Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 12 / 2021

Ο μεσαιωνικός άνθρωπος είχε πολλές δεισιδαιμονίες. Μπορεί να πίστευε ότι καλικάντζαροι θα έρθουν μες τη νύχτα και θα τον σκοτώσουν στον ύπνο του. Αν όμως κοιμόταν μαζί μ’έναν σταυρό, ο σταυρός θα κρατούσε τους καλικάντζαρους μακριά. Έτσι, κοιμόταν πάντα μαζί μ’έναν σταυρό. Και έμενε ζωντανός. Οι καλικάντζαροι δεν τον πλησίαζαν για να τον δολοφονήσουν. Οπότε, αυτό αποτελούσε απόδειξη για το μυαλό του ότι ο σταυρός τον σώζει από τους καλικάντζαρους.

Χίλια χρόνια μετά, και ενώ ο άνθρωπος έχει καταφέρει να ξεφύγει από τις περισσότερες δεισιδαιμονίες του και να γίνει (σχετικά) λογικός, έρχεται μια ασθένεια ονόματι Covid-19 και, κατόπιν ασύστολης τρομοκρατίας από μιντιακούς πράκτορες, κυβερνητικούς πράκτορες, και ιατρικούς πράκτορες, αρχίζει πάλι να αποκτά τις δεισιδαιμονίες που είχε απολέσει.

Πιστεύει ότι στον αέρα των ανοιχτών δρόμων κυκλοφορεί μια μόλυνση που θα τον σκοτώσει, αλλά αν φορά ένα κομμάτι πανί μπροστά στο πρόσωπό του (μια μάσκα) αυτό θα τον προστατέψει από τη μόλυνση. Φορά, έτσι, πάντα μάσκα μέσα στον ανοιχτό δρόμο, και δεν έχει αρρωστήσει. Οπότε, η μάσκα τον προστατεύει!

Αγνοεί τελείως το ότι, αν υπήρχε μια τέτοια μόλυνση στον αέρα, ένα κομμάτι πανί σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να τη σταματήσει (μόνο μια ειδική, πλαστική μάσκα αερίων θα μπορούσε να το κάνει αυτό). Δεν τολμά καν να δοκιμάσει να βγει χωρίς μάσκα για να δει μήπως τελικά ο αέρας δεν είναι δηλητηριώδης. Η απόδειξη ότι η μάσκα τον σώζει είναι το ότι δεν έχει πάθει ακόμα τίποτα. Αλλά θα μπορούσε να φορά κι ένα μαγικό δαχτυλίδι στο αριστερό (μόνο στο αριστερό!) χέρι και να είχε προστατευτεί με ακριβώς τον ίδιο τρόπο (και χωρίς να έχει ένα βρόμικο πανί μπροστά στη μούρη του).

Ο κοβιδιανός άνθρωπος πιστεύει ότι κάτι εμβόλια (που, στην πραγματικότητα, είναι γονιδιακές θεραπείες) θα τον γλιτώσουν από τον ιό. Αυτά τα εμβόλια ξεκίνησαν από το «ήρθαν να μας σώσουν», προχώρησαν στο «μπορεί και να αρρωστήσεις αλλά δεν θα είναι και τίποτα το σοβαρό», πήγαν στο «μπορεί να καταλήξεις ακόμα και σε ΜΕΘ», γλίστρησαν στο «μπορεί ακόμα και να καταλήξεις (στον αγύριστο)», κατρακύλησαν στο «ίσως να είναι τελείως άχρηστα εναντίον των μεταλλάξεων» (λες και κανείς δεν ήξερε ότι τέτοιου είδους ιός φυσικό είναι να κάνει συνέχεια μεταλλάξεις), έφτασαν στο «πρέπει όλοι να κάνετε εμβόλιο κάθε τρεις και λίγο, ασχέτως αν δεν ξέρουμε αν όντως προστατεύει, αλλιώς θα σας πάρει και θα σας σηκώσει ο διάβολος στην κυριολεξία!»

Αν κάποιος εμβολιασμένος αρρωστήσει από τον ιό και το περάσει ελαφρά, ο κοβιδιανός άνθρωπος νομίζει ότι το πέρασε ελαφρά λόγω του εμβολίου (ασχέτως του ότι ούτως ή άλλως οι περισσότεροι το περνάνε ελαφρά) χωρίς να υπάρχει καμιά ουσιαστική απόδειξη ότι είναι όντως έτσι. Αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα του εμβολίου που έκανε από το γεγονός ότι είναι ακόμα ζωντανός – ο σταυρός κι ο καλικάντζαρος ξανά.

Αν κάποιος εμβολιασμένος αρρωστήσει και το περάσει βαριά (ή δεν το περάσει καθόλου), ε... shit happens. Πάντως, το εμβόλιο είναι καλό!

Και όχι μόνο είναι καλό, αλλά πρέπει ΟΛΟΙ να το κάνετε. Αλλιώς, δεν θα μπορείτε να κυκλοφορήσετε μες στην πόλη σας ή έξω από αυτήν, δεν θα μπορείτε να πάτε να πιείτε ένα καφέ, δεν θα μπορείτε να δουλέψετε, δεν θα μπορείτε, εν τέλει, να ζήσετε. Θα σας εκτελέσουμε. Κι αν κάποιος από τους ανεμβολίαστους αρρωστήσει, έφταιγε που δεν έκανε το εμβόλιο (ασχέτως αν παραδίπλα οι άλλοι άρρωστοι είναι εμβολιασμένοι): επειδή δεν κοιμόταν μαζί με σταυρό, τον δάγκωσαν οι καλικάντζαροι.

Και να πώς ο μεσαιωνισμός της λογικής οδηγεί στον φασισμό της ζωής.

Η παρακάτω εικόνα (δεν ξέρω ποιος την έχει φτιάξει· τυχαία τη βρήκα) δείχνει πολύ καλά αυτή τη νοοτροπία.

*

(Παράπλευρη σημείωση: Αναγνωρίζω τη μαγική λογική, και δεν την απορρίπτω. Κάποιες φορές πρέπει απλά να πιστεύεις σε κάτι και ακόμα και... θαύματα συμβαίνουν. Όμως, αναμφίβολα, για τον κοβιδιανό άνθρωπο η μαγική λογική δεν έχει λειτουργήσει, αλλιώς θα τον είχε ήδη σώσει από τον δαιμονικό ιό. Ίσως απλά ο κοβιδιανός άνθρωπος να μην πιστεύει ούτε στη μαγεία ούτε στη λογική, οπότε χάνει κι από τις δύο μεριές και πέφτει στην άβυσσο.)

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το