Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
2 / 2022

Σχέδια δράσης και αντίδρασης

Η «πανδημία» καλά κρατεί...

Είμαστε σε μια κατάσταση στάσιμη. Τίποτα δεν κινείται. Μια ψυχική και νοητική μόλυνση. Ένα τέλμα.

Σοβαρά τώρα, έτσι όπως πηγαίνει το πράγμα πότε λέτε εσείς να τελειώσει η υπόθεση «πανδημία κορονοϊού»; Για να μην πούμε ποτέ, εγώ λέω ότι μπορεί, με αυτά τα δεδομένα, να κρατήσει και πέντε χρόνια ακόμα. Γιατί όχι; Συνέχεια θα σου λένε ότι τώρα έχει ύφεση, τώρα έχει έξαρση, τώρα ανέβηκαν τα «κρούσματα», τώρα κατέβηκαν· κάνε κι άλλη δόση του εμβολίου, είναι «κρίσιμη» η περίοδος: μετά κάνε ακόμα μία δόση, είναι πάλι «κρίσιμη» η περίοδος. Προσέξτε, γιατί μπορεί να βρεθούμε σε lockdown! Τα κρούσματα ανέβηκαν! Τα κρούσματα, γαμώτο!

Κάτι υγειονομικοί είναι κατασκηνωμένοι έξω από το Υπουργείο Υγείας και φωνάζουν ότι πεινάνε γιατί τους έδιωξαν παράνομα από την εργασία τους· αλλά, εντάξει, [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (120)

Πουλιά και κράνη. Κράνη και πουλιά.

Αγύρτες και πανδημιοκάπηλοι

Είναι πολλά, τελευταία, που θέλω να πω για την κορονοχούντα που πλήττει τη χώρα μας και όλο τον υπόλοιπο κόσμο, όμως δεν με παίρνει ο χρόνος. Θα αναφέρω μόνο τα πιο χυδαία και τραγελαφικά.

Βγήκε τις προάλλες ο Βασιλακόπουλους στον ΣΚΑΪ και είπε ότι οι μάσκες στον δρόμο μόνο από το κρύο προστατεύουν. (Δε με πιστεύετε; Δείτε τον.) Αποφάσισε, δηλαδή, επιτέλους να μας πει την αλήθεια... τώρα, ύστερα από τόσο καιρό. Ισχυριζόμενος πως, πριν, εκείνος και η παρέα του έλεγαν ψέματα ώστε ο κόσμος να πάρει πιο σοβαρά τα μέτρα και να φορά τις μάσκες και εκεί όπου έχει πολύ συνωστισμό.

Μέχρι στιγμής, όσοι λέγαμε πως η (υφασμάτινη) μάσκα δεν προστατεύει μας αποκαλούσαν «συνωμοσιολόγους» και μας έβριζαν.

Μέχρι στιγμής, τρομοκρατούσαν οι τηλε-ειδικοί τον κόσμο ότι «φονικός ιός» είναι στον αέρα και, για να βγεις από το σπίτι [...]

Η συγγραφή αρχίζει πέρα από το εγώ

Η συγγραφή – η λογοτεχνική συγγραφή, τουλάχιστον – αρχίζει εκεί όπου τελειώνει ο εγωισμός σου. Εκεί είναι που πραγματικά αρχίζεις να γράφεις, όταν έχεις περάσει το κατώφλι του δωματίου που λέγεται Εγώ και έχεις βγει παραέξω για να αφηγηθείς μια κατάσταση, ως κατάσταση, πέρα από τις δικές σου νοοτροπίες, εμμονές, πεποιθήσεις.

Θα μου πεις, είναι ποτέ δυνατόν να ξεφύγεις τελείως από όλ’ αυτά; Μάλλον όχι· κάποια ίχνη πάντα παραμένουν. Όμως, ναι, είναι οριακά δυνατόν. Είναι δυνατόν να ξεπεράσεις το εγώ και να αφηγηθείς, να περιγράψεις, μια κατάσταση λογοτεχνικά και μόνο, βάσει κάποιον αποφάσεων που έχεις ήδη πάρει γι’αυτήν. Απλά την ακολουθείς και βλέπεις πού πηγαίνει.

Το εγώ μπορεί μονάχα να μπλεχτεί στην όλη διαδικασία και να τη χαλάσει.

Οι πιο καλές ιστορίες είναι αυτές που ο συγγραφέας [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (119)

Φίδια και κρανία... Ω λα λα· διαβόλοι!

Η σιωπή των εμβολιασμένων

Σε κάποια φάση, είχα σκεφτεί: όλα αυτά είναι σαν από video game, γαμώτο. Όλα με τον κορονοϊό. Πολλές φορές έβγαινα να βαδίσω μέσα σε lockdown και είχα την αίσθηση ότι βρίσκομαι μέσα σε κάποιο σκηνικό, σε κάποιο παρανοϊκό παιχνίδι. Ακόμα έχω αυτή την αίσθηση. Ακόμα νομίζεις ότι πρέπει να αποφεύγεις «παγίδες» και να βρίσκεις «κόλπα» για να κινηθείς.

Και, φυσικά, είναι και οι «πόντοι», αν και εγώ μέχρι στιγμής τους αποφεύγω, και σκοπεύω να συνεχίσω έτσι.

Κάποτε, έλεγα να το γράψω αυτό: ότι η όλη φάση μού θυμίζει video game.

Τελικά, με πρόλαβαν...

Να πω ότι έχουν 100% δίκιο;

Φυσικά και έχουν 100% δίκιο.

Αλλά γιατί, ρε παιδιά, τόσο λίγες αφίσες στους δρόμους τελευταία; Αν μη τι άλλο, τώρα θα έπρεπε να διαμαρτυρόμαστε και να αντιδρούμε περισσότερο από πριν. Και όχι μόνο με αφίσες.

Ή σκοπεύουμε – ενώ ο υπόλοιπος [...]

Ο κλειστός κήπος του Twitter

Το Twitter έκανε κάτι που δεν μου αρέσει. Είναι μια τακτική που ήδη ακολουθούν και άλλα κοινωνικά δίκτυα, όπως Facebook, Instagram, Pinterest (και αρκετά από αυτά σε χειρότερο βαθμό). Δεν σε αφήνει να κοιτάξεις κανονικά τις αναρτήσεις ενός χρήστη εκτός αν είσαι κι εσύ εγγεγραμμένος και έχεις κάνει log in. Αν πας να κοιτάξεις χωρίς να είσαι logged in, μόλις σκρολάρεις λιγάκι προς τα κάτω, πετάγεται ένα μήνυμα και σε σταματά, ζητώντας σου ή να κάνεις log in ή να εγγραφείς.

Δε μ’αρέσει καθόλου αυτή η τακτική, γιατί οδηγεί σε νοοτροπίες κλειστού κήπου (walled garden mentality, στην κοινή διάλεκτο) και είναι κόντρα στη γενική λογική του διαδικτύου, που είναι μια ανοιχτή λογική.

Ολοένα και περισσότερο προσπαθούν να κάνουν το διαδίκτυο κλειστό, αν και, βέβαια, αυτό ποτέ δεν πρόκειται να γίνει απόλυτα, γιατί η ίδια η φύση του ρέπει προς το ανοιχτό [...]

CovidFree Village

Όταν ο μεσαίωνας γίνεται μόδα, έχεις και χωρικούς με άποψη.

Κάνε ΕΜΒΟΛΙΟ ΤΩΡΑ κι ΕΣΥ!

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (118)

Παράξενες προσευχές;

Meat Covid, και οι αριστεροί που τους αρέσει η καταπίεση

Έμαθα πως πέθανε πρόσφατα, στις 20 Ιανουαρίου, ο Meat Loaf, ο τραγουδιστής. Η αλήθεια είναι πως δεν τα πολυακούω τα τραγούδια του, αλλά ο τύπος ήταν τραγικά γνωστός, και στα εξώφυλλα των άλμπουμ του είχε καταπληκτικές ζωγραφικές φαντασίας ακόμα κι από τη Julie Bell. Στο Heavy Metal έχουν κάνει ολόκληρη αναφορά για το θέμα.

Από περιέργεια, τέτοιες πανδημικές μέρες που είναι, είπα να ρίξω και μια ματιά σχετικά με τον θάνατό του στη Wikipedia. Και, για φαντάσου, πέθανε κι αυτός από Covid... Στην αρχή, λέει, δεν ήξεραν από τι πέθανε, αλλά τελικά φαίνεται να αποφάσισαν ότι ήταν «από Covid».

Σοβαρά τώρα...

Ρίξτε μια ματιά λίγο παραπάνω, στα περί της υγείας του. Ο άνθρωπος δεν ήταν και πολύ υγιής, δυστυχώς. Ακόμα κι από ένα κρυολόγημα θα μπορούσε να πεθάνει, στην ηλικία του. Αλλά, ξέρεις, σήμερα όλοι από Covid πεθαίνουν...

Ειδικά αν είναι [...]

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)