Αγόρασα μερικά σακουλάκια με το rapid test του κορονοϊού που οι ακατονόμαστοι έχουν κυκλοφορήσει στα φαρμακεία. Δεν το έχω κάνει επάνω μου ακόμα, γιατί δεν είχα τον χρόνο, αλλά τώρα που διαβάζω τις οδηγίες αρχίζω να φοβάμαι να το κάνω!

Αυτό είναι το σακουλάκι με το τεστ.

Για όλα τα φάρμακα πρέπει, οπωσδήποτε, να διαβάζεις πρώτα τις οδηγίες, είτε σ’τα έχει συστήσει γιατρός είτε όχι. Ίσως να μη λένε τα πάντα, αλλά σίγουρα λένε πολλά. Μην παίρνεις τίποτα χωρίς να διαβάσεις τις οδηγίες, ειδικά για πιθανές παρενέργειες.

Αυτές είναι οι οδηγίες του rapid test. (Δεν είναι καλή η ανάλυση της εικόνας για να είναι ελαφριά, αλλά το παραθέτω για να φανεί από πού αντλώ όσα εμφανίζω παρακάτω.)

Τρία πράγματα με έχουν παραξενέψει. Τα θεωρώ από αλλόκοτα έως επικίνδυνα.

Πρώτα αυτό:

Εδώ, ουσιαστικά, λέει ξεκάθαρα ότι το τεστ είναι άχρηστο για να εντοπίζει τους αρρώστους. Αν είναι θετικό, δεν είναι σίγουρο ότι ο άλλος έχει Covid. Αν είναι αρνητικό, πάλι δεν είναι σίγουρο ότι δεν έχει Covid.

Ποιο το νόημα να κάνουν, λοιπόν, οι πάντες τεστ; Θα περνάνε και οι πάντες από επιπλέον ελέγχους;

Μοιάζει με κακόγουστο αστείο βγαλμένο από ταινία ιατρικού τρόμου.

Και μετά, έχουμε αυτό...

...το οποίο λέει ότι τα μέρη του κιτ μπορεί να προκαλέσουν μολυσματικές ασθένειες εκτός αν απορρίπτονται με τον κατάλληλο τρόπο – δηλαδή, σε μέρη που είναι ειδικά για απόρριψη πιθανώς μολυσματικών ουσιών. Πού υπάρχουν τέτοια μέρη στην Ελλάδα; Το πιθανότερο είναι πως τα μέρη των κιτ θα καταλήγουν στα σκουπίδια όπως οτιδήποτε άλλο... και θα μολύνουν, ίσως, τα υπόλοιπα απορρίματα... και τι θα γίνει αν, ας πούμε, τα φάνε οι γάτες ή τα πουλιά ή τα ποντίκια;

Σκεφτείτε πόσες δεκάδες χιλιάδες τέτοια τεστ θα πηγαίνουν στα σκουπίδια κάθε μέρα, με αυτά τα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση...

Αν δεν πεθάνουμε όλοι από καμιά παράξενη βιολογική μόλυνση, τυχεροί θα είμαστε.

Αλλά τα αποτελέσματα μπορεί να μην είναι άμεσα· μπορεί να φανούν σε βάθος χρόνου.

Και πάμε στο τρίτο και φαρμακερό:

Τι θέλει να πει εδώ ο ποιητής;

Αν καταλαβαίνω καλά, λέει ότι πρέπει να διαβάσεις το αποτέλεσμα της μέτρησης στα 15 λεπτά. Αν έχουν περάσει πάνω από 20 λεπτά, δεν ισχύει πλέον· θεωρείται άκυρο, ή αλλοιωμένο – υποθέτω.

Και ρωτάω τώρα εγώ: Πώς αποδεικνύει κάποιος ότι όντως έκανε αυτό το τεστ;

Αν δεν μπορείς να δεις το αποτέλεσμα (γιατί μετά από 20 λεπτά θεωρείται άκυρο), πώς αποδεικνύεις ότι πραγματικά έκανες το τεστ και βγήκες, ας πούμε, αρνητικός;

Δηλαδή, αν πάω εγώ κάπου και πω «Έκανα το τεστ και είμαι αρνητικός», αυτό σημαίνει ότι είναι αλήθεια κιόλας; Ή, αν θέλω να τους κάνω πλάκα, και πάω και πω ότι είμαι θετικός χωρίς να είμαι;

*

Από τα παραπάνω, νομίζω πως το τεστ είναι για πλάκα, και πιθανώς και επικίνδυνο.

Κάπου διάβασα ότι είναι παράνομο να προτρέπεις τους άλλους να μην υπακούνε τους νόμους. Αναρωτιέμαι αν αυτό μπορεί να ισχύει όταν η κυβέρνηση δεν υπακούει το Σύνταγμα, ή όταν αλλάζει τους νόμους κάθε βδομάδα...

Όπως και νάχει, δεν σας προτρέπω να μην κάνετε το τεστ. Αλλά σκέφτομαι πως, αν αυτός ο λαός δεν αντιδράσει ύστερα από κι αυτή την ανώμαλη σαχλαμάρα που του έχουν επιβάλλει, τότε είναι πραγματικά καταδικασμένος.

 

Χρυσές φτερούγες, χρυσό κεφάλι. Γλόμπος. Ή σκάφανδρο;

Μυστηριακές Οντότητες

 

Καιρό είχα να γράψω για Covid και μου είχε λείψει. Μόνο κάτι τιτιβίσματα έγραφα στο Twitter, αλλά αυτά δεν είναι αρκετά ικανοποιητικά για να εκφράσεις μια ολοκληρωμένη άποψη. Επιπλέον, έχω την εντύπωση πως στα κοινωνικά δίκτυα συχνά δημιουργείται ένα echo chamber όπου απλά ακούμε τις απόψεις που συμφωνούν με τις δικές μας. Και αυτό έχει ένα καλό: το ότι συγκεντρώνεις πληροφορίες για πράγματα που σε ενδιαφέρουν, πτυχές που μπορεί να μην είχες προσέξει· και όσο περισσότερα μυαλά εστιάζονται επάνω σε κάτι τόσο η γνώση σχετικά με αυτό το κάτι διευρύνεται και γίνεται ένας μικρός θεός, μια ζωντανή σκεπτομορφή. Όμως το echo chamber έχει και ένα κακό: αμφίβολο είναι αν κανείς άλλος διαβάζει αυτά που γράφεις, ειδικά κάποιος που διαφωνεί αλλά θα μπορούσε να συμφωνήσει αν ήταν σωστά πληροφορημένος, ή κάποιος που δεν είναι σωστά πληροφορημένος και θα έπρεπε να ήταν. Και τώρα, με αυτή την κορονοκατάσταση που συμβαίνει παγκοσμίως, νομίζω πως το πιο βασικό είναι να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει – και να αντιδράσει.

Γράφω ξανά για Covid στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, λοιπόν, ύστερα από το διάλειμμα που έκανα για να καθαρίσει λιγάκι το πεδίο της σκέψης μου.

Δεν θέλω να πω μια απ’τα ίδια. Θα αναφερθώ σε γουρούνια τώρα. Και ελπίζω να τα διαβάσουν αυτά και άνθρωποι που θέλουν να πληροφορηθούν για το τι πραγματικά συμβαίνει, όχι μόνο όσοι ήδη συμφωνούν ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με την υπόθεση Covid-19.

Τις προάλλες, καθάριζα κάτι πράγματα στο σπίτι μου και έτυχε να πέσω πάνω σ’ενα από τα τεύχη του παλιού περιοδικού Strange, που πλέον δεν κυκλοφορεί δυστυχώς. Έτυχε, μάλιστα, να γυρίσω τις σελίδες του και έτυχε να προσέξω ένα άρθρο για τη Γρίπη των Χοίρων. (Πολλά «έτυχε», έτσι;) Μου έκανε εντύπωση γιατί είδα να έχει κάτι εικόνες με ανθρώπους με μάσκες. Σαν αυτές:

Με την υπόθεση κορονοϊός δεν μοιάζει αυτό; σκέφτηκα αμέσως καθώς η τρίχα μου σηκώθηκε κάγκελο.

Και είδα, μετά, τι έγραφε κάτω από τον τίτλο του άρθρου: Τα εμβόλια τα οποία προσφέρονται δια την θεραπείαν της νέας γρίπης επεμβαίνουν εις τον γενετικόν κώδικα και τον τροποποιούν!

Για φαντάσου... Κορονοϊός α λα γουρουνέ;

Κατά τα άλλα, το άρθρο προσπαθεί να εξηγήσει τη Γρίπη των Χοίρων με λεξαρίθμους. Ξέρετε, αυτή την αρχαιοελληνική μαγεία... Δεν αναφέρεται σε άλλα δεδομένα για τη γρίπη αυτή, οπότε βασικά δεν με ενδιέφερε και τόσο.

Όμως ώς τότε είχα ξεχάσει για τη Γρίπη των Χοίρων, και αυτό το άρθρο με έκανε να τη θυμηθώ. Το συνάντησα κατά σύμπτωση τελείως, κατά αντισύμπτωση, όπως θα έλεγα. Ήταν καθαρά μια συγχρονικότητα για εμένα.

Και σκέφτηκα: Θα μπορούσε η Γρίπη των Χοίρων να έχει καμιά σχέση με τον σημερινό κορονοϊό;

Ψάχνοντάς το λίγο, είδα ότι οι περιπτώσεις όντως μοιάζουν!

Το πιο απλό που μπορείτε να κοιτάξετε είναι αυτό το άρθρο της ελληνικής Wikipedia. Ολόκληρο έχει ενδιαφέρον, αλλά ιδιαίτερα το κομμάτι σχετικά με τον αντίλογο. Γράφει:

Αυτό που συμβαίνει σήμερα με τον κορονοϊό ήταν αυτό που θα ήθελαν οι φαραμακοαπατεώνες να είχε συμβεί με τη Γρίπη των Χοίρων το 2009 αλλά τότε δεν έπιασε.

Τώρα η μαφία είναι καλύτερα οργανωμένη.

Ακόμα μια συγχρονικότητα: Την ίδια περίοδο που άρχισα να συνειδητοποιώ αυτό το πράγμα (ξεκινώντας από μια σύμπτωση, καθαρά), βρήκα μετά και αυτό το τιτίβισμα στο Twitter το οποίο αναφέρει αρκετά σημαντικά και ύποπτα πράγματα για την υπόθεση της Γρίπης των Χοίρων.

Το πιο βασικό, όμως, είναι το ακόλουθο βίντεο. Δείτε το για μια ανάλυση της ιστορίας της γρίπης από παλιά, χωρίς να αναφέρεται σε πολύ εξειδικευμένα ζητήματα.

Η επιχείρηση δεν έπιασε και τόσο καλά το 2009. Τώρα το σχέδιο πάει καλύτερα. Ίσως επειδή είναι στο κόλπο περισσότεροι δημοσιογράφοι, περισσότεροι επιστήμονες και υγειονομικοί, και περισσότεροι πολιτικοί. Αλλά εξακολουθεί να είναι επιδημία κατά το 20% και απάτη κατά το 80%.

*

Και ακόμα κάτι.

Ύστερα από όσα έχω τελευταία διαβάσει και ακούσει, εγώ έχω φτάσει στο εξής συμπέρασμα για την όλη υπόθεση:

Στην Ελλάδα, πολλοί πολιτικοί και επιστήμονες λένε ξεδιάντροπα ψέματα. Για παράδειγμα, αρνούνται ότι υπάρχουν άρθρα από επίσημους οργανισμούς (όπως CDC, ΠΟΥ, MIT) τα οποία όντως υπάρχουν και αναφέρουν πράγματα έξω από το ψευδές κυβερνητικό αφήγημα για τον Covid – όπως ότι οι ασυμπτωματικοί εξαιρετικά σπάνια μεταδίδουν τον ιό (σχεδόν ποτέ, ουσιαστικά).

Επίσης, ανοσία της αγέλης δεν πρόκειται να έχουμε εναντίον του Covid. Γιατί; Για τον ίδιο λόγο που δεν έχουμε και ανοσία εναντίον της γρίπης (η οποία επίσης στην οικογένεια των κορονοϊών είναι).

Ούτε αποτελεσματικά εμβόλια πρόκειται να έχουμε, για τον ίδιο λόγο ξανά που δεν έχουμε και απολύτως αποτελεσματικά εμβόλια εναντίον της κοινής γρίπης: ο ιός συνεχώς μεταλλάσσεται. (Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάζεις συνεχώς και τα εμβόλια. Επομένως, τι σκέφτονται κάποιοι να κάνουν; Να βάζουν όλο τον πληθυσμό να εμβολιάζεται ξανά και ξανά και ξανά ανά εξάμηνο; Μήπως αυτό είναι περισσότερο κομπίνα και λιγότερο προστασία της δημόσιας υγείας;)

Όσο περισσότεροι εμβολιάζονται τόσο περισσότερο ο ιός θα μεταλλάσσεται καθώς θα βρίσκει αντίσταση. Δηλαδή, με τον εμβολιασμό ουσιαστικά ισχυροποιούμε τον ιό. Αυτή είναι μια κλασική περίπτωση «Αν θες να νικήσεις, μην κάνεις τίποτα· απλώς να παρατηρείς τον εχθρό και να κινείσαι προσεχτικά». Και οι δυτικοί, ειδικώς, έχουν την κακιά φήμη να μη μπορούν να το κάνουν αυτό. Νομίζουν ότι τα πάντα πρέπει να τα νικήσουν δρώντας. Όμως ορισμένες φορές το καλύτερο είναι να μη δρας, να αφήνεις τον εχθρό να ηττηθεί από μόνος του. (Ίσως, μάλιστα, αυτός να είναι και ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της κορονοκρατίας, και αναφέρομαι σε αυτό παρακάτω.)

Εγώ προσωπικά (και αυτό είναι δική μου υπόθεση· τα άλλα που ανέφερα τα έχουν πει επιστήμονες ή είναι από διάφορα δεδομένα) μία πιθανή μέθοδο γενικής ανοσίας στη γρίπη μπορώ να φανταστώ: Αν η ανθρωπότητα αλλάξει. Αν αλλάξει βιοχημικά έτσι ώστε να μην την πιάνουν καθόλου οι κορονοϊοί. Πώς όμως θα επέλθει αυτή η αλλαγή; Επεμβαίνοντας στον γενετικό κώδικα, φυσικά. Και τι κάνουν τα πειραματικά εμβόλια που πήραν έγκριση «έκτακτης ανάγκης»;

Ο νοών νοείτω...

Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα, ρε φωστήρες. Το να αλλάξετε την ανθρωπότητα, ώστε όλοι να γίνουν άλλοι άνθρωποι στην κυριολεξία, θα ήταν ένα τεράστιο έγκλημα, ειδικά αν γίνει με καταπιεστικό τρόπο. Και προκειμένου να επέλθει μια τέτοια αλλαγή, μετά από – πόσους εμβολιασμούς; 500 ο καθένας; Προκειμένου να επέλθει μια τέτοια αλλαγή, οι μισοί θα πεθάνουν, οι άλλοι μισοί θα μείνουν ανάπηροι, ε, και αυτοί που θα επιζήσουν μπορεί να έχουν ανοσία στον βήχα τελικά...

*

Έχουμε καταντήσει, αντί να αντιμετωπίζουμε έναν ιό, να αντιμετωπίζουμε ένα παγκόσμιο απολυταρχικό καθεστώς που προσπαθεί να επιβληθεί επάνω στις ζωές μας. Αυτό που προσωπικά ονομάζω κορονοκρατία.

Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να νικήσουμε την κορονοκρατία να είναι ο ίδιος τρόπος όπως και για να νικήσουμε τον ιό – αφού και η κορονοκρατία με μόλυνση μοιάζει: μόλυνση του μυαλού, της κοινωνίας, της δημοκρατίας.

Ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισής της ίσως να είναι: μην δράτε. Μην κάνετε τίποτα. Μη συνεργάζεστε μαζί τους. Αφήστε τους να γίνουν κομμάτια από μόνοι τους. Ήδη νομίζω πως έχει αρχίσει να συμβαίνει. Όταν βλέπεις επιστήμονες να βγαίνουν στις οθόνες και να αρνούνται την πραγματικότητα – όπως αρκετά άρθρα από επίσημους οργανισμούς, ή άλλα σοβαρά δεδομένα – τότε να είσαι σίγουρος ότι η κατρακύλα τους έχει ήδη ξεκινήσει. Έχουν ξεφτιλιστεί τελείως.

Θα μείνω καθισμένος σε έναν βράχο και θα τους παρατηρώ, κι όταν έχουν ψοφήσει θα κατεβώ από εκεί και θα κατουρήσω επάνω στο πτώμα τους.

 

Τα βιβλία που διαβάζω τώρα είναι το Beasts of Antares, του Alan Burt Akers, και το The Throne of Bones, του Brian McNaughton.

Το πρώτο είναι το 23^ο της σειράς του Dray Prescot, την οποία ξεκίνησα να διαβάζω το 2015 και έγραψα μια κριτική τότε για τα πρώτα πέντε βιβλία της. Μου είχε φανεί μέτρια αλλά κάτι με τραβούσε να τη συνεχίσω, και συνεχίζοντας είδα ότι γίνεται πολύ καλύτερη. Έκτοτε, κάθε χρόνο διαβάζω και μερικά από τα βιβλία της (το καθένα είναι σχετικά μικρό). Έχω κάνει λίγα σχόλια γι’αυτά το 2016, το 2017, το 2018, το 2019, και το 2020.

Τώρα έχω διαβάσει πάνω από το μισό Beasts of Antares (δεν είναι μεγάλο· περί τις 200 σελίδες μόνο) και, αν και αρκετά καλό, νομίζω ότι έχει χάσει λίγο από τον δυναμισμό που είχαν τα προηγούμενα. Σαν να είναι η όλη σειρά λιγάκι «κουρασμένη» πλέον κάτω από όλο αυτό το βάρος των πληροφοριών και των καταστάσεων. Ωστόσο, ελπίζω να κάνω λάθος και στο τέλος να βγει καλύτερο. Επίσης, δεν είναι παρά το πρώτο από τα βιβλία του τμήματος της γιγάντιας σειράς Dray Prescot το οποίο ονομάζεται Spikatur cycle.

Το άλλο βιβλίο που διαβάζω αυτό τον καιρό, το The Throne of Bones, είναι φαντασίας/τρόμου που φαίνεται να θέλει να ακολουθήσει την παράδοση του Clark Ashton Smith. Δεν είναι ένα ενιαίο μυθιστόρημα αλλά πολλές ιστορίες που νομίζω πως όλες διαδραματίζονται στον ίδιο φανταστικό κόσμο. Για τον Clark Ashton Smith έχω γράψει και παλιότερα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Τρομερός συγγραφέας φαντασίας/τρόμου, αλλά αρκετά επαναληπτικός: άμα διαβάσεις μερικές ιστορίες του, μετά ξέρεις πάνω-κάτω πώς θα τελειώσει οποιαδήποτε ιστορία του Clark Ashton Smith. Ευτυχώς, παρότι ο Brian McNaughton είναι καταφανώς επηρεασμένος από τον Smith, μοιάζει να έχει πάρει τα καλά του στοιχεία αλλά όχι αυτή την τάση για επανάληψη. Δεν μπορώ, βέβαια, να είμαι και σίγουρος – έχω διαβάσει περίπου το ένα τρίτο του βιβλίου ώς τώρα – αλλά έτσι μου φαίνεται μέχρι στιγμής.

Η πρώτη ιστορία, Ringard and Dendra, είναι πραγματικά ένα μαγευτικό, εφιαλτικό παραμύθι. Μετά ακολουθεί το The Throne of Bones, που είναι σαν νουβέλα ένα πράγμα, αλλά κι αυτό περιλαμβάνει επιμέρους διηγήσεις που δεν είμαι σίγουρος ακόμα αν όλες τελικά θα συνδεθούν μεταξύ τους. Είναι, επίσης, εξαιρετικά πεθαμενατζίδικο: ασχολείται με νεκροπόλεις, νεκρόφιλους, τυμβωρύχους, και ghouls που τρώνε τους νεκρούς. Συνήθως δεν μ’αρέσουν τέτοιες μαλακίες. Το ότι εδώ αισθάνομαι να έχω κολλήσει, μάλλον σημαίνει κάτι καλό γι’αυτό το βιβλίο.

Επιπλέον, για να καταλάβει κανείς πόσο πωρωμένος πρέπει να ήταν ο συγγραφέας (δυστυχώς δεν είναι μαζί μας πια· πέθανε πρόσφατα) με τον Clark Ashton Smith φτάνει να δει πώς έχει ονομάσει μια πλατεία μέσα σε μια μεγάλη πόλη του φανταστικού κόσμου του: Τη λέει Ashclamith Square. Αν το όνομα αυτό σού μοιάζει με σπασμένο αναγραμματισμό του ονόματος Clark Ashton Smith, δεν είναι τυχαίο.

Ash(ton)Cla(rk)(S)mith.

 

Πριν από κάνα δίμηνο ξεκίνησα να διαβάζω το The Gap into Vision: Forbidden Knowledge, και έγραψα για αυτό εδώ – για την αρχή του, τουλάχιστον, η οποία μου φάνηκε καλή παρότι η ιστορία είχε σεξιστικά στοιχεία. Τώρα το έχω τελειώσει το βιβλίο, αλλά δεν πήγα αμέσως στο επόμενο της σειράς, γιατί ο ενθουσιασμός μου μειώθηκε από ένα σημείο και ύστερα: ίσως λίγο μετά από τη μέση του μυθιστορήματος, αν θυμάμαι καλά. Η πλοκή άρχισε να βαλτώνει· απλά ανακυκλωνόταν, δεν συνέβαιναν καινούργια πράγματα, και τα σεξιστικά στοιχεία παρέμεναν σε υψηλό επίπεδο. Αυτό το τελευταίο δεν θα με πείραζε τόσο αν η ιστορία ήταν καλύτερη και μου τραβούσε περισσότερο το ενδιαφέρον. Αλλά είχα την αίσθηση ότι γράφονταν συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, σε μια σχετικά κυκλική κατάσταση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το βιβλίο ήταν τελείως χάλια. Κάποιο ενδιαφέρον έχει, και σκοπεύω να διαβάσω και τις συνέχειές του, γιατί, αν μη τι άλλο, είμαι περίεργος· όμως για την ώρα ήθελα ένα διάλειμμα, να διαβάσω κάτι διαφορετικό.

Το πρόβλημα είναι πως, δυστυχώς, έχω ολοένα και λιγότερο χρόνο για να διαβάζω βιβλία, και πολλές φορές η επιλογή ανάμεσα στο ένα βιβλίο ή στο άλλο είναι δύσκολη, αφού πάντα προσπαθώ να διαβάζω ό,τι θεωρώ πως θα μου κινήσει περισσότερο το ενδιαφέρον, πως θα διεγείρει περισσότερο το μυαλό μου.

*

Εκτός από το Forbidden Knowledge, διάβασα αυτό τον καιρό και το Dreamsnake της Vonda N. McIntyre, που σου δίνει μια τελείως διαφορετική αίσθηση όσον αφορά τους γυναικείους πρωταγωνιστές. Σε αυτό τον τομέα, σε σχέση με το Forbidden Knowledge είναι σαν τη μέρα με τη νύχτα. Το Dreamsnake είναι ξεκάθαρα φεμινιστικό, αλλά από εκείνα τα φεμινιστικά που μου αρέσουν: δηλαδή, όχι τα χαζοφεμινιστικά που προσπαθούν να μειώσουν τους άντρες, αλλά τα πραγματικά φεμινιστικά που απλά έχουν και δυνατές γυναίκες μέσα στην ιστορία. (Είχα γράψει, παλιότερα, ένα άρθρο γι’αυτό το θέμα στη φανταστική λογοτεχνία.)

Σε τελική ανάλυση, όμως, το Dreamsnake μού άφησε την ίδια αίσθηση όπως και το Forbidden Knowledge από αφηγηματικής άποψης καθαρά: Στην αρχή μού είχε τραβήξει το ενδιαφέρον και περίμενα κάτι καλύτερο για τη συνέχεια, το οποίο όμως δεν βρήκα.

Και πάλι, το βιβλίο είχε, ομολογουμένως, κάποιο ενδιαφέρον, δεν μπορείς να πεις ότι ήταν άσχημο, αλλά αισθάνθηκα ότι χρειαζόταν κάτι περισσότερο, ειδικά προς το τέλος.