(Όχι, αυτός δεν είναι τίτλος για το επόμενο κεφάλαιο του βιβλίου που γράφω.)

Παρατηρούσα την κατάσταση – στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως – και αναρωτιόμουν τι στο διάολο βλέπουμε τώρα να συμβαίνει, και με τι θα μπορούσες να το συγκρίνεις από το παρελθόν.

Εκείνο που βλέπουμε να συμβαίνει είναι κάτι το όχι απόλυτα πρωτόφαντο αλλά αρκετά πρωτόφαντο. Βλέπουμε το Κράτος να είναι εχθρός του πολίτη. Τέτοιο πράγμα δεν είχε συμβεί ποτέ ξανά – όχι ακριβώς έτσι, τουλάχιστον. Το Κράτος δεν παίρνει απλά κάποιες γενικές αποφάσεις για τη ζωή όλων μας ενώ υπακούει σε νόμους και κανόνες· το Κράτος, αγνοώντας κάθε νόμο και κάθε ηθικό κανόνα, απαιτεί να του παραδώσει ο πολίτης τον έλεγχο του σώματός του.

Τέτοιο πράγμα δεν συμβαίνει στη δημοκρατία. Δεν συμβαίνει καν στην ευνομούμενη βασιλεία· ο μονάρχης δεν παραβιάζει το σώμα των υπηκόων του. Αυτό γίνεται μόνο στα τυραννικά καθεστώτα, και ακόμα και σ’αυτά αμφίβολο είναι αν ένας μονάρχης θα παραβίαζε το σώμα των πολιτών του βασιλείου του, εκτός αν ήθελε να ρισκάρει να γίνει επανάσταση και να βρει το κεφάλι του καρφωμένο επάνω σε κανένα παλούκι. Συνήθως, ιστορικά, τέτοιο πράγμα συνέβαινε μόνο με τους δούλους. Σε πολλές κοινωνίες τούς έκαναν μια δερματοστιξία επάνω τους την οποία δεν μπορούσαν εύκολα να βγάλουν, προκειμένου να τους αναγνωρίζουν ως δούλους. Παραβίαζαν, δηλαδή, τα σώματά τους παρά τη θέλησή τους. Και όσοι δούλοι κατάφερναν να δραπετεύσουν έπρεπε να βρουν τρόπο να βγάλουν τη δερματοστιξία από πάνω τους, και συνήθως αυτό γινόταν με πυρωμένο μαχαίρι: έπρεπε να σκίσουν ολόκληρο το δέρμα, αλλιώς δεν έφευγε.

Τα σημερινά τατουάζ από εκεί προέρχονται, αλλά βέβαια τα κάνουμε για το γούστο, και πολλά από αυτά δεν είναι καν μόνιμα: φεύγουν από μόνα τους μετά από λίγο καιρό.

Τώρα, το Κράτος επιβάλλει στον πολίτη να βάλει μες στο σώμα του κάτι που δεν μπορεί μετά να φύγει. Ψάξε και βρες τις διαφορές...

Κι αυτό συμβαίνει παγκοσμίως, σε πάρα πολλές χώρες.

Αλλά εδώ και χρόνια είχε αρχίσει να επικρατεί μια κατάσταση που ήταν αρκετά συγκρουσιακή ανάμεσα στους πολίτες και στα κράτη. Πλέον, αυτό έχει φτάσει στα άκρα.

Είχα διαβάσει παλιότερα κάποιον να γράφει ότι, στα προηγούμενα χρόνια, στις κινηματογραφικές ταινίες (αλλά και σε πολλά μυθιστορήματα), ο εχθρός ήταν οι Ναζί, ή οι Ρώσοι, ή οι Κινέζοι. Βλέπε, για παράδειγμα, Τζέιμς Μποντ. Σήμερα, ο εχθρός δεν είναι από κάποιο άλλο έθνος. Σήμερα, στις ιστορίες που βλέπουμε και που διαβάζουμε, ο εχθρός είναι κυβερνητικοί πράκτορες και μυστικές υπηρεσίες. Και μάλλον αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αντανάκλαση τού πώς ο μέσος πολίτης έχει αρχίσει να βλέπει το Κράτος: ως τον κακό του παραμυθιού που προσπαθεί να τον εξοντώσει.

Φτάσαμε στο σημείο, εδώ, εν Ελλάδι 2021, να γίνεται αποκλεισμός των ανεμβολίαστων από τους περισσότερους χώρους εκτός αν είναι πρόθυμοι να τεσταριστούν με δικά τους έξοδα.

Για όσους δεν παρακολουθούν τι γίνεται στον κόσμο, είμαστε από τις χειρότερες περιπτώσεις παγκοσμίως.

Χειρότεροι από εμάς είναι το Ισραήλ και, φυσικά, η Αυστραλία, που διοικούνται από τα χείριστα κατακάθια του βόθρου της κορονοκρατίας. (Ελπίζω μόνο να μην τους φτάσουμε.)

*

Μας λένε (ψέματα) ότι αυτό που συμβαίνει είναι για την «προστασία» των ανεμβολίαστων, ενώ ξεκάθαρα ο καθένας μας καταλαβαίνει ότι τέτοιο πράγμα δεν ισχύει. Ο καθένας μας καταλαβαίνει ότι είναι εκβιασμός.

Αλλά εκείνο που δεν ξέρω αν έχουν συνειδητοποιήσει οι περισσότεροι ακόμα είναι αυτό που σκέφτηκα χτες: Αυτό που συμβαίνει είναι κατάσταση πολιορκίας.

Είναι μια ψυχροπολεμική φάση. Απλά δεν έχουμε κάστρα και σπαθιά. Τα άλλα όλα είναι ίδια.

Όσοι νομίζουν ότι οι πολιορκίες τελείωναν γρήγορα, μάλλον βλέπουν πολλές ταινίες. Ιστορικά, οι πολιορκίες τραβούσαν σε μάκρος χρόνου. Ήταν πολύ μεγάλο το κόστος να κάνεις μαζική επίθεση στα τείχη, ακόμα κι αν τελικά κατάφερνες να τα περάσεις. Οπότε, σχεδόν κανένας δεν το έκανε (γιατί, εκτός των άλλων, ήταν μισθοφόροι και δεν ήθελαν να αυτοκτονήσουν). Εκείνο που έκαναν ήταν να περικυκλώνουν την οχυρωμένη θέση και να μην αφήνουν κανέναν να μπει ή να βγει. Αν τα κατάφερναν, μπορεί να δηλητηρίαζαν και τα πηγάδια (πχ, ρίχνοντας ένα ψόφιο σκυλί μέσα), ή να μπλόκαραν κάπως τη ροή του νερού προς την οχυρωμένη θέση.

Με αυτό τον τρόπο εκβίαζαν τους πολιορκημένους να ηττηθούν χωρίς μάχη.

Αυτή ακριβώς την τακτική χρησιμοποιεί η κυβέρνηση εναντίον των ανεμβολίαστων. Προσπαθεί να τους αποκλείσει από βασικές πηγές, ή να κάνει πολύ δύσκολο το να φτάσουν στις πηγές, ώστε στο τέλος να υποκύψουν.

Βλέπουμε να συμβαίνει μια πολιορκία των ανεμβολίαστων. Ένας ψυχρός πόλεμος εναντίον τους. Κάνε ό,τι σου λέω αλλιώς δεν θα μπορείς να μετακινηθείς, δεν θα μπορείς να προμηθευτείς τίποτα, δεν θα μπορείς να αποκτήσεις χρήματα, ίσως στο τέλος να μη μπορείς καν να φας.

Αλλά σήμερα δεν είμαστε κλεισμένοι μέσα σε μεσαιωνικό κάστρο. Και αυτή η τακτική θα αποτύχει γιατί κανένας δεν πρόκειται να υποκύψει.

Και όσοι μπαίνετε στον πειρασμό, μην μπαίνετε στον πειρασμό. Όταν ανταποκρίνεσαι στον εκβιασμό, ο εκβιαστής απλά συνεχίζει να σε εκβιάζει. Πάντα έτσι ήταν, πάντα έτσι θα είναι.

Οι βασικές ανθρώπινες ελευθερίες είναι αδιαπραγμάτευτες.