Σκεφτόμουν ότι θέλω να δω κάποια καινούργια τηλεοπτική σειρά φαντασίας. Έχω καιρό να δω τηλεοπτική σειρά φαντασίας που να είναι καλή και να με κάνει να θέλω να παρακολουθήσω. Το τελευταίο, αν θυμάμαι καλά, ήταν το Dark Crystal. Τρομερή σειρά· αλλά έπαιξαν μόνο μία σεζόν και τέρμα. Δεν προχώρησε. Πολύ κρίμα.
Και τι υπάρχει τώρα για να παρακολουθήσεις; Δεν έχω συναντήσει κάτι ενδιαφέρον. Ίσως απλά να είμαι άτυχος, αλλά τριγυρίζω σε αρκετά websites, και όντως δεν έχω βρει τίποτα.
Συνεχώς βγάζουν τα ίδια και τα όμοια και τα παρόμοια. Ακόμα μία τηλεοπτική σειρά βασισμένη στα χαζοξωτικά του Τόλκιν, κι άλλη μία με τους μουρόχαβλους ιππότες του Μάρτιν. Αρχίζεις να χασμουριέσαι... Και, εντάξει, να τα δούμε κι αυτά· δεν λέω να μην τα δούμε. Όμως τι άλλο υπάρχει; Δεν υπάρχει κάτι άλλο; Κάτι καινούργιο και ενδιαφέρον;
Αλλά αυτό είναι και το πρόβλημα των τελευταίων χρόνων, γαμώτο. Συνεχώς η βιομηχανία ψυχαγωγίας αναμασά τα ίδια και τα όμοια και τα παρόμοια. Παίρνει παλιές ιδέες και τις παρουσιάζει δήθεν ως καινούργιες – διάφοροι σουπερήρωες, το Dune, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών... Τα ξέρετε. Δεν έχει τίποτα καινούργιο, τίποτα που δεν είχε παρουσιαστεί εδώ και χρόνια.
Δεν υπάρχουν ιδέες; Δεν υπάρχουν νέα πράγματα;
Δεν το πιστεύω αυτό. Πιστεύω ότι κάποιοι εσκεμμένα δεν τα αφήνουν να βγουν στην επιφάνεια. Οι μαντράρχες της κουλτούρας.
Και τι λόγος υπάρχει, βρε αδελφέ;
Ορισμένοι θα πουν ότι φταίει το κοινό: ότι, λογικά, οι παραγωγοί και οι εταιρείες θα βγάλουν κάτι που ξέρουν ότι θα πουληθεί, όχι κάτι αβέβαιο.
Πραγματικά, όμως, νομίζετε ότι το κοινό θέλει συνέχεια να βλέπει Τόλκιν και Game of Thrones και σουπερήρωες και τα λοιπά;
Προσωπικά, αμφιβάλλω ότι το «κοινό» – ο περισσότερος κόσμος – σκέφτεται καν τι ακριβώς θέλει να δει. Απλά βλέπει, καταναλώνει, ό,τι τυχαίνει να είναι εκεί μπροστά του. Αν ακούσει ότι το τάδε είναι δημοφιλές, θα το παρακολουθήσει· πολύ πιθανόν και να το υποστηρίξει ένθερμα, ή να πείσει τον εαυτό του ότι του αρέσει. Απλά και μόνο επειδή άκουσε ότι είναι «δημοφιλές» – επειδή του είπαν ότι είναι «δημοφιλές» – και βλέπει ότι το παρακολουθούν και πολλοί άλλοι. Δεν το βλέπει ουδέτερα ώστε να το κρίνει και να αποφασίσει, ούτε αναζητά. Απλά το τρώει κατευθείαν από τη διαφήμιση και τη γενική προώθηση που υφίσταται από τους μεγάλους διαύλους κουλτούρας μέσα στην κοινωνία.
Αυτό είναι κακό. Θυμίζει αποβλάκωση.
Το ερώτηση είναι: γιατί κάποιοι να ταΐζουν αυτά τα επαναλαμβανόμενα πράγματα στο κοινό – που δεν αναζητά τίποτα από μόνο του – αντί να το ταΐζουν διάφορα άλλα πράγματα;
Εσείς πιστεύετε ότι αν έβγαινε τώρα μια νέα ταινία ή σειρά φαντασίας, τελείως διαφορετική από οτιδήποτε άλλο, και οι μεγάλοι δίαυλοι έλεγαν ότι είναι «τρομερή και φοβερή», το κοινό δεν θα την κατανάλωνε; Θα την έτρωγε και θα την παραέτρωγε, όπως τρώει και οτιδήποτε άλλο.
Ωστόσο, αναμασούν κατσικοειδώς τα ίδια και τα όμοια και τα παρόμοια... και, ως συνέπεια, δεν βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον να παρακολουθήσω τελευταία. Καριόληδες.
