Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 4 / 2020

ΟΚ, επειδή βαρέθηκα να ανεβάζω κάθε μέρα, τελευταία, κάτι για το Λεξικό Κορονοϊού (όχι πως το έχω τελειώσει ακόμα), ας αλλάξουμε λίγο θέμα – πάλι σχετικό με τον κορονοϊό, αυτό το αξιαγάπητο παράσιτο.

Κάποιοι mainstreamοκέφαλοι φαίνεται ακόμα να πιστεύουν πως το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ό,τι τους λένε τα ΜΜΕ, ό,τι τους λέει το κόμμα τους, ό,τι τους λέει η πολιτική ηγεσία τους, ό,τι τους λένε οι «επιστήμονες». Όλα τα άλλα είναι γι’αυτούς «συνωμοσιολογία». Η ίδια η καθαρή σκέψη είναι «συνωμοσιολογία» σήμερα. Το να μη σκέφτεσαι είναι το σωστό.

Θα τους έρθει μεγάλη κοτρώνα στο κεφάλι, και θα το δουν αυτό στο σύντομο μέλλον. Δεν έχουν καταλάβει το μέγεθος της απειλής αυτή την περίοδο.

Και, όχι, η πραγματική απειλή δεν είναι ο COVID-19· αυτό το αξιαγάπητο παράσιτο δεν είναι παρά η πρόφαση.

Σκέψου από πόσες πανδημίες έχει περάσει η ανθρωπότητα. Και δεν μιλάω για τον καιρό του Μαύρου Θανάτου· μιλάω για πρόσφατες πανδημίες. Ψάξ’ το αν δεν το ξέρεις ήδη. Και θα δεις από πόσες πανδημίες έχει περάσει η ανθρωπότητα μέσα στον τελευταίο αιώνα. Ποτέ ξανά δεν έπεσε τέτοια (υποτιθέμενη) καραντίνα. Επίσης, η ανθρωπότητα πέρασε κι από πολλές άλλες μολυσματικές καταστροφές, όπως η ιστορία με το Τσέρνομπιλ.

Η ανθρωπότητα ακόμα υπάρχει, παρ’ όλες αυτές τις τρομερές καταστροφές και πανδημίες.

Νομίζεις πραγματικά ότι ο COVID-19 είναι χειρότερος από αυτές;

Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου αν το νομίζεις αυτό, γιατί πολύ απλά δεν ισχύει. Αν μη τι άλλο, ο κορονοϊός δεν έχει τόση καταστροφική δύναμη όση είχαν προηγούμενες πανδημίες. Κι όμως, κι όμως, προπαγανδίζεται ότι είναι κάτι το πρωτόφαντο και εξωφρενικό που όλοι πρέπει να τρέμουν.

Εσένα δεν σε προβληματίζει λίγο αυτό;

Αλλά τώρα δεν έχει σημασία τι πραγματικά είναι ο COVID-19. Είναι κάτι που το έφτιαξαν επίτηδες; Η «επίσημη» mainstreamοσύνη, βέβαια, λέει όχι – αυτά είναι «συνωμοσιολογία». Είναι κάτι που δημιουργήθηκε φυσικά; Ποιος ξέρει; –Όπως είπα, δεν έχει ουσιαστικά σημασία.

Σημασία έχει ένα πράγμα: ότι κάποιοι χρησιμοποιούν τον COVID-19 για να προκαλέσουν δραματικές αλλαγές μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, συμπεριλαμβάνοντας αναπόφευκτα την οικονομία.

Και νομίζεις αληθινά ότι το κάνουν για το καλό σου; Σου λένε ότι το κάνουν για το καλό σου επειδή, αν σου έλεγαν οτιδήποτε άλλο, θα ήταν εξωφρενικό. Αν αυτές οι αλλαγές γίνονταν μια τυχαία στιγμή, χωρίς να υπάρχει πανδημία, χωρίς να υπάρχει εξαπλωμένος τρόμος παντού, κανείς δεν θα τις δεχόταν, όλοι θα εξεγείρονταν. Τώρα, υποτίθεται ότι αυτές οι αλλαγές γίνονται για το καλό σου.

Αλλά μη γελιέσαι. Δεν είναι για το καλό σου. Είναι για το κακό σου.

Αν ήθελαν να πάρουν μέτρα, μπορούσαν να ήταν πιο λογικά μέτρα. Αλλά δεν είναι, και αυτό είναι εσκεμμένο.

Ο σκοπός είναι καταφανής: Η οικονομία, ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των κοινωνιών πάντα, πρέπει να καταστραφεί επειδή κάποιοι έτσι το θέλουν. Και είναι πραγματικά να αναρωτιέσαι ποιοι, γιατί οι πολιτικές εξουσίες δεν φαίνεται πια να κάνουν κουμάντο σ’αυτό τον πλανήτη. Ποιος κάνει κουμάντο; Κάποιες κλίκες κωλογιατρών; Από πότε; Κάποιος άλλος κάνει κουμάντο που δεν θέλει να σου δείξει τη φάτσα του; Ποιος διάολος παίρνει αυτές τις καταστροφικές αποφάσεις που όλοι πρέπει, αδιαμαρτύρητα, παγκοσμίως, να υπακούσουν;

Ακόμα νομίζεις ότι είναι για το καλό σου;

Νομίζεις ότι αυτή η υπόθεση θα τελειώσει μες στον μήνα που μας έρχεται και μετά όλα θα είναι εντάξει;

Περίμενε να δεις τι θα έχει γίνει ύστερα από 5-6 μήνες – και μακάρι να βγω ψεύτης. Αλλά εκείνο που μου φαίνεται πιο πιθανό είναι ότι σε θέλουν για δούλο. Θέλουν να μην έχεις να φας, να μην έχεις λεφτά, να είσαι ευάλωτος, να δέχεσαι να δουλέψεις υπό οποιεσδήποτε συνθήκες σαν σκλάβος και να είσαι κι ευχαριστημένος. Θέλουν να φοβάσαι (τον κορονοϊό ανάμεσα σε άλλα) και ο φόβος σου να σε κρατά περιορισμένο και να μη μιλάς. Δεν θέλουν να κινείσαι ελεύθερα μέσα στην ίδια την πόλη και τη χώρα σου, για να μπορούν να ελέγχουν τις κινήσεις σου και να ξέρουν πού είσαι. Θέλουν να κάνεις αγορές και να έχεις επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικών συσκευών γιατί στους υπολογιστές τα πάντα καταγράφονται σε log πανεύκολα, και θέλουν να ξέρουν τι λες, τι έχεις πει, τι αγοράζεις, και τι έχεις αγοράσει. Θέλουν να μη βρίσκεις τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που ζητάς για να είσαι περιορισμένος και ελεγχόμενος. Θέλουν να φοβάσαι συνέχεια για την υγεία σου, ακόμα κι αν είναι να φοβάσαι φαντάσματα. Θέλουν να σε κάνουν να θέλεις να είσαι δούλος για να σωθείς (υποτίθεται) ενώ, στην πραγματικότητα, οδηγείσαι στην καταστροφή σου.

*

Όσοι έρχονται τακτικά και με διαβάζουν εδώ θα έχουν απορήσει. Εγώ ποτέ δεν ασχολιόμουν παρά ελάχιστα με πολιτικά θέματα, και δεν είμαι με κανένα κόμμα. Τι μου συμβαίνει; Κάτι με έχει καταλάβει; Ο κορονοϊός, μήπως; Όχι. Ένας δαίμονας με έχει καταλάβει. Ένας πολύ οργισμένος δαίμονας. Γιατί δεν μπορώ να βλέπω κάποιους απατεώνες να καταστρέφουν την πόλη μου και τη χώρα μου και τον πλανήτη μου με τέτοιο ξεδιάντροπα χυδαίο τρόπο.

Αν κάποιος νομίζει ότι αυτό που συμβαίνει τώρα, από πολιτικής άποψης, είναι κάτι λιγότερο από τη χειρότερη καταστροφή που έχει συμβεί τα τελευταία 100 χρόνια, είναι μακράν παραπλανημένος.

Και ξέρεις κάτι; Εγώ «εξωγήινος» ήμουν ανέκαθεν σ’αυτό τον κόσμο. Είμαι από τους τελευταίους που θα τους πλήξει οτιδήποτε συμβεί εδώ πέρα, όπως και η καραντίνα Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας δεν με έχει επηρεάσει παρά ελάχιστα. Αλλά τον είχα συμπαθήσει αυτό τον γαμημένο πλανήτη.

Κρίμα που θα τον κάνουν κομμάτια... αν τους αφήσετε.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το