Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
1 / 12 / 2021

Δεν είμαι αυτό που συνηθίζεται να λένε «πατριώτης» (αν και δεν έχω κανένα πρόβλημα με όποιον συνηθίζεται να λέγεται πατριώτης), ούτε ποτέ ασχολιόμουν ιδιαίτερα με την πολιτική. Δεν θεωρούσα πως είναι η θέση μου αυτή· είχα άλλα πράγματα να κάνω, και την πολιτική άλλοι την ήξεραν καλύτερα από εμένα. Δεν είμαι ούτε καν υπέρ του τακτικού στρατού (δεν μπορώ να μπω μέσα σε τέτοιου είδους οργάνωση, είναι τελείως ενάντια στη φύση μου, το ίδιο το σώμα μου αντιδρά αρνητικά)· πάντα μού φαινόταν ανούσιο και καταπιεστικό το να πηγαίνουν απλοί πολίτες στο στράτευμα, και εξακολουθώ να το πιστεύω. Τα προβλήματα που αφορούσαν το «έθνος» (ασχέτως αν συμφωνούσα με κάποια πράγματα ή όχι) σπανίως τα σχολίαζα, γιατί, εκτός των άλλων, ήταν συνήθως κάτι που συνέβαινε μακριά από την άμεση ζωή μας, κάπου στα σύνορα, ή και πέρα από τα σύνορα – και, πάλι, κάποιοι άλλοι τα ήξεραν αυτά καλύτερα από εμένα.

Ένα πράγμα, όμως, πάντα το έλεγα: Κοιτάξτε να δείτε, δεν είμαι υπέρ του στρατού, ούτε υπέρ της βίας, αλλά αν υπήρχε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αν ερχόταν ένας εχθρός έξω από τα σπίτια μας να μας βανδαλίσει, να μας κατακρεουργήσει, να μας κλέψει την ελευθερία μας, εννοείται πως θα τον πολεμούσα με ό,τι όπλο έχω στη διάθεσή μου.

Και τώρα, σήμερα, βρισκόμαστε ΑΚΡΙΒΩΣ σ’αυτή την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Είναι ένας εχθρός εδώ, έξω από τα σπίτια μας, ο οποίος μας καταπιέζει, μας κατακρεουργεί, μας κλέβει την ελευθερία μας, και ίσως να θέλει να μπει και μέσα στα σπίτια μας. Ήδη απαιτεί να μπει μες στα σώματά μας.

Η κυβέρνηση που έχουμε δεν είναι ακριβώς αυτός ο εχθρός, αλλά ούτε και ελληνική κυβέρνηση είναι ακριβώς. Είναι μια βιτρίνα του εχθρού. Είναι αυτό που μπαίνει μπροστά για να κάνει τη δουλειά του εχθρού. Και νομίζω πως αυτό πρέπει να είναι φανερό σε όλους μας. Δείτε πώς βγαίνουν και μιλάνε. Είναι, ξεκάθαρα, νευρικοί. Ίσως και φοβισμένοι. Αμφιβάλλω αν καν πιστεύουν ότι είναι σωστά αυτά που καλούνται να επιβάλλουν. Αναρωτιέμαι αν εκβιάζονται ή χρηματίζονται. Κάτι σίγουρα συμβαίνει στα παρασκηνία· δεν υπάρχει αμφιβολία. Οι άνθρωποι είναι κατάπτυστοι. Κάποιος φασίστας πριν από χρόνια είχε, τουλάχιστον, αρθρώσει ένα ηχηρό ΟΧΙ. Αυτοί ούτε αυτό δεν μπορούν να κάνουν. Τους λένε «Σκύψτε» και ρωτάνε αν πρέπει να αγοράσουν οι ίδιοι τη βαζελίνη.

Το ίδιο ισχύει για ολόκληρο το Κοινοβούλιο, όπως φαίνεται, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Προσωπικά, μόνο τον Βελόπουλο βλέπω να αντιδρά και την Ελληνική Λύση. Δεν ξέρω αν είναι και κάνας άλλος· όπως είπα, δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με την πολιτική.

Η όλη κατάσταση, όμως, που συμβαίνει τώρα υπερβαίνει την απλή πολιτική. Είναι κάτι που έρχεται να μας επιβληθεί και να μας κάτσει στο σβέρκο, να μας σβήσει ως ανθρώπους.

Δεν αρνούμαι ότι υπάρχει μια υγειονομική κρίση. Αλλά δεν είναι αυτό το βασικό πρόβλημα. Επειδή υπάρχει η οποιαδήποτε κρίση, αυτό δεν δικαιολογήσει την κατάλυση του Συντάγματος και των βασικών ανθρωπίνων ελευθεριών. Ακριβώς γι’αυτές τις περιπτώσεις υφίσταται το Σύνταγμα, οι νόμοι, οι ηθικοί φραγμοί. Όταν δεν υπάρχει πρόβλημα, ε, δεν υπάρχει πρόβλημα έτσι κι αλλιώς. Το θέμα είναι τι γίνεται όταν υπάρχει πρόβλημα.

Από την αρχή που ξεκίνησαν τα lockdown το έλεγα. Δείτε ένα παλιό κείμενό μου από αυτό το blog, όπου είχα γράψει τότε:

[...] τώρα οι κυβερνήσεις καταργούν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ουσιαστικά, καταλύουν το Σύνταγμα. Μα, θα μου πεις, υπάρχει καλός λόγος, έτσι; Όχι, δεν είναι έτσι. Ποτέ δεν υπάρχει «καλός λόγος» για να καταλύεις το Σύνταγμα και τις βασικές ελευθερίες του ανθρώπου. Αυτά γίνονται μόνο όταν παύεις να έχεις δημοκρατία.

Η κυβέρνηση μπορεί να σου ζητήσει να μη βγαίνεις από το σπίτι σου. Δεν μπορεί να σου το επιβάλλει. Γιατί τότε πλέον δεν είναι δημοκρατική κυβέρνηση. Το ίδιο ισχύει και για το λουκέτο στα εμπορικά καταστήματα, και για πολλά άλλα πράγματα.

Μην κοροϊδεύετε τον εαυτό σας ότι αυτά είναι υγειονομικά μέτρα. Δεν είναι υγειονομικά μέτρα.

Και μεγάλο μέρος του κακού ξεκινά από τους γιατρούς.

Η γνώμη μου ποτέ δεν ήταν καλή για ορισμένους γιατρούς, αλλά τώρα έχει πέσει σε επίπεδο βόθρου. Είναι ξεκάθαρο ότι ορισμένοι από αυτούς πιθανώς να εκβιάζουν ακόμα και την κυβέρνηση, εκτός του ότι εκβιάζουν και απειλούν, καταφανώς και ξεδιάντροπα, τους άλλους υγειονομικούς και όλους τους πολίτες της χώρας. Αυτά τα ιατρικά παράσιτα είναι οι εντολοδόχοι της παγκόσμιας φαρμακευτικής μαφίας που προσπαθεί σε όλο τον πλανήτη να επιβληθεί σήμερα: της Big Pharma, της Μεγάλης Φάρμας – Pfizer, Moderna, Johnson, και τα υπόλοιπα φασιστικά ρέστα. Οι συγκεκριμένοι γιατροί έχουν να κερδίσουν κάτι από αυτό που κάνουν. Είναι οι λεγάτοι της φαρμακοαυτοκρατορίας, είναι οι γκεσταπίτες της Μεγάλης Φάρμας.

Και χρησιμοποιούν αναίσχυντα την ιδιότητά τους ως γιατροί για να επιβληθούν υπό την έννοια ότι είναι ειδικοί και, άρα, ξέρουν καλύτερα από εσένα και, άρα, μπορούν να σου επιβάλλουν τι να κάνεις, ακόμα και στην προσωπική σου ζωή.

Έχουν ακουστεί διάφορες ανορθόδοξες σάχλες όπως ότι αυτοί οι άνθρωποι σπουδάζουν χρόοοοονια για να πάρουν τα πτυχία τους, άρα είναι σπουδαίοι.

Ε, λοιπόν, μπράβο τους αφού κάθισαν χρόνια για να σπουδάσουν. Με γεια τους με χαρά τους. Δεν τους έβαλε κανένας με το ζόρι. Ούτε αυτό σημαίνει ότι έχουν το δικαίωμα να βάζουν τους άλλους να κάνουν με το ζόρι το οτιδήποτε.

Ξεφύγετε από την άθλια, δουλική λογική ότι ο (υποτιθέμενα) «ειδικός» μπορεί να σε προστάζει να κάνεις κάτι.

Τίποτα δεν μπορεί να σε προστάζει να κάνεις. Μόνο τη γνώμη του μπορεί να σου πει.

Ούτε έχουν κανένα δικαίωμα, για τον οποιονδήποτε λόγο, να επηρεάζουν την πολιτική εξουσία ώστε να εκφασίζει με αυτό τον άθλιο τρόπο ολόκληρη την κοινωνία.

Αντιδράστε ΤΩΡΑ, με όποιον τρόπο μπορείτε.

Κάθε μέρα – κάθε ώρα, ίσως – που περνά σημαίνει ότι είμαστε ολοένα και πιο κοντά προς το «πολύ αργά».

Μην συμμορφώνεστε. Χτυπήστε τους με ό,τι μέσο έχετε στη διάθεσή σας. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει, κάπως, να βγουν από τη μέση, να πάψουν να έχουν δύναμη και οποιαδήποτε επιρροή επάνω στην κοινωνία ή την πολιτική ηγεσία.

Δεν πρόκειται να επέλθει καμία ειρηνική συνεννόηση. Αυτό σάς το προφητεύω και σας το υπογράφω. Ήταν φανερό από την αρχή. Δεν πρόκειται να ακούσουν κανέναν ούτε να κάνουν πίσω πουθενά. Ούτε με τις απλές διαδηλώσεις/διαμαρτυρίες πρόκειται να γίνει τίποτα. Αυτά ισχύουν αν έχεις μια πολιτική ηγεσία που είναι πρόθυμη να σκεφτεί και να προσαρμόσει την πολιτική της βάσει του τι συμβαίνει μες στην κοινωνία. Σήμερα δεν έχουμε αυτού του τύπου την πολιτική ηγεσία. Κάθε φορά που γίνεται μια διαμαρτυρία, το μόνο που κάνουν είναι να παίρνουν μέτρα που είναι χειρότερα από τα προηγούμενα: πιο ακραία, πιο καταπιεστικά, πιο διχαστικά, πιο φασιστικά.

Φυσικά και χρειάζονται διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, και πολύ περισσότερες, μάλιστα. Αλλά δεν πρόκειται μόνο από αυτές να αλλάξει κάτι.

Δράστε εναντίον τους.

Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους ανεμβολίαστους. Σίγουρα πολλοί εμβολιασμένοι έχετε ήδη καταλάβει την παγίδα στην οποία έχετε πέσει· σε λίγο θα παίρνετε την επόμενη δόση με το βραδινό σας, σύριγγα και μετά για ύπνο. Σας βλέπουν σαν ζώα μέσα σε φάρμα. Το ξέρω πως πολλοί τα ξέρετε ήδη αυτά, το ξέρω πως πολλοί συμμορφωθήκατε επειδή φοβηθήκατε, επειδή σας καταπίεσαν. Αλλά αυτό πρέπει να τελειώσει. Πρέπει να πολεμήσετε.

Ναι, θα υπάρξει κάποιο κόστος – για ορισμένους πιο βαρύ, για ορισμένους πιο ελαφρύ. Συγνώμη, είναι κακό αυτό, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Αυτό που έρχεται είναι πολύ χειρότερο αν το αφήσουμε να συμβεί: κλέβουν συστηματικά κάθε βασική ανθρώπινη ελευθερία. Σου φέρονται σαν να είσαι δούλος τους, ή ζώο. Ο Χίτλερ έκανε το ίδιο· δεν θα έπρεπε ούτε τότε να είχαμε αντιδράσει;

Το σύστημά τους θα είχε διαλυθεί αν το 70% της κοινωνίας αρνιόταν τελείως να συμμορφωθεί με τα μέτρα τους. Θα είχαν παραλύσει τα πάντα.

Και το ίδιο ισχύει και για την Αστυνομία. Ίσως, μάλιστα, όλα αυτά να ισχύουν πολύ περισσότερο για την Αστυνομία. Εγώ δεν βλέπω τον αστυνομικό ως εχθρό μου. Δεν θέλω να τον βλέπω ως εχθρό μου. Θέλω να τον βλέπω ως κάποιον που προστατεύει τον πολίτη. Σκεφτείτε, αστυνομικοί, τι κάνετε τώρα. Προστατεύετε τον πολίτη; Ποιον προστατεύετε; Δεν είστε μισθοφορική φρουρά του κάθε Κούλη. Δεν σας πληρώνει καν αυτός. Ο ελληνικός λαός σάς πληρώνει. Γαμώτο, ελάτε με το μέρος του ελληνικού λαού! Τι περιμένετε; Νομίζετε ότι θα σας φερθούν καλύτερα απ’ό,τι στους υπόλοιπους; Καλύτερα από ζώα; Δεν έχετε οικογένειες; Φίλους, γνωστούς; Ζείτε μέσα σε κενό αέρος;

Ούτε εγώ δεν ζω σε τέτοιο κενό αέρος, και με λένε «αντικοινωνικό» οι καλοπροαίρετοι.

Αντιδράστε όλοι. Δράστε όλοι μαζί, ενωμένοι.

Δεν θέλετε να το κάνετε; Θα φτύσουμε αίμα όλοι μαζί, πολύ σύντομα.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]