Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 4 / 2020

ΟΚ, επειδή βαρέθηκα να ανεβάζω κάθε μέρα, τελευταία, κάτι για το Λεξικό Κορονοϊού (όχι πως το έχω τελειώσει ακόμα), ας αλλάξουμε λίγο θέμα – πάλι σχετικό με τον κορονοϊό, αυτό το αξιαγάπητο παράσιτο.

Κάποιοι mainstreamοκέφαλοι φαίνεται ακόμα να πιστεύουν πως το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ό,τι τους λένε τα ΜΜΕ, ό,τι τους λέει το κόμμα τους, ό,τι τους λέει η πολιτική ηγεσία τους, ό,τι τους λένε οι «επιστήμονες». Όλα τα άλλα είναι γι’αυτούς «συνωμοσιολογία». Η ίδια η καθαρή σκέψη είναι «συνωμοσιολογία» σήμερα. Το να μη σκέφτεσαι είναι το σωστό.

Θα τους έρθει μεγάλη κοτρώνα στο κεφάλι, και θα το δουν αυτό στο σύντομο μέλλον. Δεν έχουν καταλάβει το μέγεθος της απειλής αυτή την περίοδο.

Και, όχι, η πραγματική απειλή δεν είναι ο COVID-19· αυτό το αξιαγάπητο παράσιτο δεν είναι παρά η πρόφαση.

Σκέψου από πόσες πανδημίες έχει περάσει η ανθρωπότητα. Και δεν μιλάω για τον καιρό του Μαύρου Θανάτου· μιλάω για πρόσφατες πανδημίες. Ψάξ’ το αν δεν το ξέρεις ήδη. Και θα δεις από πόσες πανδημίες έχει περάσει η ανθρωπότητα μέσα στον τελευταίο αιώνα. Ποτέ ξανά δεν έπεσε τέτοια (υποτιθέμενη) καραντίνα. Επίσης, η ανθρωπότητα πέρασε κι από πολλές άλλες μολυσματικές καταστροφές, όπως η ιστορία με το Τσέρνομπιλ.

Η ανθρωπότητα ακόμα υπάρχει, παρ’ όλες αυτές τις τρομερές καταστροφές και πανδημίες.

Νομίζεις πραγματικά ότι ο COVID-19 είναι χειρότερος από αυτές;

Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου αν το νομίζεις αυτό, γιατί πολύ απλά δεν ισχύει. Αν μη τι άλλο, ο κορονοϊός δεν έχει τόση καταστροφική δύναμη όση είχαν προηγούμενες πανδημίες. Κι όμως, κι όμως, προπαγανδίζεται ότι είναι κάτι το πρωτόφαντο και εξωφρενικό που όλοι πρέπει να τρέμουν.

Εσένα δεν σε προβληματίζει λίγο αυτό;

Αλλά τώρα δεν έχει σημασία τι πραγματικά είναι ο COVID-19. Είναι κάτι που το έφτιαξαν επίτηδες; Η «επίσημη» mainstreamοσύνη, βέβαια, λέει όχι – αυτά είναι «συνωμοσιολογία». Είναι κάτι που δημιουργήθηκε φυσικά; Ποιος ξέρει; –Όπως είπα, δεν έχει ουσιαστικά σημασία.

Σημασία έχει ένα πράγμα: ότι κάποιοι χρησιμοποιούν τον COVID-19 για να προκαλέσουν δραματικές αλλαγές μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, συμπεριλαμβάνοντας αναπόφευκτα την οικονομία.

Και νομίζεις αληθινά ότι το κάνουν για το καλό σου; Σου λένε ότι το κάνουν για το καλό σου επειδή, αν σου έλεγαν οτιδήποτε άλλο, θα ήταν εξωφρενικό. Αν αυτές οι αλλαγές γίνονταν μια τυχαία στιγμή, χωρίς να υπάρχει πανδημία, χωρίς να υπάρχει εξαπλωμένος τρόμος παντού, κανείς δεν θα τις δεχόταν, όλοι θα εξεγείρονταν. Τώρα, υποτίθεται ότι αυτές οι αλλαγές γίνονται για το καλό σου.

Αλλά μη γελιέσαι. Δεν είναι για το καλό σου. Είναι για το κακό σου.

Αν ήθελαν να πάρουν μέτρα, μπορούσαν να ήταν πιο λογικά μέτρα. Αλλά δεν είναι, και αυτό είναι εσκεμμένο.

Ο σκοπός είναι καταφανής: Η οικονομία, ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των κοινωνιών πάντα, πρέπει να καταστραφεί επειδή κάποιοι έτσι το θέλουν. Και είναι πραγματικά να αναρωτιέσαι ποιοι, γιατί οι πολιτικές εξουσίες δεν φαίνεται πια να κάνουν κουμάντο σ’αυτό τον πλανήτη. Ποιος κάνει κουμάντο; Κάποιες κλίκες κωλογιατρών; Από πότε; Κάποιος άλλος κάνει κουμάντο που δεν θέλει να σου δείξει τη φάτσα του; Ποιος διάολος παίρνει αυτές τις καταστροφικές αποφάσεις που όλοι πρέπει, αδιαμαρτύρητα, παγκοσμίως, να υπακούσουν;

Ακόμα νομίζεις ότι είναι για το καλό σου;

Νομίζεις ότι αυτή η υπόθεση θα τελειώσει μες στον μήνα που μας έρχεται και μετά όλα θα είναι εντάξει;

Περίμενε να δεις τι θα έχει γίνει ύστερα από 5-6 μήνες – και μακάρι να βγω ψεύτης. Αλλά εκείνο που μου φαίνεται πιο πιθανό είναι ότι σε θέλουν για δούλο. Θέλουν να μην έχεις να φας, να μην έχεις λεφτά, να είσαι ευάλωτος, να δέχεσαι να δουλέψεις υπό οποιεσδήποτε συνθήκες σαν σκλάβος και να είσαι κι ευχαριστημένος. Θέλουν να φοβάσαι (τον κορονοϊό ανάμεσα σε άλλα) και ο φόβος σου να σε κρατά περιορισμένο και να μη μιλάς. Δεν θέλουν να κινείσαι ελεύθερα μέσα στην ίδια την πόλη και τη χώρα σου, για να μπορούν να ελέγχουν τις κινήσεις σου και να ξέρουν πού είσαι. Θέλουν να κάνεις αγορές και να έχεις επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικών συσκευών γιατί στους υπολογιστές τα πάντα καταγράφονται σε log πανεύκολα, και θέλουν να ξέρουν τι λες, τι έχεις πει, τι αγοράζεις, και τι έχεις αγοράσει. Θέλουν να μη βρίσκεις τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που ζητάς για να είσαι περιορισμένος και ελεγχόμενος. Θέλουν να φοβάσαι συνέχεια για την υγεία σου, ακόμα κι αν είναι να φοβάσαι φαντάσματα. Θέλουν να σε κάνουν να θέλεις να είσαι δούλος για να σωθείς (υποτίθεται) ενώ, στην πραγματικότητα, οδηγείσαι στην καταστροφή σου.

*

Όσοι έρχονται τακτικά και με διαβάζουν εδώ θα έχουν απορήσει. Εγώ ποτέ δεν ασχολιόμουν παρά ελάχιστα με πολιτικά θέματα, και δεν είμαι με κανένα κόμμα. Τι μου συμβαίνει; Κάτι με έχει καταλάβει; Ο κορονοϊός, μήπως; Όχι. Ένας δαίμονας με έχει καταλάβει. Ένας πολύ οργισμένος δαίμονας. Γιατί δεν μπορώ να βλέπω κάποιους απατεώνες να καταστρέφουν την πόλη μου και τη χώρα μου και τον πλανήτη μου με τέτοιο ξεδιάντροπα χυδαίο τρόπο.

Αν κάποιος νομίζει ότι αυτό που συμβαίνει τώρα, από πολιτικής άποψης, είναι κάτι λιγότερο από τη χειρότερη καταστροφή που έχει συμβεί τα τελευταία 100 χρόνια, είναι μακράν παραπλανημένος.

Και ξέρεις κάτι; Εγώ «εξωγήινος» ήμουν ανέκαθεν σ’αυτό τον κόσμο. Είμαι από τους τελευταίους που θα τους πλήξει οτιδήποτε συμβεί εδώ πέρα, όπως και η καραντίνα Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας δεν με έχει επηρεάσει παρά ελάχιστα. Αλλά τον είχα συμπαθήσει αυτό τον γαμημένο πλανήτη.

Κρίμα που θα τον κάνουν κομμάτια... αν τους αφήσετε.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]