Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
9 / 8 / 2024

Δεν έχω βάλει ποτέ διαφημίσεις στο site μου – ή, μάλλον, κάποτε είχα βάλει αυτές της Google: μια μπάρα πάνω-πάνω, αν θυμάμαι καλά· αλλά δεν είδα να μου αποδίδουν τίποτα το ιδιαίτερο και τις έβγαλα. Από τότε δεν έχω ξαναβάλει διαφημιστικά στο site, και δεν νομίζω ότι θα βάλω.

Δεν μου αρέσουν τα διαφημιστικά μέσα στα websites· τα κάνουν άσχημα. Σοβαρολογώ.

Εγώ, κατά κανόνα, πλοηγούμαι με adblocker (ναι, το δηλώνω απροκάλυπτα) όταν χρησιμοποιώ το PC, laptop ή μη. Αλλά όταν χρησιμοποιώ το smart phone δεν έχω adblocker, γιατί, πολύ απλά, δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Δεν κάνω τίποτα σπουδαίο, απλώς μπορεί να πάρω από το διαδίκτυο μερικές πληροφορίες που θέλω και αυτό είναι όλο. Τότε, όμως, βλέπω τα διαφημιστικά. Βλέπω με διαφημιστικά τα websites που έχω συνηθίσει να βλέπω χωρίς διαφημιστικά, και είναι απαίσια. Το περιεχόμενο διακόπτεται από ασυναρτησίες αποδώ κι αποκεί. Δημιουργεί μια πολύ άσχημη αίσθηση στον αναγνώστη. Δεν είναι απλώς ένα διαφημιστικό στην πάνω ή στην κάτω μεριά της σελίδας: είναι διαφημιστικά απλωμένα παντού. Ορισμένες φορές δεν ξέρεις αν διαβάζεις το περιεχόμενο του site ή τα διαφημιστικά· κι ορισμένες φορές αναρωτιέσαι αν, πράγματι, έχει καμιά διαφορά τελικά το ένα από το άλλο!

Όταν κοιτάζω το δικό μου site, είτε το βλέπω από το smart phone είτε από το PC, έχει την ίδια εικόνα: την εικόνα που μου αρέσει να βλέπω, που εγώ ο ίδιος έχω αποφασίσει γι'αυτό, και που έτσι θέλω και ο αναγνώστης να το βλέπει.

Πώς αντέχετε, ρε παιδιά, να βλέπετε τα διαφημιστικά να βιάζουν το περιεχόμενο του site σας; Είναι τόσα πολλά τα λεφτά που κερδίζετε ώστε να αξίζει αυτή την άσχημη εικόνα; Για κάποιο λόγο, το αμφιβάλλω. Πολύ.

Όλα αυτά, και πολλά άλλα ακόμα, είναι που έχουν χαλάσει το διαδίκτυο.

Θυμάμαι, μάλιστα, και μία γελοιογραφία που είχε κάνει κάποιος. Ήταν μια εικόνα χωρισμένη στα τέσσερα. Στο πρώτο τέταρτο έδειχνε ένα site όπως ήταν παλιά, κι έγραφε επάνω ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. Στο δεύτερο τέταρτο είχε ένα site σε μια χρονική περίοδο λίγο πιο μετά και έγραφε ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ και κάτω-κάτω ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ. Το τρίτο και το τέταρτο τέταρτο έδειχναν ένα site σε περιόδους ακόμα πιο μετά, και το site ήταν πνιγμένο στη ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ενώ το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ περιορισμένο σε μια γωνία. Δυστυχώς, εκεί πλησιάζουμε να καταντήσουμε...

Εγώ προτιμώ να παίρνω λεφτά μόνο από δωρεές... που, δυστυχώς, δεν έρχονται ούτε κατά διάνοια αρκετές. Αλλά στην Ελλάδα ζούμε. Αυτό είναι το χάλι μας.

Όμως: ΜΗΝ βάζετε διαφημιστικά στο site σας εκτός αν νομίζετε ότι θα βγάλετε κανένα πραγματικά αξιοσημείωτο ποσό. Για 50 ή 100 ευρώ (και αν), πραγματικά είναι ξεφτίλα. Απλώς χαλάς την εικόνα του site.

Κατανοητές και οι διαφορετικές απόψεις, αλλά δεν νομίζω ότι θα μπορούσαν ποτέ να με κάνουν να αλλάξω γνώμη. Το διαδίκτυο προτιμώ να το βλέπω ως κάτι το ελεύθερο και το ανεξάρτητο, πέρα από τις κλασικές δεσμεύσεις της αγοράς. Fuck the Market. Πραγματικά, θα χρειαζόσουν την αγορά αν είχες τη δυνατότητα να έχεις τα πάντα δωρεάν;

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]