Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 1 / 2022

Παρακολουθώ αυτά που λέει ο κύριος Φαρσαλινός από τις αρχές της πανδημίας, από τότε που είχαμε τα πρώτα lockdown. Ήταν εναντίον τους, και γενικά συμφωνούσα μαζί του, και ακόμα συμφωνώ με τις περισσότερες απόψεις του. Και νομίζω πως έχω ακούσει, αν όχι όλες του τις ομιλίες, τουλάχιστον τις μισές σε ραδιόφωνα, τηλεοπτικούς σταθμούς, και στην τελευταία μεγάλη διαδήλωση των υγειονομικών. Εξακολουθώ να συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που λέει, αλλά ένα πράγμα με παραξενεύει: Αν και είναι εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού και υπέρ ο κάθε άνθρωπος να ορίζει το σώμα του όπως ο ίδιος νομίζει, φαίνεται να θεωρεί τα εμβόλια για Covid αποτελεσματικά και δεν αναφέρεται στους υπαρκτούς τους κινδύνους.

Δεν το θεωρώ κατακριτέο που ο ίδιος έχει εμβολιαστεί. Δεν ακολουθώ λογικές στρατοπέδων «εμείς αποδώ – εσείς αποκεί». Είμαι υπέρ του ο καθένας να κάνει ό,τι νομίζει με τον εαυτό του, είτε αυτό είναι ένα εμβόλιο, είτε να παίρνει ναρκωτικά, να πίνει, να καπνίζει, να τρώει κρέας ή λαχανικά, να μασάει μαστίχες, να βάζει μικροτσίπ μέσα στην παλάμη του, ή οτιδήποτε άλλο. Μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει μια ελεύθερη κοινωνία.

Αλλά αναρωτιέμαι γιατί ο κ. Φαρσαλινός δεν αναφέρεται στα αρνητικά των εμβολίων για Covid. Και δεν είναι ο μόνος που αποφεύγει να αναφερθεί σε τέτοια θέματα· νομίζω πως και ο κ. Ιωαννίδης κάνει ακριβώς το ίδιο, παρότι κι εκείνος είναι ταγμένος υπέρ του μη υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Γιατί δεν λένε τίποτα για τα πιο... επικίνδυνα θέματα των εμβολίων;

Και, για να μη θεωρηθεί ότι προσπαθώ να χτυπήσω κανέναν πισώπλατα – που δεν είναι καθόλου τέτοια η πρόθεσή μου – αναφέρω τον κ. Φαρασλινό στο Twitter ώστε αν θέλει να απαντήσει ευθέως και να μου πει τι δεν έχω καταλάβει καλά ή πού κάνω λάθος, ή τέλος πάντων ποιο είναι το σκεπτικό του.

Διότι, αν και εγώ δεν είμαι «ειδικός», νομίζω πως είναι κάποια θέματα των εμβολίων που δεν μπορείς να τα παραβλέψεις και να πεις ότι όλα είναι καλά μαζί τους. Δηλαδή, είμαστε εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού αλλά υπέρ της απόκρυψης τού τι πραγματικά είναι αυτά τα «εμβόλια»;

Τα θέματα στα οποία αναφέρομαι είναι τα εξής ακόλουθα, που νομίζω πως είναι πλέον γενικά γνωστά – δεν είναι τίποτα το «απόκρυφο».

Πρώτον: δεν είναι εμβόλια ακριβώς· είναι γονιδιακές θεραπείες, γι’αυτό κιόλας πρέπει να επαναλαμβάνονται κάθε τόσο, όπως, πχ, οι θεραπείες για τον καρκίνο.

Δεύτερον: έχουν αναφερθεί πολλές παρενέργειες, ακόμα κι εδώ, στην Ελλάδα – βλ., για παράδειγμα, διάφορα ρεπορτάζ του Τριανταφυλλόπουλου, όπου έχει βγάλει να μιλήσουν άνθρωποι οι οποίοι όντως είχαν πάθει πολύ άσχημα πράγματα από αυτά τα μη-εμβόλια.

Τρίτον: η EudraVigilance και ο αντίστοιχος οργανισμός φαρμακοεπαγρύπνησης των ΗΠΑ (δεν θυμάμαι τώρα το όνομα και βαριέμαι να το ψάξω) έχουν ήδη αναφέρει πολλούς θανάτους και παρενέργειες από αυτά τα σκευάσματα (πράγματα που ο Κλεάνθης Γρίβας έχει γράψει πολλές φορές στα άρθρα του), και δεν νομίζω ότι μπορούν να αμφισβητηθούν. Επιπλέον, πάλι σύμφωνα με αντίστοιχες στατιστικές, αυτά τα εμβόλια έχουν προκαλέσει μέσα στους λίγους μήνες χρήσης τους, περισσότερους θανάτους απ’ό,τι όλα τα άλλα εμβόλια μαζί τα τελευταία χρόνια!

Τέταρτον: η προστασία που προσφέρουν τα «εμβόλια» είναι αμφίβολη στην καλύτερη περίπτωση, γιατί, πρώτον, πρώτη φορά χρησιμοποιούνται και δεν ξέρουμε κατά πόσο, πχ, κάποιος που νόσησε ελαφρά ήταν από το εμβόλιο ή απλά επειδή ούτως ή άλλως θα νοσούσε ελαφρά, και, δεύτερον, έχουμε ήδη πολλές αναφορές ανθρώπων που, παρότι τριπλά τρυπημένοι από αυτές τις βελόνες, νόσησαν και μάλιστα βαριά και πήγαν σε ΜΕΘ, ή μπορεί ακόμα και να πέθαναν.

Πέμπτο: έχει παρατηρηθεί αύξηση θανάτων στον γενικό πληθυσμό από τότε που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί (πράγμα που δεν είχε παρατηρηθεί πριν, παρότι είχαμε πανδημία), κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως (έχουν γίνει μελέτες στην Αγγλία, πχ).

Ύστερα από όλα αυτά τα παραπάνω (τα οποία νομίζω πως είναι αρκετά αντικειμενικά θέματα, όχι αμφισβητήσιμα), δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι γιατί ορισμένοι άνθρωποι, όπως ο κ. Φαρσαλινός και ο κ. Ιωαννίδης, παρότι ενάντιοι στον υγειονομικό ολοκληρωτισμό που έχει απλωθεί παντού, δεν αναφέρονται σε αυτά τα θέματα των μη-εμβολίων της Μεγάλης Φάρμας.

Και, προς αποφυγή παρεξήγησης, λέω δύο πράγματα: Εξακολουθώ να εκτιμώ αυτούς τους δύο ανθρώπους για το έργο τους. Και δεν ισχυρίζονται ότι τα εμβόλια (είτε είναι γονιδιακές θεραπείες είτε όχι) είναι τελείως άχρηστα. Προφανώς κάποιο επίπεδο προστασίας θα το προσφέρουν. Δε νομίζω ότι η Μεγάλη Φάρμα θα έβγαζε κάτι που δεν θα πρόσφερε καμία προστασία. (Αν και δεν θα το απέκλεια κιόλας, το θεωρώ λιγάκι απίθανο.) Αλλά η προστασία που προσφέρουν πιστεύω ότι είναι αμφίβολη βάσει των δεδομένων που έχουμε (βλ. παραπάνω).

Το επίπεδο της παραπληροφόρησης είναι σίγουρα μεγαλύτερο από το επίπεδο της προστασίας που προσφέρουν αυτά τα σκευάσματα.

Τις προάλλες μιλούσα μ’έναν υγειονομικό που είναι τριπλά εμβολιασμένος και τα θεωρεί «ασφαλή». Και τον ρωτάω: «Πώς εξηγείς, τότε, τις τόσες παρενέργειες που έχουν αναφερθεί;»

Και μου λέει: «Αυτό είναι από τον κακό και ανθυγιεινό τρόπο ζωής που ακολουθούμε. Όλα αυτά είναι επακόλουθα του τρόπου ζωής μας – και η πανδημία επίσης. Οι παρενέργειες συμβαίνουν σε ανθρώπους που είναι παχύσαρκοι ή κάνουν ανθυγιεινό τρόπο ζωής.»

«Μα δεν είναι έτσι,» του λέω. «Έχεις ακούσει ανθρώπους να μιλάνε γι’αυτά που έχουν πάθει; Για παράδειγμα, αυτούς που έχει βγάλει ο Τριανταφυλλόπουλος;»

«Όχι.»

«Δεν ήταν παχύσαρκοι, ούτε φαίνεται να έκαναν κανέναν πιο ανθυγιεινό τρόπο ζωής απ’ό,τι κάνουμε εσύ ή εγώ.»

Αυτό δεν μπορούσε να το εξηγήσει.

Γι’αυτό λέω ότι δεν υπάρχει καλή πληροφόρηση για το τι συμβαίνει. Και γι’αυτό αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι, οι οποίοι είναι πολέμιοι της κορονοκρατίας, δεν αναφέρονται πλήρως στο τι γίνεται πραγματικά με τα εμβόλια της Μεγάλης Φάρμας.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το