Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
13 / 8 / 2025

Όπως υποσχέθηκα, έχω ακόμα αρκετά να γράψω για το θέμα, και θα το κάνω, σύντομα. Αλλά για την ώρα ένα απλό ενδιάμεσο κομμάτι στην αφήγησή μας...

Σκεφτείτε το εξής: αυτά τα πρόστιμα για την «πειρατεία» είναι από τα χειρότερα – ίσως τα χειρότερα – της υφηλίου τούτη τη στιγμή.

Και σε ποια χώρα επιβάλλονται; Στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση που τα επιβάλλει τι έχει κάνει για την Ελλάδα;

Έχει μειώσει τους φόρους; Όχι. Τους έχει αυξήσει.

Έχει μειώσει τους βασικούς λογαριασμούς (ρεύμα, νερό, τηλεπικοινωνίες, κτλ); Όχι. Τους έχει αυξήσει.

Έχει μειώσει τις τιμές των βασικών προϊόντων; Όχι. Τις έχει αυξήσει.

Έχει κάνει καλύτερες τις συνθήκες για τους ελεύθερους επαγγελματίες; Όχι. Τις έχει κάνει χειρότερες. (Αρνούμαι να φάω χώρο για περισσότερη ανάλυση εδώ.)

Έχει, μήπως, παρ’ελπίδα αυξήσει τους γαμημένους μισθούς; Μόνο υποτυπωδώς, για να πει ότι, δήθεν, έκανε κάτι. Οι συνθήκες διαβίωσης στη χώρα (η αναλογία εσόδων/εξόδων του μέσου πολίτη) συνεχώς χειροτερεύουν, και είναι από τις χειρότερες στην Ευρώπη.

Αν η κυβέρνηση είχε φτιάξει ΟΛΑ αυτά, αν τα είχε βελτιώσει, και ζούσες πληρώνοντας 50 € λογαριασμούς τον μήνα και 200 € για άλλα έξοδα διαβίωσης, τότε θα μπορούσαμε να πούμε, Εντάξει, ίσως τα πρόστιμα για την ιντερνετική «πειρατεία» να μην είναι και τόσο τρελά. Αφού ο πολίτης ζει «τζαμπέ», ας πληρώσει και για καμιά ταινία! Τι να το κάνει να του μένουν τόσα λεφτά;

Όμως τώρα ο μέσος πολίτης πρέπει να πληρώσει το νοίκι του, τους λογαριασμούς του, τα φαγητά του, και τα λοιπά και τα λοιπά... και μετά δεν μπορεί να δει κιόλας μια δωρεάν ταινία που αλλιώς θα κατέβαζε από το ίντερνετ! Άρα, ακόμα χειρότερες συνθήκες διαβίωσης...

Και ποιον μέσα στη χώρα μας ωφελεί αυτό; Ωφελεί, μήπως, την οικονομία μας; Έχουμε εμείς παραγωγούς ταινιών και μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες; Όχι. Δεν ξέρω τι έσοδα έχουν αυτοί στην Ελλάδα, αλλά μπορεί να είναι και σαν τα δικά μου ως συγγραφέας: δηλαδή, 0 €/μήνα, κατά μέσο όρο.

Οπότε, αν υποθέσεις ότι προστατεύουν καν κάποια οικονομία αυτά τα τρελά πρόστιμα, προστατεύουν, όχι τη δική μας, αλλά την οικονομία του Χόλιγουντ και άλλων χωρών.

Τι δουλειά έχουμε εμείς να προστατεύουμε την οικονομία του Χόλιγουντ; Μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα;

Η πιο ανώμαλη και παλαβή κυβέρνηση που έχει ποτέ περάσει από εδώ... Αντί να προστατεύει τους πολίτες της, όπως κάνουν στις πολιτισμένες χώρες, τους ρίχνει στο χαντάκι συνεχώς. Είναι χειρότεροι ακόμα κι από τον Τραμπ. Ο Τραμπ, τουλάχιστον, βάζει δασμούς επειδή προσπαθεί να μειώσει τους φόρος των πολιτών του. Εδώ δεν προσπαθούν να μειώσουν τους φόρους, αλλά να τους αυξήσουν και να τους μπουστάρουν με επιπλέον πρόστιμα!

Να δούμε τι άλλο έχουμε να δούμε μέχρι να ξεκουμπιστούν πια και να ησυχάσουμε.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]