Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
23 / 8 / 2020

Έχω διαβάσει κάποιους να γράφουν ότι είναι φυσικό σε εποχές πανδημίας ο κόσμος να αισθάνεται αβεβαιότητα και φόβο, και να πανικοβάλλεται, και να στρέφεται σε θεωρίες συνωμοσίας και άλλους παραλογισμούς. Αν και νομίζω πως αυτό δεν είναι λάθος – όντως, μπορεί να ισχύει σε πολλές καταστάσεις που προκαλούν γενικευμένο φόβο – δεν νομίζω ότι ισχύει παρά μόνο εν μέρει στην περίπτωση του κορονοϊού.

Ναι, το παραδέχομαι, έχουν ακουστεί διάφορες συνωμοσιολογικές αρλούμπες και τρελές υποθέσεις για τον Covid-19. Αλλά, ασχέτως αν αυτές έχουν καμία σοβαρότητα ή όχι (και συνήθως δεν έχουν), δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς ότι η περίπτωση αυτής της πανδημίας, από μόνη της, και βλέποντάς την ουδέτερα και αντικειμενικά, έχει κάτι το περίεργο.

Εμένα προσωπικά μ’ενδιαφέρει και από σουρεαλιστικής άποψης. Είναι σαν κακό όνειρο που γλίστρησε κατά λάθος μέσα σ’αυτή την πραγματικότητα.

Ασχέτως της σουρεαλιστικής της προσέγγισης όμως η υπόθεση του κορονοϊού δεν είναι μόνο επικίνδυνη αλλά μοιάζει και ύποπτη.

Εγώ δεν είμαι συνωμοσιολόγος. Ψάξε σ’αυτό το blog, ή στο κεντρικό μου site κι άμα βρεις τίποτα το συνωμοσιολογικό σφύρα μου. Ναι, έχω γράψει για κάποια μυστικιστικά/σουρεαλιστικά θέματα, και έχω γράψει κάποια «αντιδραστικά» κείμενα γιατί νομίζω πως η κοινωνία μας υποφέρει από πολλά κακώς κείμενα. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι εκείνο που χαρακτηρίζουμε «συνωμοσιολογικό». Η συνωμοσιολογία μ’ενδιαφέρει κυρίως από σουρελιαστικής άποψης, χωρίς να θέλω να μειώσω τη σοβαρότητα κάποιων θεωριών που έχουν όντως αληθινό ενδιαφέρον.

Όμως δεν χρειάζεται να είσαι συνωμοσιολόγος για να καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά μ’αυτή την κορονοπανούκλα. Απλά χρειάζεται να τη δεις αντικειμενικά και με καθαρό μυαλό.

Κάποιοι έχω δει να λένε ότι οι «συνωμοσιολόγοι» που αμφισβητούν την όλη κατάσταση με τον κορονοϊό είναι «ανεγκέφαλοι». Μάλλον το αντίθετο ισχύει. Όσοι το πιστεύουν αυτό μού φαίνονται πραγματικά ανεγκέφαλοι, αν όχι και μισαλλόδοξοι.

Στάσου λίγο και δες κάποια απλά δεδομένα που μοιάζουν ύποπτα με την περίπτωση του Covid-19 (τα οποία δεν έχουν ούτε σχέση με εξωγήινους, ούτε με τους Ιλουμινάτι, ούτε με φιδανθρώπους):

1. Γιατί, από την αρχή κιόλας, έγινε τόση μεγάλη φασαρία μ’αυτή την πανδημία; Είναι η πρώτη φορά που πανδημία παρουσιάζεται στον κόσμο; Όχι. Άλλες, μάλιστα, ήταν πιο επικίνδυνες, και στην εξάπλωσή τους και στην πιθανότητα να πεθάνεις από αυτές. (Στην Ελλάδα, η πιθανότητα να κολλήσεις τώρα είναι μόλις 0,075%.) Κι όμως για την πανδημία του Covid-19 χάλασε ο κόσμος από την πρώτη μέρα κιόλας. Έφτασαν μέχρι και στο σημείο να κλείσουν τα πάντα (lockdown) χωρίς πραγματικά καλή δικαιολογία. Γιατί; Η εξάπλωση δεν ήταν τόσο μεγάλη που να το δικαιολογεί αυτό. Θα έπρεπε να ήταν ο Μαύρος Θάνατος για να το δικαιολογεί αυτό. Ποτέ ξανά δεν έχει γίνει. Παρουσίαζαν εξαρχής την πανδημία Covid-19 ως κάτι το «πρωτόφαντο» ενώ, καταφανώς, δεν ήταν κάτι το πρωτόφαντο. Το μόνο πρωτόφαντο ήταν η αντίδραση των ΜΜΕ και των κυβερνήσεων.

2. Τρομερή μισαλλοδοξία, εκφοβισμός, και λογοκρισία. Οι πάντες προσπαθούσαν να κάνουν να το βουλώσουν όσους διαμαρτύρονταν, σαν ξαφνικά να είχαμε πάψει να έχουμε δημοκρατία και ελευθερία του λόγου επειδή το θέμα ήταν υγειονομικό. Και τι έγινε αν ήταν το θέμα υγειονομικό; Καταλύεται η δημοκρατία; Ακόμα και το Facebook και το YouTube έσβηναν κείμενα και βίντεο που αντιδρούσαν στα μέτρα για τον κορονοϊό. Παράλογο μέχρι αηδίας. Ακραία φασιστικό για μια τέτοια περίπτωση. Δεν δικαιολογείται με τίποτα.

3. Ο κορονοϊός αρχικά φαινόταν επιλεκτικός. Χτυπούσε μόνο τις πιο εξελιγμένες χώρες του κόσμου· τις άλλες δεν τις άγγιζε. Γιατί; Έμοιαζε σχεδόν στοχευμένο. Δεν είχε κανένα κεντρικό σημείο εξάπλωσης. Ήταν σαν να ρίχνεις βόμβες αποδώ κι αποκεί σε διάφορα επιλεγμένα σημεία του παγκόσμιου χάρτη.

4. Πολλές διασημότητες επηρεάστηκαν πολύ γρήγορα από τον κορονοϊό... Σκέψου τώρα: Ποιες είναι οι πιθανότητες να συμβεί αυτό; Το να κολλήσεις κορονοϊο είναι, αντικειμενικά, πολύ μικρή πιθανότητα. Το να είσαι διασημότητα είναι επίσης πολύ μικρή πιθανότητα· ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού είναι διασημότητες. Κάνε τώρα τον πολλαπλασιασμό και δες πόσο τραγικά μικρή είναι η πιθανότητα να κολλήσουν κορονοϊό οι διασημότητες. Κι όμως, κόλλησαν αρκετές διασημότητες, κι αμέσως βγήκαν στα ΜΜΕ και έλεγαν πόσο φριχτό είναι και προσέχετε μην κολλήσετε κι εσείς... Στημένο; Έλεγαν ψέματα; Κάποιος τούς είχε δηλητηριάσει εσκεμμένα με κορονοϊό; Τίποτα από αυτά; Δεν ξέρω. Απλά οι πιθανότητες εδώ είναι κουλές. Τελείως κουλές.

5. Οι επιδημίες γενικά κολλάνε εκεί όπου συνωστίζεται πολύς κόσμος. Αυτό σημαίνει ότι στις σύγχρονες πόλεις, λογικά, τα περισσότερα κρούσματα κορονοϊού θα έπρεπε να προέρχονται από τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Θυμήσου ότι, κατά πρώτον, στην αρχή δεν ήταν καν υποχρεωτικό να φοράς μάσκα στα ΜΜΜ – λάθος, φυσικά. Αλλά, και τώρα, που είναι υποχρεωτικό να φοράς μάσκα, νομίζεις ότι πραγματικά αυτή η πάνινη μάσκα σε προστατεύει; Δεν σε προστατεύει, ειδικά όταν είναι πολύς κόσμος μέσα στο όχημα. (Έχω γράψει σε προηγούμενα post για τις μάσκες.) Κανονικά, θα έπρεπε να κολλάνε το μικρόβιο σαν τρελοί από τα ΜΜΜ περισσότερο απ’οπουδήποτε αλλού. Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει. Πού ακούμε ότι κόλλησαν Covid-19; Σ’έναν γάμο κάπου σ’ένα χωριό, σε μια συναυλία σε μια περιοχή. Σε τέτοια πράγματα. Ναι, και εκεί υπάρχει συνωστισμός· αλλά πόσες είναι οι περιπτώσεις συνωστισμών σε ΜΜΜ και πόσες σε γάμους και συναυλίες; Προφανώς, μιλάμε για μια τεράστια διαφορά. Γιατί, λοιπόν, συμβαίνει αυτό; Δεν γνωρίζω, φυσικά. Όμως είναι παράξενο· και, ξέρεις... ίσως επειδή σε γάμους και συναυλίες τρώνε και πίνουν. Απλά λέω... Βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα.

6. Αρχικά, μας έλεγαν ότι ο κορονοϊός πλήττει περισσότερο τους ηλικιωμένους. Λογικό, βέβαια, γιατί έχουν κι άλλα προβλήματα και κινδυνεύουν πιο πολύ από επιδημίες. Τώρα τελευταία, όμως – όλως τυχαίως – τελείως ξαφνικά – ο κορονοϊός άρχισε να επηρεάζει τις πιο μικρές ηλικίες! Τι γίνεται τελικά μ’αυτό τον κορονοϊό; Έχει νοημοσύνη μήπως; Είναι κάποιος δαίμονας; Τι είναι; Γιατί, έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν τα πράγματα, δεν βγάζουν νόημα. Είναι τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς.

7. Αρνούνται να παραδεχτούν ότι οι πάνινες μάσκες δεν προσφέρουν παρά την πιο στοιχειώδη προστασία. Ουσιαστικά μηδενική σχεδόν. Δε λέω να πουν να μην τις φοράμε, πχ, στα ΜΜΜ όπου μπορεί κάτι να προσφέρουν. Αλλά γιατί τέτοια μανία να φοράμε άχρηστες μάσκες ακόμα και στον φούρνο, ενώ είναι αρκετό να μη μπαίνουν πάνω από 2-3 πελάτες μέσα στο κατάστημα; Άκουσες εσύ κανείς να κολλήσει Covid-19 από φούρνο;

8. Τι είναι αυτοί οι ασυμπτωματικοί που φέρουν το μικρόβιο χωρίς να το δείχνουν; Δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική απόδειξη ότι όντως υπάρχουν, ή ότι όντως κανένας κολλάει από αυτούς. Απλά λένε ότι λογικά πρέπει να υπάρχουν. Είναι σαν να πιστεύεις σε φαντάσματα. Δεν έχει καμιά βάση. Οτιδήποτε άλλο θα μπορούσες να υποθέσεις έτσι ότι «υπάρχει».

9. Δε θα καθίσω τώρα να μπω σε λεπτομέρειες γι’αυτό το θέμα, γιατί υπάρχουν πολλές πληροφορίες ήδη στο Διαδίκτυο που αν ψάξει κανείς μπορεί να τις βρει, αλλά πολύ σύντομα ύστερα από την εμφάνιση του Covid-19 άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορες βρόμες για τον Μπιλ Γκέιτς, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τις φαρμακοβιομηχανίες, και όλους αυτούς τους καλόκακους ανθρώπους που θέλουν το καλόκακο μας. Δεν μπορεί όλα να είναι αβάσιμα. Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά.

11. Τώρα ο πρωθυπουργός μας δηλώνει πως θα μοιράζει δωρεάν εμβόλια. Πότε ξανά είχε δείξει καμιά ελληνική κυβέρνηση τέτοια «γενναιοδωρία»; Γιατί δεν δείχνει την ίδια γενναιοδωρία και για άλλα προβλήματα – όπως για τους αστέγους, ας πούμε;

12. Πού πήγε το 10;

*

Η όλη κατάσταση φέρνει ύποπτα στο μυαλό μεθόδους βασανιστηρίων.

Πάρε κάποιον, κλείσε τον σ’ένα μπουντρούμι, μην του επιτρέπεις να κάνει τίποτα, λέγε του συνέχεια διάφορες μαλακίες για να τον τρομοκρατείς, ρίχνε του και κάνα χέρι ξύλο κάπου-κάπου. Λέγε του, επίσης, ότι είναι άρρωστος, πολύ άρρωστος, ασχέτως αν το καταλαβαίνει ή όχι.

Βγάλε τον μετά από κάποιο καιρό από εκεί και δώσε του ένα «μαγικό φίλτρο» που θα τον θεραπεύσει από την αρρώστια του. Αν το πάρει, όλα εντάξει, μπορεί να φύγει. Αν όχι, θα πρέπει να τον ξαναβάλουμε μέσα γιατί θα είναι ακόμα πολύ άρρωστος...

Η ψυχιατρική από χρόνια χρησιμοποιούσε τέτοιες «ευγενείς μεθόδους». Για το καλό των υποτιθέμενων ασθενών πάντα, φυσικά... Τώρα η πρακτική αυτή φαίνεται σαν νάχει εξαπλωθεί και προς τη γενική ιατρική.

Οι γιατροί είναι επικίνδυνοι. Και προτού αρχίσει κάποιος να λέει για «επιστήμονες» και «ειδικούς» και τέτοιες φανφάρες, ή να με βρίζει, ένα θα πω: Ο πατέρας μου είναι γιατρός (αν και συνταξιούχος πλέον). Οπότε, δεν εννοώ ότι όλοι οι γιατροί είναι καθάρματα. Οι γιατροί, όμως, έχουν τη δυνατότητα να είναι επικίνδυνοι. Και περισσότερα γι’αυτό ίσως να γράψω σε επόμενο post.

 

(Τυχόν τυπογραλφικά λάλθη, λόγω μεγέθους κειμένου, θεωρήστε τα απλά εσκεμμένα. Εγώ δεν κάνω λάθη – είμαι αλάνθαστος – πάντα ο δαίμων του πληκτρολογίου φταίει.)

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]