Κοίταζα διάφορα μέταλ συγκροτήματα όσον αφορά τη θεματολογία τους, και παρατήρησα ότι πολλά από τα καινούργια έχουν την τάση να κολλάνε σε μία συγκεκριμένη θεματολογία φανατικά, βγάζοντας το ένα άλμπουμ μετά το άλλο με αυτή τη συγκεκριμένη θεματολογία και μόνο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η μουσική τους δεν είναι καλή. Μπορεί η μουσική να είναι τρομερή, αλλά η θεματολογία εξακολουθεί να είναι επαναλαμβανόμενη. Για παράδειγμα, μπορεί συνέχεια να τραγουδάνε για ξωτικά και δράκους, ή για πειρατές, ή για ιστορικές μάχες, ή για ιππότες και βαρβάρους. Συνέχεια, όμως· δεν αλλάζουν. Ταυτίζονται τόσο πολύ με τη θεματολογία τους που τα μέλη του συγκροτήματος μπορούν άνετα πλέον να ταυτίζονται και τα ίδια με αυτήν, φορώντας τα ανάλογα κουστούμια.

Αυτό δεν συνέβαινε τόσο με τα παλιά συγκροτήματα – αν συνέβαινε καν. Μπορεί το κάθε συγκρότημα να είχε το δικό του ύφος, αλλά άλλο το ύφος άλλο η θεματολογία. Σήμερα, μπορεί να δεις ακόμα και το αντίστροφο: να μοιάζουν ορισμένα συγκροτήματα υφολογικά και το καθένα απλώς να εμμένει σε μία και μόνο θεματολογία φανατικά.

Πάρε για παράδειγμα τους Manowar, τους Iced Earth, τους Black Sabbath, τους Iron Maiden (λέω μερικά παλιά συγκροτήματα τυχαία). Το καθένα είχε τελείως δικό του ύφος, όμως κανένα δεν ήταν σταθερό σε μία και μόνο θεματολογία. Ούτε καν οι Manowar: στο ένα άλμπουμ τραγουδούσαν για τον Αχιλλέα στην Τροία, και στο άλλο για έναν τύπο που γύρισε από το Βιετνάμ!

Δες τώρα μερικά σύγχρονα συγκροτήματα. Οι Hammer King συνέχεια τραγουδάνε για έναν τύπο που λέγεται Hammer King. Οι Eternal Champion συνέχεια τραγουδάνε τραγούδια εμπνευσμένα από ήρωες του Μούρκοκ και παρόμοιους χαρακτήρες ηρωικής φαντασίας. Οι Alestorm συνέχεια τραγουδάνε για μεθυσμένους πειρατές. (Παρεμπιπτόντως, όλα αυτά τα συγκροτήματα μού αρέσουν. Τα ακούω συνέχεια. Αλλά τώρα απλά μιλάω για τη θεματολογία γενικά.)

Οι Running Wild, αντιθέτως – παλιό συγκρότημα – μπορεί να είχαν μια γενική θεματολογία για πειρατές, αλλά δεν έμεναν τόσο προσκολλημένοι εκεί. Μέχρι και για τους Ανουνάκι έλεγαν! Και οι Running Wild είναι από τα παλιά συγκροτήματα που μπορείς να πεις ότι ήταν αρκετά προσκολλημένο σε μία θεματολογία.

Αναρωτιέμαι αν αυτό – η προσκόλληση στη θεματολογία – είναι ένα σημάδι των ημερών όπως και τα πολύ συγκεκριμένα είδη φανταστικής λογοτεχνίας, που σε πολλές περιπτώσεις οι ιστορίες πρέπει να είναι ή το ένα ή το άλλο, ενώ παλιά οι συγγραφείς απλώς έγραφαν και ό,τι έβγαινε: και έβλεπες πραγματικά τρελά και πολύ δημιουργικά πράγματα.

Εντάξει, και σήμερα γίνεται από κάποιους, αλλά βλέπεις να υπάρχει και αυτή η καταπιεστική τάση για νορμαλοποίηση που σου σηκώνει την τρίχα σαν να είδες δαίμονα από μηχανική κόλαση.

Για τα μέταλ συγκροτήματα, επίσης, αναρωτιέμαι αν είναι θέμα μάρκετινγκ. Ξέρεις, να γνωρίζουν οι καταναλωτές ότι εσείς τραγουδάτε γι’αυτό και πάντα όταν θ’ακούσουν εσάς θ’ακούσουν γι’αυτό. Οπότε έχεις ένα σταθερό κοινό.

Αλλά προσωπικά δεν ξέρω αν πραγματικά ισχύει κάτι τέτοιο, ή αν πραγματικά βοηθά τη μουσική ή κάνει το αντίστροφο.

Σε τελική ανάλυση, οι Maiden δεν έχουν σταθερό κοινό; Ε, είχαν ποτέ σταθερή θεματολογία; Όχι. Τους ακούς για το ύφος τους, όχι επειδή ξέρεις πως θ’ακούσεις (ξανά) για διεφθαρμένους παπάδες (παρά μόνο στο Holy Smoke).