Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 11 / 2021

Χτες ήταν Black Friday. Ξέρεις, αυτή η μέρα που όλα είναι πιο φτηνά και το εμπόριο οργιάζει.

Αλίμονο, όχι τώρα, δυστυχώς. Τώρα, η κορονομαλακία οργιάζει.

Κάνοντας μια εκτεταμένη περιπλάνηση στην Αθήνα, έβλεπες μαγαζιά άδεια. Αυτοί που είχαν 2-3 πελάτες μέσα ήταν οι τυχεροί.

Να το ρίξουμε το φταίξιμο στη βροχή, ρε παιδιά; Ήταν και μουντός ο καιρός, δε μπορείς να πεις. Αλλά θυμάμαι, σε παλιότερες, καλύτερες εποχές, βρέξει-χιονίσει στις γιορτινές μέρες ο κόσμος να πλημμυρίζει τα καταστήματα.

Τώρα, ούτε οι εμβολιασμένοι δεν πάνε. (Τι το κάνατε το εμβόλιο, ρε παιδιά; Άμα δε σας προστατεύει και δεν το χρησιμοποιείτε ούτε καν ως «πάσο» της κοροχούντας, τι στο διάολο το κάνατε; Αλλά, από την άλλη, κι εγώ να το είχα κάνει, θα ντρεπόμουν να πηγαίνω και να δείχνω ταυτότητα σε καταστήματα για να μπω, οπότε σας καταλαβαίνω.)

Η κατάσταση είναι, κοντολογίς, απαίσια. Εντάξει, εγώ ψιλογούσταρα αλλά για καθαρά προσωπικούς, ψυχεδελικούς λόγους· δεν είναι αντικειμενικό. Νομίζεις, ξανά, ότι βαδίζεις μέσα σε σκηνικό ταινίας, όχι τελείως εγκαταλειμμένο αυτή τη φορά αλλά υπό διάλυση. Σαν ο Μεγάλος Σκηνοθέτης να αποφάσισε πια να το διαλύσει το μαγαζί και, σιγά-σιγά, τα μαζεύουμε για να το κλείσουμε το μέρος.

(Κυκλοφορία στους δρόμους αρκετή, ωστόσο. Πέρα-δώθε τ’αυτοκίνητα. Πού στο διάολο πάνε, ενώ κανείς δεν πατάει στα μαγαζιά, αδυνατώ να καταλάβω. Μυστήριος ο κόσμος. Πολύ μυστήριος.)

Κάνω τη σύγκριση με το πώς ήταν η κατάσταση πριν από ένα χρόνο... Για σκεφτείτε λίγο. Θυμάστε πώς ήταν;

Χειρότερα είναι τώρα.

Μα, τα μαγαζιά τώρα είναι ανοιχτά, δεν είναι;

Ε, και; Αυτό το θεωρείς εσύ βελτίωση;

Δες τι (μας λένε πως) γίνεται σχετικά με την «πανδημία». Δεν υπολογίζω καν τα «κρούσματα» εγώ, γιατί ξέρω ότι είναι κοροϊδία, όπως το ξέρουν και όλοι όσοι το έχουν ψάξει λίγο το θέμα, αφού, προφανώς, όσα πιο πολλά τεστ κάνεις τόσα πιο πολλά «κρούσματα» θα βρίσκεις, αναπόφευκτα. Αλλά δες πόσους νεκρούς από Covid έχουμε τώρα σε σύγκριση με πέρσι αυτή την εποχή. Ακόμα κι αν υποθέσεις ότι ένα μέρος από αυτούς δεν είναι πραγματικά «από Covid» (η παραποίηση σ’ετούτη την «πανδημία» πάει σύννεφο από την αρχή), πάλι οι νεκροί από Covid είναι περισσότεροι, μπορεί εύκολα να υποθέσει κανείς.

Δηλαδή, σήμερα, με τα εμβόλια (που δήθεν ήταν η «σωτηρία»), η κατάσταση είναι πιο σκατίσια απ’ό,τι ήταν πέρσι χώρις τα εμβόλια.

Και γαμώ. Συνεχίστε έτσι. (Εγώ απλά θυμάμαι εκείνο που έλεγε ο David Martin, που δεν είναι κανένας τυχαίος μαλάκας σαν αυτούς της κυβέρνησης: έλεγε ότι ο ιός, μαζί με το εμβόλιο, είναι βιολογικό όπλο. Δώσε βάση.)

Εκτός αυτών των υπέροχων πραγμάτων, η κατάσταση μέσα στην κοινωνία πάει απ’το φασιστικό στο φασιστικότερο κι απ’το παρανοϊκό στο παρανοϊκότερο. Πέρσι τέτοια εποχή ήταν «συνωμοσιολογία» ότι θα πρέπει να δείχνεις Covid-pass για να μπεις κάπου· μόνο αυτό σάς λέω. Το Σύνταγμα έχει γίνει κουρελόχαρτο· τα ανθρώπινα δικαιώματα τα έχουν ρίξει μες στη χέστρα και έχουν τραβήξει το μαζανάκι για να πάνε κάτω και να κρύψουν τα αποδεικτικά στοιχεία. Κόσμος που μιλάει εναντίον της κορονοκρατίας υφίσταται ποινικές διώξεις (ενώ η κορονοκρατία βάσει νόμου θα έπρεπε να υφίσταται διώξεις – αλλά, ξέχασα, έχουν καταργήσει τους παλιούς, «μπανάλ» νόμους και τώρα απλά τους αλλάζουν ανά δύο βδομάδες κατά όπως τους καυλώσει). (Απορώ πώς ακόμα δεν έχουν στείλει δολοφόνο να με καθαρίσει. Τι; Επιδεικνύουν βαρεμάρα τώρα;)

Διάβασα πρόσφατα, μάλιστα, για ποινικές διώξεις (φυλάκιση έως 2 ετών!) σε γονείς που θα αρνούνται να στείλουν τα ανεμβολίαστα παιδιά τους στο σχολείο, ενώ συγχρόνως θα τους παίρνουν, λέει, και τη μέριμνα των παιδιών τους και θα τη δίνουν σε κάποιον άλλο. (Ποιον; Κάποιο συγγενή; Ή θα τα πηγαίνουν σε «ίδρυμα»;)

Και αναρωτιέμαι τώρα (γιατί δεν το έχω ψάξει ακόμα αυτό): είναι υποχρεωτικός ο εμβολιασμός για να πάει ένα παιδί στο σχολείο, ή μπορεί να πηγαίνει και απλά κάνοντας το τεστ; Αν ισχύει το πρώτο, ο νόμος αυτός είναι ΤΕΛΕΙΩΣ ΤΡΕΛΟΣ (είναι μπρος-γκρεμός-και-πίσω-ρέμα για όσους δεν θέλουν να εμβολιάσουν τα παιδιά τους). Αν ισχύει το δεύτερο, ο νόμος είναι απλά τρελός χωρίς το τελείως.

Έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση που τα ανήλικα παιδιά σου να μην ανήκουν σ’εσένα (ούτε καν στον εαυτό τους) αλλά στο κράτος. Πότε άλλοτε είχε συμβεί αυτό; Και σε ποιου είδους πολιτεύματα; Και σε ποιες κατηγορίες ανθρώπων; Για θυμηθείτε...

Το κράτος έχει καταντήσει να είναι ο εχθρός του πολίτη.

Αν είχα παιδιά, πραγματικά δεν ξέρω τι θα έκανα. Ίσως να παίρναμε όλοι μαζί υδροκυάνιο. Όπου άλλου κι αν πηγαίναμε μετά απ’αυτό, δεν μπορεί να ήταν και πολύ χειρότερα από εδώ.

Σας φέρονται σαν να είστε ζώα. Μόνο στα ζώα φέρονται έτσι. Τα εμβολιάζουν χωρίς να τα ρωτάνε και τους παίρνουν τα μικρά τους για να τα εμβολιάσουν κι αυτά. Ανθρωποφάρμα είναι εδώ.

Το γιατί όσοι είστε γονείς δεν έχετε ακόμα επαναστατήσει για να τους φάτε ζωντανούς με κάνει να απορώ, και να χάνω τελείως τη λίγη πίστη που είχα στην ανθρωπότητα.

Σε τελική ανάλυση, σκέψου: αν ΟΛΟΙ αρνούνταν να υπακούσουν, αν το 70% τουλάχιστον αρνείτο να υπακούσει, τι θα έκαναν αυτά τα ευγενή παλληκάρια; Πόσους από εσάς θα έχωναν στη φυλακή; Εκατοντάδες; Χιλιάδες; Δεκάδες χιλιάδες; Μα δεν θα τους έφταναν οι φυλακές! Και τώρα σαν φυλακισμένους σάς κρατάνε...

Ξαναλέω ότι εγώ δεν έχω παιδιά, αλλά αυτό το θεωρώ τόσο προσβλητικό για τον άνθρωπο όσο δεν παίρνει. Σκέψου μόνο να ήσουν παιδί και να σου φυλάκιζαν τους γονείς σου και να σε έδιναν σε κάποια θεια σου για να σε φυλάει (η οποία, δε, εξαναγκαστικά θα σε εμβολίαζε είτε ήθελες είτε όχι), αν δηλαδή δεν σε έστελναν σε κανένα «ίδρυμα». Πώς θα σου φαινόταν; Πολύ ωραία, έτσι; Ευτυχία.

Οι άνθρωποι που διανοούνται τέτοια συστήματα είναι τέρατα, και όσο τούς ανέχεσαι απλά θα συνεχίσουν να γίνονται χειρότερα τέρατα.

Τώρα, σφύριξαν και για μετάλλαξη «ωμέγα» του ιού, που λέει ότι μάλλον θα καταστεί τα προηγούμενα εμβόλια άχρηστα. Για φαντάσου... Όλο μεταλλάξεις αυτός ο ιός. Τέτοιες συμπτώσεις...

Εγώ ξέρεις τι λέω να κάνουμε, ρε μαλάκα Μητσοτάκη: να μένουμε συνέχεια κλεισμένοι μέσα, να βγαίνουμε μόνο για να εμβολιαζόμαστε, και μετά να ξανακλεινόμαστε μέσα για τα επόμενα πέντε χρόνια – τουλάχιστον. Δεν είναι αυτό το πιο καταπληκτικό σχέδιο;

Εναλλακτικά, αντί να έχουν εκφασίσει την κοινωνία και να προσπαθούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της Μεγάλης Φάρμας, θα μπορούσαν να έχουν ενισχύσει πραγματικά τα νοσοκομεία. Γιατί όλα τ’άλλα είναι παραμύθια. Ο ιός δεν εξαπλώνεται ούτε από το λιανεμπόριο ούτε καν από τα μέσα μαζικής μεταφοράς (αν και αυτό είναι συνηθισμένο να λέγεται)· ή, αν εξαπλώνεται από αυτά, εξαπλώνεται ελάχιστα, αλλιώς όλοι θα είχαμε κολλήσει ήδη. (Και μη μου πείτε για τις άχρηστες υφασμάτινες μάσκες που τα μικρόβια περνάνε από μέσα τους πέρα-δώθε, γιατί θ’αρχίσω να γελάω.)

Ο ιός, όπως και η περισσότεροι ιοί, εξαπλώνεται από ένα βασικό μέρος: Από τα νοσοκομεία. Τα νοσοκομεία είναι η βασική εστία μόλυνσης, γιατί εκεί στοιβάζονται όλοι οι άρρωστοι και συνήθως δεν υπάρχει όση καθαριότητα θα έπρεπε.

Αντί να μαζεύουν τους αρρώστους στα νοσοκομεία, αφού υπάρχει επιδημιακή έξαρση, θα έπρεπε να γίνεται κατ’οίκον νοσηλεία, ώστε να μην υπερφορτώνονται τα νοσοκομεία (που, προφανώς, δεν μπορούν να αντέξουν το φορτίο – παλιά ιστορία· δεν είναι καινούργια) και να έχουμε μικρότερη εξάπλωση των μικροβίων.

Συγχρόνως με αυτό, αν χρησιμοποιούσαν και φάρμακα για τη θεραπεία των ασθενών (αντί για πειραματικά εμβόλια για τη φαρμάκωση των υγειών), η «πανδημία» θα είχε ήδη τελειώσει, ή, τουλάχιστον, θα βρισκόταν υπό έλεγχο.

Τώρα, τίποτα δεν βρίσκεται υπό έλεγχο, της πουτάνας το κάγκελο γίνεται – κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει, ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα – ένα γενικευμένο χάος επικρατεί (εσκεμμένα, πιθανώς) – και η κοινωνία εκφασίζεται ολοένα και περισσότερο ανά δύο εβδομάδες.

Και, ναι, εκείνο που σου μένει, σε τελική ανάλυση, είναι ακριβώς αυτό: ότι η κοινωνία εκφασίζεται ολοένα και περισσότερο ανά δύο εβδομάδες.

Και δεν υπάρχει κανένα όριο. Δεν υπάρχει κανένα φρένο. Πουθενά. Ό,τι γουστάρει ο κάθε Κούλης κάνει.

Αν αύριο άκουγα ότι βγήκε νέος νόμος να πυροβολούν τους ανεμβολίαστους εν όψει σαν τα περιστέρια όταν ξεμυτίσουν από το σπίτι τους δεν θα με παραξένευε στο ελάχιστο. Γιατί να με παραξενέψει; Αφού δεν υπάρχει κανένας φραγμός.

Τελικά, τι είδους «πανδημία» είναι αυτή;

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το