Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 1 / 2022

Παρακολουθώ αυτά που λέει ο κύριος Φαρσαλινός από τις αρχές της πανδημίας, από τότε που είχαμε τα πρώτα lockdown. Ήταν εναντίον τους, και γενικά συμφωνούσα μαζί του, και ακόμα συμφωνώ με τις περισσότερες απόψεις του. Και νομίζω πως έχω ακούσει, αν όχι όλες του τις ομιλίες, τουλάχιστον τις μισές σε ραδιόφωνα, τηλεοπτικούς σταθμούς, και στην τελευταία μεγάλη διαδήλωση των υγειονομικών. Εξακολουθώ να συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που λέει, αλλά ένα πράγμα με παραξενεύει: Αν και είναι εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού και υπέρ ο κάθε άνθρωπος να ορίζει το σώμα του όπως ο ίδιος νομίζει, φαίνεται να θεωρεί τα εμβόλια για Covid αποτελεσματικά και δεν αναφέρεται στους υπαρκτούς τους κινδύνους.

Δεν το θεωρώ κατακριτέο που ο ίδιος έχει εμβολιαστεί. Δεν ακολουθώ λογικές στρατοπέδων «εμείς αποδώ – εσείς αποκεί». Είμαι υπέρ του ο καθένας να κάνει ό,τι νομίζει με τον εαυτό του, είτε αυτό είναι ένα εμβόλιο, είτε να παίρνει ναρκωτικά, να πίνει, να καπνίζει, να τρώει κρέας ή λαχανικά, να μασάει μαστίχες, να βάζει μικροτσίπ μέσα στην παλάμη του, ή οτιδήποτε άλλο. Μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει μια ελεύθερη κοινωνία.

Αλλά αναρωτιέμαι γιατί ο κ. Φαρσαλινός δεν αναφέρεται στα αρνητικά των εμβολίων για Covid. Και δεν είναι ο μόνος που αποφεύγει να αναφερθεί σε τέτοια θέματα· νομίζω πως και ο κ. Ιωαννίδης κάνει ακριβώς το ίδιο, παρότι κι εκείνος είναι ταγμένος υπέρ του μη υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Γιατί δεν λένε τίποτα για τα πιο... επικίνδυνα θέματα των εμβολίων;

Και, για να μη θεωρηθεί ότι προσπαθώ να χτυπήσω κανέναν πισώπλατα – που δεν είναι καθόλου τέτοια η πρόθεσή μου – αναφέρω τον κ. Φαρασλινό στο Twitter ώστε αν θέλει να απαντήσει ευθέως και να μου πει τι δεν έχω καταλάβει καλά ή πού κάνω λάθος, ή τέλος πάντων ποιο είναι το σκεπτικό του.

Διότι, αν και εγώ δεν είμαι «ειδικός», νομίζω πως είναι κάποια θέματα των εμβολίων που δεν μπορείς να τα παραβλέψεις και να πεις ότι όλα είναι καλά μαζί τους. Δηλαδή, είμαστε εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού αλλά υπέρ της απόκρυψης τού τι πραγματικά είναι αυτά τα «εμβόλια»;

Τα θέματα στα οποία αναφέρομαι είναι τα εξής ακόλουθα, που νομίζω πως είναι πλέον γενικά γνωστά – δεν είναι τίποτα το «απόκρυφο».

Πρώτον: δεν είναι εμβόλια ακριβώς· είναι γονιδιακές θεραπείες, γι’αυτό κιόλας πρέπει να επαναλαμβάνονται κάθε τόσο, όπως, πχ, οι θεραπείες για τον καρκίνο.

Δεύτερον: έχουν αναφερθεί πολλές παρενέργειες, ακόμα κι εδώ, στην Ελλάδα – βλ., για παράδειγμα, διάφορα ρεπορτάζ του Τριανταφυλλόπουλου, όπου έχει βγάλει να μιλήσουν άνθρωποι οι οποίοι όντως είχαν πάθει πολύ άσχημα πράγματα από αυτά τα μη-εμβόλια.

Τρίτον: η EudraVigilance και ο αντίστοιχος οργανισμός φαρμακοεπαγρύπνησης των ΗΠΑ (δεν θυμάμαι τώρα το όνομα και βαριέμαι να το ψάξω) έχουν ήδη αναφέρει πολλούς θανάτους και παρενέργειες από αυτά τα σκευάσματα (πράγματα που ο Κλεάνθης Γρίβας έχει γράψει πολλές φορές στα άρθρα του), και δεν νομίζω ότι μπορούν να αμφισβητηθούν. Επιπλέον, πάλι σύμφωνα με αντίστοιχες στατιστικές, αυτά τα εμβόλια έχουν προκαλέσει μέσα στους λίγους μήνες χρήσης τους, περισσότερους θανάτους απ’ό,τι όλα τα άλλα εμβόλια μαζί τα τελευταία χρόνια!

Τέταρτον: η προστασία που προσφέρουν τα «εμβόλια» είναι αμφίβολη στην καλύτερη περίπτωση, γιατί, πρώτον, πρώτη φορά χρησιμοποιούνται και δεν ξέρουμε κατά πόσο, πχ, κάποιος που νόσησε ελαφρά ήταν από το εμβόλιο ή απλά επειδή ούτως ή άλλως θα νοσούσε ελαφρά, και, δεύτερον, έχουμε ήδη πολλές αναφορές ανθρώπων που, παρότι τριπλά τρυπημένοι από αυτές τις βελόνες, νόσησαν και μάλιστα βαριά και πήγαν σε ΜΕΘ, ή μπορεί ακόμα και να πέθαναν.

Πέμπτο: έχει παρατηρηθεί αύξηση θανάτων στον γενικό πληθυσμό από τότε που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί (πράγμα που δεν είχε παρατηρηθεί πριν, παρότι είχαμε πανδημία), κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως (έχουν γίνει μελέτες στην Αγγλία, πχ).

Ύστερα από όλα αυτά τα παραπάνω (τα οποία νομίζω πως είναι αρκετά αντικειμενικά θέματα, όχι αμφισβητήσιμα), δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι γιατί ορισμένοι άνθρωποι, όπως ο κ. Φαρσαλινός και ο κ. Ιωαννίδης, παρότι ενάντιοι στον υγειονομικό ολοκληρωτισμό που έχει απλωθεί παντού, δεν αναφέρονται σε αυτά τα θέματα των μη-εμβολίων της Μεγάλης Φάρμας.

Και, προς αποφυγή παρεξήγησης, λέω δύο πράγματα: Εξακολουθώ να εκτιμώ αυτούς τους δύο ανθρώπους για το έργο τους. Και δεν ισχυρίζονται ότι τα εμβόλια (είτε είναι γονιδιακές θεραπείες είτε όχι) είναι τελείως άχρηστα. Προφανώς κάποιο επίπεδο προστασίας θα το προσφέρουν. Δε νομίζω ότι η Μεγάλη Φάρμα θα έβγαζε κάτι που δεν θα πρόσφερε καμία προστασία. (Αν και δεν θα το απέκλεια κιόλας, το θεωρώ λιγάκι απίθανο.) Αλλά η προστασία που προσφέρουν πιστεύω ότι είναι αμφίβολη βάσει των δεδομένων που έχουμε (βλ. παραπάνω).

Το επίπεδο της παραπληροφόρησης είναι σίγουρα μεγαλύτερο από το επίπεδο της προστασίας που προσφέρουν αυτά τα σκευάσματα.

Τις προάλλες μιλούσα μ’έναν υγειονομικό που είναι τριπλά εμβολιασμένος και τα θεωρεί «ασφαλή». Και τον ρωτάω: «Πώς εξηγείς, τότε, τις τόσες παρενέργειες που έχουν αναφερθεί;»

Και μου λέει: «Αυτό είναι από τον κακό και ανθυγιεινό τρόπο ζωής που ακολουθούμε. Όλα αυτά είναι επακόλουθα του τρόπου ζωής μας – και η πανδημία επίσης. Οι παρενέργειες συμβαίνουν σε ανθρώπους που είναι παχύσαρκοι ή κάνουν ανθυγιεινό τρόπο ζωής.»

«Μα δεν είναι έτσι,» του λέω. «Έχεις ακούσει ανθρώπους να μιλάνε γι’αυτά που έχουν πάθει; Για παράδειγμα, αυτούς που έχει βγάλει ο Τριανταφυλλόπουλος;»

«Όχι.»

«Δεν ήταν παχύσαρκοι, ούτε φαίνεται να έκαναν κανέναν πιο ανθυγιεινό τρόπο ζωής απ’ό,τι κάνουμε εσύ ή εγώ.»

Αυτό δεν μπορούσε να το εξηγήσει.

Γι’αυτό λέω ότι δεν υπάρχει καλή πληροφόρηση για το τι συμβαίνει. Και γι’αυτό αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι, οι οποίοι είναι πολέμιοι της κορονοκρατίας, δεν αναφέρονται πλήρως στο τι γίνεται πραγματικά με τα εμβόλια της Μεγάλης Φάρμας.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)