Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 2023

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (196)

Αγρίεψαν οι ελέφαντες.

Κεραυνόγατοι

Αποφασίζοντας πια επισήμως ότι θέλω να επιστρέψω στην παιδική μου ηλικία, είπα να ξαναδώ τη σειρά Thundercats. Θυμόμουν κάποια πράγματα, φυσικά, αλλά όχι και λεπτομέρειες, και είχα την περιέργεια να την ξαναδώ.

Σε σχέση με άλλες σειρές κινουμένων σχεδίων εκείνης της εποχής, υποτίθεται πως αυτή ήταν «κινούμενα σχέδια για μεγάλους». Τώρα όμως μπορώ να αμφισβητήσω λιγάκι αυτό το «για μεγάλους». Οι πλοκές των επεισοδίων είναι αστείες, το λιγότερο, και πολλές φορές τελείως παράλογες ή και ανόητες.

Η σειρά, βέβαια, έχει και τα καλά της· δεν διαφωνώ. Το όλο concept έχει πλάκα και είναι ευφάνταστο. Είναι εκείνου του είδους που μπλέκει την επιστημονική με την ηρωική φαντασία: έχει διαστημόπλοια και ρομπότ και οχήματα και παράξενες συσκευές, αλλά, κατά τα άλλα, όλοι χτυπιούνται με σπαθιά και κοντάρια! Είναι, κατά βάση, sword-and-planet [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (195)

(Ναι, το ξέρω, αυτό θα έπρεπε να το είχα αναρτήσει καλοκαίρι· αλλά, εντάξει, και τον χειμώνα έχει πλάκα.)

Ψυχεδελικοί λίθοι

Τώρα που ξαναδιαβάζω το Bloodstone καταλαβαίνω γιατί μου άρεσε τόσο πολύ τότε που το είχα πρωτοδιαβάσει.

Ένα πράγμα μόνο φτάνει να δεις το οποίο είναι λίγο μετά την αρχή του βιβλίου: το σημείο που ο Kane ξεκλειδώνει τη δύναμη του Αιματόλιθου. Είναι ίσως η πιο τρομερά γραμμένη ψυχεδελική εμπειρία που έχω διαβάσει σε βιβλίο φαντασίας. Τη διαβάζω και με κάνει να εύχομαι εγώ να την είχα γράψει – πράγμα που σπάνια μού συμβαίνει πλέον.

Αυτό που περιγράφει ο Wagner μοιάζει πραγματικό, ενώ πολύ συχνά στη φανταστική λογοτεχνία οι ψυχεδελικές καταστάσεις που περιγράφουν δεν μοιάζουν και τόσο πραγματικές – ή φαίνονται παρατραβηγμένες ή τελείως ψεύτικες. Ναι, ακόμα κι αυτά που γράφει ο Lovecraft δεν τα θεωρώ τόσο σπουδαίο για ψυχεδελικές εμπειρίες.

Αλλά ρίξτε μια ματιά σ’αυτό το απόσπασμα από το Bloodstone:

In [...]

Kane ξανά

Έχοντας τελειώσει τα βιβλία που διάβαζα τελευταία – το Escardy Gap και τη σειρά Gondwane– κοίταζα τα βιβλία που έχω προς ανάγνωση προσπαθώντας να βρω ποιο να διαβάσω. Και δεν μπορούσα να αποφασίσω. Κανένα δεν αισθανόμουν να μου λέει Διάβασέ με ΤΩΡΑ.

Είναι στιγμές που, πραγματικά, δεν ξέρεις ποιο βιβλίο να διαβάσεις. Όλα μοιάζουν βαρετά, ή αδιάφορα, ή αμφίβολο αν πραγματικά θα σου αρέσουν.

Και τι κάνεις τότε;

Γυρίζεις στα παλιά και καλά που πάντα ήθελες να ξαναδιαβάσεις.

Έχω ήδη διαβάσει το Bloodstone του Karl Edward Wagner μία φορά, αυτό το μυθιστόρημα με τον Kane, αλλά πάντα ήθελα να το ξαναδιαβάσω. Όπως και το Dark Crusade, με τον ίδιο ήρωα. Αυτά τα δύο βιβλία πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε διήγημα με τον Kane, γιατί θυμάμαι ότι μου είχαν κάνει τρομερή εντύπωση (είχα γράψει και βιβλιοκριτική τότε).

Έχω πιάσει, [...]

Έντυπο βιβλίο VS ηλεκτρονικό

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Το έντυπο βιβλίο είναι ένα καταπληκτικό αντικείμενο, φετιχιστικό αναμφίβολα, που μπορεί να έχει ακόμα και καλλιτεχνική αξία λόγω της ίδιας της κατασκευής του. Επίσης, δεν χαλάει ρεύμα, και μπορείς να το διαβάσεις ακόμα και πάνω σ’ένα βουνό παρέα μόνο με τους λύκους και τα γεράκια. Εννοείται.

Το ηλεκτρονικό βιβλίο δεν μπορείς να το διαβάσεις χωρίς να έχεις κάποια συσκευή και κάποια πηγή ενέργειας εκεί κοντά. Αλλά μέσα σε μια συσκευή μπορείς να κουβαλάς εκατοντάδες ηλεκτρονικά βιβλία, ενώ μέσα σ’έναν σάκο πόσο έντυπα βιβλία μπορείς να κουβαλάς;

Δυστυχώς, το ηλεκτρονικό βιβλίο απαιτεί ενέργεια. Τραγωδία. Αλλά χρειάζεσαι πολύ περισσότερη ενέργεια για να φτιάξεις φαγητό, να έχεις φως, να ζεσταθείς, να ζεστάνεις το νερό για να πλυθείς. Αν δεν είχες καθόλου ενέργεια, [...]

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]