Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 11 / 2021

Χτες ήταν Black Friday. Ξέρεις, αυτή η μέρα που όλα είναι πιο φτηνά και το εμπόριο οργιάζει.

Αλίμονο, όχι τώρα, δυστυχώς. Τώρα, η κορονομαλακία οργιάζει.

Κάνοντας μια εκτεταμένη περιπλάνηση στην Αθήνα, έβλεπες μαγαζιά άδεια. Αυτοί που είχαν 2-3 πελάτες μέσα ήταν οι τυχεροί.

Να το ρίξουμε το φταίξιμο στη βροχή, ρε παιδιά; Ήταν και μουντός ο καιρός, δε μπορείς να πεις. Αλλά θυμάμαι, σε παλιότερες, καλύτερες εποχές, βρέξει-χιονίσει στις γιορτινές μέρες ο κόσμος να πλημμυρίζει τα καταστήματα.

Τώρα, ούτε οι εμβολιασμένοι δεν πάνε. (Τι το κάνατε το εμβόλιο, ρε παιδιά; Άμα δε σας προστατεύει και δεν το χρησιμοποιείτε ούτε καν ως «πάσο» της κοροχούντας, τι στο διάολο το κάνατε; Αλλά, από την άλλη, κι εγώ να το είχα κάνει, θα ντρεπόμουν να πηγαίνω και να δείχνω ταυτότητα σε καταστήματα για να μπω, οπότε σας καταλαβαίνω.)

Η κατάσταση είναι, κοντολογίς, απαίσια. Εντάξει, εγώ ψιλογούσταρα αλλά για καθαρά προσωπικούς, ψυχεδελικούς λόγους· δεν είναι αντικειμενικό. Νομίζεις, ξανά, ότι βαδίζεις μέσα σε σκηνικό ταινίας, όχι τελείως εγκαταλειμμένο αυτή τη φορά αλλά υπό διάλυση. Σαν ο Μεγάλος Σκηνοθέτης να αποφάσισε πια να το διαλύσει το μαγαζί και, σιγά-σιγά, τα μαζεύουμε για να το κλείσουμε το μέρος.

(Κυκλοφορία στους δρόμους αρκετή, ωστόσο. Πέρα-δώθε τ’αυτοκίνητα. Πού στο διάολο πάνε, ενώ κανείς δεν πατάει στα μαγαζιά, αδυνατώ να καταλάβω. Μυστήριος ο κόσμος. Πολύ μυστήριος.)

Κάνω τη σύγκριση με το πώς ήταν η κατάσταση πριν από ένα χρόνο... Για σκεφτείτε λίγο. Θυμάστε πώς ήταν;

Χειρότερα είναι τώρα.

Μα, τα μαγαζιά τώρα είναι ανοιχτά, δεν είναι;

Ε, και; Αυτό το θεωρείς εσύ βελτίωση;

Δες τι (μας λένε πως) γίνεται σχετικά με την «πανδημία». Δεν υπολογίζω καν τα «κρούσματα» εγώ, γιατί ξέρω ότι είναι κοροϊδία, όπως το ξέρουν και όλοι όσοι το έχουν ψάξει λίγο το θέμα, αφού, προφανώς, όσα πιο πολλά τεστ κάνεις τόσα πιο πολλά «κρούσματα» θα βρίσκεις, αναπόφευκτα. Αλλά δες πόσους νεκρούς από Covid έχουμε τώρα σε σύγκριση με πέρσι αυτή την εποχή. Ακόμα κι αν υποθέσεις ότι ένα μέρος από αυτούς δεν είναι πραγματικά «από Covid» (η παραποίηση σ’ετούτη την «πανδημία» πάει σύννεφο από την αρχή), πάλι οι νεκροί από Covid είναι περισσότεροι, μπορεί εύκολα να υποθέσει κανείς.

Δηλαδή, σήμερα, με τα εμβόλια (που δήθεν ήταν η «σωτηρία»), η κατάσταση είναι πιο σκατίσια απ’ό,τι ήταν πέρσι χώρις τα εμβόλια.

Και γαμώ. Συνεχίστε έτσι. (Εγώ απλά θυμάμαι εκείνο που έλεγε ο David Martin, που δεν είναι κανένας τυχαίος μαλάκας σαν αυτούς της κυβέρνησης: έλεγε ότι ο ιός, μαζί με το εμβόλιο, είναι βιολογικό όπλο. Δώσε βάση.)

Εκτός αυτών των υπέροχων πραγμάτων, η κατάσταση μέσα στην κοινωνία πάει απ’το φασιστικό στο φασιστικότερο κι απ’το παρανοϊκό στο παρανοϊκότερο. Πέρσι τέτοια εποχή ήταν «συνωμοσιολογία» ότι θα πρέπει να δείχνεις Covid-pass για να μπεις κάπου· μόνο αυτό σάς λέω. Το Σύνταγμα έχει γίνει κουρελόχαρτο· τα ανθρώπινα δικαιώματα τα έχουν ρίξει μες στη χέστρα και έχουν τραβήξει το μαζανάκι για να πάνε κάτω και να κρύψουν τα αποδεικτικά στοιχεία. Κόσμος που μιλάει εναντίον της κορονοκρατίας υφίσταται ποινικές διώξεις (ενώ η κορονοκρατία βάσει νόμου θα έπρεπε να υφίσταται διώξεις – αλλά, ξέχασα, έχουν καταργήσει τους παλιούς, «μπανάλ» νόμους και τώρα απλά τους αλλάζουν ανά δύο βδομάδες κατά όπως τους καυλώσει). (Απορώ πώς ακόμα δεν έχουν στείλει δολοφόνο να με καθαρίσει. Τι; Επιδεικνύουν βαρεμάρα τώρα;)

Διάβασα πρόσφατα, μάλιστα, για ποινικές διώξεις (φυλάκιση έως 2 ετών!) σε γονείς που θα αρνούνται να στείλουν τα ανεμβολίαστα παιδιά τους στο σχολείο, ενώ συγχρόνως θα τους παίρνουν, λέει, και τη μέριμνα των παιδιών τους και θα τη δίνουν σε κάποιον άλλο. (Ποιον; Κάποιο συγγενή; Ή θα τα πηγαίνουν σε «ίδρυμα»;)

Και αναρωτιέμαι τώρα (γιατί δεν το έχω ψάξει ακόμα αυτό): είναι υποχρεωτικός ο εμβολιασμός για να πάει ένα παιδί στο σχολείο, ή μπορεί να πηγαίνει και απλά κάνοντας το τεστ; Αν ισχύει το πρώτο, ο νόμος αυτός είναι ΤΕΛΕΙΩΣ ΤΡΕΛΟΣ (είναι μπρος-γκρεμός-και-πίσω-ρέμα για όσους δεν θέλουν να εμβολιάσουν τα παιδιά τους). Αν ισχύει το δεύτερο, ο νόμος είναι απλά τρελός χωρίς το τελείως.

Έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση που τα ανήλικα παιδιά σου να μην ανήκουν σ’εσένα (ούτε καν στον εαυτό τους) αλλά στο κράτος. Πότε άλλοτε είχε συμβεί αυτό; Και σε ποιου είδους πολιτεύματα; Και σε ποιες κατηγορίες ανθρώπων; Για θυμηθείτε...

Το κράτος έχει καταντήσει να είναι ο εχθρός του πολίτη.

Αν είχα παιδιά, πραγματικά δεν ξέρω τι θα έκανα. Ίσως να παίρναμε όλοι μαζί υδροκυάνιο. Όπου άλλου κι αν πηγαίναμε μετά απ’αυτό, δεν μπορεί να ήταν και πολύ χειρότερα από εδώ.

Σας φέρονται σαν να είστε ζώα. Μόνο στα ζώα φέρονται έτσι. Τα εμβολιάζουν χωρίς να τα ρωτάνε και τους παίρνουν τα μικρά τους για να τα εμβολιάσουν κι αυτά. Ανθρωποφάρμα είναι εδώ.

Το γιατί όσοι είστε γονείς δεν έχετε ακόμα επαναστατήσει για να τους φάτε ζωντανούς με κάνει να απορώ, και να χάνω τελείως τη λίγη πίστη που είχα στην ανθρωπότητα.

Σε τελική ανάλυση, σκέψου: αν ΟΛΟΙ αρνούνταν να υπακούσουν, αν το 70% τουλάχιστον αρνείτο να υπακούσει, τι θα έκαναν αυτά τα ευγενή παλληκάρια; Πόσους από εσάς θα έχωναν στη φυλακή; Εκατοντάδες; Χιλιάδες; Δεκάδες χιλιάδες; Μα δεν θα τους έφταναν οι φυλακές! Και τώρα σαν φυλακισμένους σάς κρατάνε...

Ξαναλέω ότι εγώ δεν έχω παιδιά, αλλά αυτό το θεωρώ τόσο προσβλητικό για τον άνθρωπο όσο δεν παίρνει. Σκέψου μόνο να ήσουν παιδί και να σου φυλάκιζαν τους γονείς σου και να σε έδιναν σε κάποια θεια σου για να σε φυλάει (η οποία, δε, εξαναγκαστικά θα σε εμβολίαζε είτε ήθελες είτε όχι), αν δηλαδή δεν σε έστελναν σε κανένα «ίδρυμα». Πώς θα σου φαινόταν; Πολύ ωραία, έτσι; Ευτυχία.

Οι άνθρωποι που διανοούνται τέτοια συστήματα είναι τέρατα, και όσο τούς ανέχεσαι απλά θα συνεχίσουν να γίνονται χειρότερα τέρατα.

Τώρα, σφύριξαν και για μετάλλαξη «ωμέγα» του ιού, που λέει ότι μάλλον θα καταστεί τα προηγούμενα εμβόλια άχρηστα. Για φαντάσου... Όλο μεταλλάξεις αυτός ο ιός. Τέτοιες συμπτώσεις...

Εγώ ξέρεις τι λέω να κάνουμε, ρε μαλάκα Μητσοτάκη: να μένουμε συνέχεια κλεισμένοι μέσα, να βγαίνουμε μόνο για να εμβολιαζόμαστε, και μετά να ξανακλεινόμαστε μέσα για τα επόμενα πέντε χρόνια – τουλάχιστον. Δεν είναι αυτό το πιο καταπληκτικό σχέδιο;

Εναλλακτικά, αντί να έχουν εκφασίσει την κοινωνία και να προσπαθούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της Μεγάλης Φάρμας, θα μπορούσαν να έχουν ενισχύσει πραγματικά τα νοσοκομεία. Γιατί όλα τ’άλλα είναι παραμύθια. Ο ιός δεν εξαπλώνεται ούτε από το λιανεμπόριο ούτε καν από τα μέσα μαζικής μεταφοράς (αν και αυτό είναι συνηθισμένο να λέγεται)· ή, αν εξαπλώνεται από αυτά, εξαπλώνεται ελάχιστα, αλλιώς όλοι θα είχαμε κολλήσει ήδη. (Και μη μου πείτε για τις άχρηστες υφασμάτινες μάσκες που τα μικρόβια περνάνε από μέσα τους πέρα-δώθε, γιατί θ’αρχίσω να γελάω.)

Ο ιός, όπως και η περισσότεροι ιοί, εξαπλώνεται από ένα βασικό μέρος: Από τα νοσοκομεία. Τα νοσοκομεία είναι η βασική εστία μόλυνσης, γιατί εκεί στοιβάζονται όλοι οι άρρωστοι και συνήθως δεν υπάρχει όση καθαριότητα θα έπρεπε.

Αντί να μαζεύουν τους αρρώστους στα νοσοκομεία, αφού υπάρχει επιδημιακή έξαρση, θα έπρεπε να γίνεται κατ’οίκον νοσηλεία, ώστε να μην υπερφορτώνονται τα νοσοκομεία (που, προφανώς, δεν μπορούν να αντέξουν το φορτίο – παλιά ιστορία· δεν είναι καινούργια) και να έχουμε μικρότερη εξάπλωση των μικροβίων.

Συγχρόνως με αυτό, αν χρησιμοποιούσαν και φάρμακα για τη θεραπεία των ασθενών (αντί για πειραματικά εμβόλια για τη φαρμάκωση των υγειών), η «πανδημία» θα είχε ήδη τελειώσει, ή, τουλάχιστον, θα βρισκόταν υπό έλεγχο.

Τώρα, τίποτα δεν βρίσκεται υπό έλεγχο, της πουτάνας το κάγκελο γίνεται – κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει, ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα – ένα γενικευμένο χάος επικρατεί (εσκεμμένα, πιθανώς) – και η κοινωνία εκφασίζεται ολοένα και περισσότερο ανά δύο εβδομάδες.

Και, ναι, εκείνο που σου μένει, σε τελική ανάλυση, είναι ακριβώς αυτό: ότι η κοινωνία εκφασίζεται ολοένα και περισσότερο ανά δύο εβδομάδες.

Και δεν υπάρχει κανένα όριο. Δεν υπάρχει κανένα φρένο. Πουθενά. Ό,τι γουστάρει ο κάθε Κούλης κάνει.

Αν αύριο άκουγα ότι βγήκε νέος νόμος να πυροβολούν τους ανεμβολίαστους εν όψει σαν τα περιστέρια όταν ξεμυτίσουν από το σπίτι τους δεν θα με παραξένευε στο ελάχιστο. Γιατί να με παραξενέψει; Αφού δεν υπάρχει κανένας φραγμός.

Τελικά, τι είδους «πανδημία» είναι αυτή;

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]