Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 11 / 2022

(Οικολογικό κείμενο ανακυκλωτικού χαρακτήρα για τη διαιώνιση της στατικής κουλτούρας.)

Δεν έχω δει ακόμα τίποτα από το Rings of Power. Μου έμοιαζε εξαρχής με ακόμα ένα άρμεγμα της αγελάδας Τόλκιν. Και απ’ό,τι βλέπω να λέει ο κόσμος τελευταία, ειδικά οι φαν, δεν έχουν μείνει ικανοποιημένοι. Δεν με εκπλήσσει. Από την ταινία Χόμπιτ και μετά, όλα είναι άρμεγμα ξεκάθαρο. Ανακυκλώνουν και αρμέγουν ένα πράγμα προκειμένου να απομυζήσουν από αυτό όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος.

Όπως έχω ξαναγράψει σε κάποιο προηγούμενο κείμενο εδώ, είναι φαινόμενο των ημερών να βγαίνουν στις μεγάλες οθόνες τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια. Μια διαρκής επανάληψη των περασμένων. Μια αποβλάκωση. Μια στατική κουλτούρα που δεν εξελίσσεται και δεν γεννά τίποτα: και, ως εκ τούτου, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον.

Τι να δούμε, ρε παιδιά; Πάλι ξωτικά και χόμπιτ; Πάλι σουπερήρωες; Πάλι, ρε γαμώτο; Ε, πόσες φορές πια θα μασήσουμε την ίδια μαστίχα; Έχει ξινίσει.

Τι συμβαίνει, δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο και συναρπαστικό να βγάλουν στις μεγάλες οθόνες και να το κάνουν γνωστό; Να το κάνουν φαινόμενο;

Τι έγιναν εκείνες οι εποχές που ξεπεταγόταν κάποιος ταλαντούχος (ή μη) upstart σκηνοθέτης, έβγαζε μια τρελή ταινία, και αυτό γινόταν το επόμενο καλτ πράγμα που όλοι συζητούσαν; Υπάρχει πλέον αυτό; Κι αν υπάρχει, πού κρύβεται; Σε κάνα μπουντρούμι α λα Dungeons & Dragons.

Όσο για το Ελλάντα, ασ’ το, ξέχασέ το. Έχε υπόψη μόνο ότι παίζουν ξανά το Κερατοσθένης εν Βωμώ για 3564886η φορά αλλά (αυτή τη φορά) σε διασκευή Χουζούρη Μουζούρη. Πςςςςς. Καλά, μιλάμε για high culture, γεμάτη διαχρονικά νοήματα (που έχουν ειπωθεί εκατομμύρια φορές) και δε συμμαζεύεται. Πάρτε υψηλή αρχαιότητα στη μάπα για να μαθαίνετε, βάρβαροι!

Αλλά, όπως έχω ξαναπεί, ποιος φταίει γι’αυτή την κατάσταση αν όχι εμείς; Όταν δεν υποστηρίζονται οι δημιουργοί που κάνουν κάτι καινούργιο, πώς περιμένεις να βγει στην επιφάνεια τίποτα το καινούργιο ή το ενδιαφέρον; Επικρατεί ένα σκηνικό όπου υφίσταται ένας αχταρμάς από χίλια-δύο πράγματα, στο διαδίκτυο και μη, μέσα από τα οποία σίγουρα θα υπάρχουν κάποια πολύ καλά αλλά δεν ξέρεις πώς να τα βρεις ή να τα επιλέξεις, ενώ συγχρόνως επιπλέουν οι ανακυκλώσεις και η κουλτούρα της μερικής ύπνωσης.

Και θέλετε τώρα να μας πείσετε ότι αυτό δεν είναι, εν μέρει τουλάχιστον, εσκεμμένο;

Ναι, εντάξει, σας πιστεύω...

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!

 

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;


Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;

Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);

Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;

Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.

Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.

[Συνέχισε να διαβάζεις]