Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
20 / 2 / 2022

Είναι πολλά, τελευταία, που θέλω να πω για την κορονοχούντα που πλήττει τη χώρα μας και όλο τον υπόλοιπο κόσμο, όμως δεν με παίρνει ο χρόνος. Θα αναφέρω μόνο τα πιο χυδαία και τραγελαφικά.

Βγήκε τις προάλλες ο Βασιλακόπουλους στον ΣΚΑΪ και είπε ότι οι μάσκες στον δρόμο μόνο από το κρύο προστατεύουν. (Δε με πιστεύετε; Δείτε τον.) Αποφάσισε, δηλαδή, επιτέλους να μας πει την αλήθεια... τώρα, ύστερα από τόσο καιρό. Ισχυριζόμενος πως, πριν, εκείνος και η παρέα του έλεγαν ψέματα ώστε ο κόσμος να πάρει πιο σοβαρά τα μέτρα και να φορά τις μάσκες και εκεί όπου έχει πολύ συνωστισμό.

Μέχρι στιγμής, όσοι λέγαμε πως η (υφασμάτινη) μάσκα δεν προστατεύει μας αποκαλούσαν «συνωμοσιολόγους» και μας έβριζαν.

Μέχρι στιγμής, τρομοκρατούσαν οι τηλε-ειδικοί τον κόσμο ότι «φονικός ιός» είναι στον αέρα και, για να βγεις από το σπίτι σου, πρέπει να φοράς μάσκας (έστω και αποκριάτικη για να κάνεις τον καραγκιόζη καλύτερα).

Μέχρι στιγμής, κόσμος είχε πληρώσει ακόμα και πρόστιμα επειδή δεν φορούσε μάσκα μες στη μέση του δρόμου (η οποία είναι άχρηστη)!

Και βγαίνει τώρα ο Τηλε-λακόπουλος και μας λέει ότι... μας έκαναν πλάκα!

Δηλαδή, τι μας λέει ο άνθρωπος; Ότι θεωρεί πως οι πολίτες αυτής της χώρας είναι ηλίθιοι και δεν πρέπει να τους λέμε την αλήθεια; Αλλά πρέπει να τους λέμε ανόητα ψέματα, σαν να είναι μικρά παιδιά, προκειμένου να «προστατευτούν»; Αυτό είναι εγκληματικό γιατί, εκτός των άλλων, δημιουργεί στους ευκολόπιστους μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας (αφού, βέβαια, τους έχουν προκαλέσει μια εξίσου υπέρμετρη, υπερβολική αίσθηση τρόμου). (Ψυχολογική είναι η πανδημία, κατά βάθος· εσείς απλά δεν το έχετε ακόμα συνειδητοποιήσει.)

Και γιατί αποφάσισε να μας κάνει αυτή την τρομερή αποκάλυψη τώρα ο κ. Βασιλακόπουλος; Τώρα, που η Όμικρον, αυτή η σκληρή κυρά του θανάτου, «θερίζει», παρακαλώ...

Το λέει τώρα γιατί δεν έχει κανένα νόημα. Ο κόσμος είναι τόσο τρομοκρατημένος που απλά συνεχίζει να φορά μάσκες ακόμα και στον ανοιχτό δρόμο. Τις έχουν συνηθίσει πια. Και οι κακές συνήθειες κόβονται δύσκολο. (Ναι, είναι κακιά συνήθεια να έχεις συνέχεια ένα κομμάτι πανί μπροστά στη μούρη σου· δεν βοηθά την υγεία σου, καθόλου. Το αντίθετο ίσως.)

Μια κυρία που ξέρω, η οποία φορά μάσκα συνεχώς απέξω, τη ρώτησα αν άκουσε τον Βασιλακόπουλο. Δεν τον είχε ακούσει, και δυσκολευόταν να το πιστέψει.

Δεν έχει σημασία πια τι θα πεις σ’αυτούς τους ανθρώπους. Ό,τι και να τους πεις, απλά θα συνεχίσουν την ανθυγιεινή, τρομοκρατική συνήθεια.

Οι μάσκες ήταν ανέκαθεν, και είναι, η διαφημιστική εκστρατεία της προπαγάνδας του κορονοϊού. Το είπε και ο Βασιλακόπουλος με άλλα λόγια: για να τις βλέπουν και να θυμούνται. Όταν εγώ το έλεγα από τις πρώτες μέρες, ήμουν, φυσικά, «συνωμοσιολόγος».

Και έρχεται τώρα – αυτές τις μέρες πάλι – το ακόμα πιο αστείο:

Βγαίνει ο Μαγιορκίνης και, μες στη σοφία του, μας λέει πως, αν καταργηθούν οι μάσκες στους εξωτερικούς χώρους, αυτό θα αφορά μόνο εμβολιασμένους.

Πρόσεξε: παρότι οι μάσκες (ειδικά σε εξωτερικούς χώρους) είναι τελείως άχρηστες.

Ωστόσο, μόνο οι εμβολιασμένοι θα μπορούν να τις βγάλουν.

Γιατί;

Ε, κάπως πρέπει να τιμωρήσουμε ξανά εκείνους τους ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους που δεν δέχτηκαν να φάνε τη σύριγγα των λαμόγιων της Μεγάλης Φάρμας, με ό,τι συνέπειες μπορεί αυτό να συνεπαγόταν γι’αυτούς.

Πολύ... επιστημονική τακτική ακολουθούν οι «ειδικοί» αυτής της χώρας.

Υποκλίνομαι μπροστά στην «ειδικότητά» τους: η οποία μάλλον είναι «πλασιέ της Μεγάλης Φάρμας» ή «Επόπτης της Pfizer», για να μην πούμε τίποτα χειρότερο.

Αλλά, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει σημασία τι λένε. Όσοι καταλαβαίνουν φυσικά και δεν φοράνε μάσκα μες στη μέση του δρόμου.

*

Τι άλλο γελοίο – ή, ίσως, τραγικό – έχουμε να πούμε σήμερα;

Α, ναι... Είπα να αγοράσω παπούτσια. Βαδίζω πολύ όταν κάνω αστική περιπλάνηση, και τα παπούτσια που να με βολεύουν είναι το αιώνιο πρόβλημα. Μέχρι να βρω καλά, πρέπει ν’αλλάξω δυο, τρία ζευγάρια. Κι όταν βρω τα καλά, μετά από κάνα χρόνο έχουν πια χαλάσει και πρέπει να βγω προς αναζήτηση καινούργιων.

Πάω σε κατάστημα υποδημάτων και, στην πόρτα, λέω στην κυρία που ήταν μέσα ότι θέλω ένα ζευγάρι που να είναι έτσι. Κανείς άλλος δεν ήταν μες στο κατάστημα, παρεμπιπτόντως – και δεν ήταν καν καθημερινή. Πάει να βγάλει το κινητό της για να με σκανάρει. Της λέω «Δεν έχω υγειονομικά χαρτιά. Μπορώ να τα δοκιμάσω χωρίς υγειονομικά χαρτιά;»

«Απέξω,» μου λέει.

«Εδώ, στην πόρτα;»

«Ναι.»

«Εντάξει.»

Μου φέρνει το υπόδημα, το κοιτάζω, και μου εξηγεί ότι πρέπει να το δοκιμάσω όχι ακριβώς στην πόρτα αλλά έξω από την πόρτα.

«Θα μου φέρετε ένα σκαμνί;» ρωτάω.

«Δεν γίνεται,» μου λέει, «δεν μπορώ.»

Κοιτάζω τριγύρω· ήμασταν σε δρόμο που δεν υπήρχε πουθενά να καθίσεις. «Και πώς θα το δοκιμάσω;»

«...Οι άλλοι που έρχονται το δοκιμάζουν έτσι, απέξω.»

Δηλαδή, σαν πελεκάνοι, υποθέτω...

«Να το πάρω και να πάω λίγο εδώ παραδίπλα;» δείχνοντας ένα δρομάκι και ελπίζοντας εκεί να έχει κανένα σκαλοπάτι για να καθίσεις. «Δε σας το κλέβω.»

«Όχι, δεν μπορώ. Αν κάνετε το ράπιντ τεστ....»

«Να πληρώσω 10 ευρώ για να έρθω να δοκιμάσω παπούτσι;»

«Δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο· είναι ο νόμος.»

(Ο νόμος ο παράνομος – αυτός ο νόμος.)

«Ε, συγνώμη, ούτε εγώ μπορώ να το πάρω χωρίς να το δοκιμάσω.»

Και με κοίταζε περίεργα.

Διώχνει τον πελάτη και μετά τον κοιτάζει και περίεργα.

Πηγαίνω παρακάτω, σε κάτι άλλους δρόμους, σκεπτόμενος ότι πρέπει κάπου να υπάρχουν και πιο λογικοί άνθρωποι. Μπαίνω τελικά σ’ένα κατάστημα και ούτε πιστοποιητικά μού ζήτησαν ούτε τίποτα, όπως και σε αρκετά άλλα που έχω μπει ώς τώρα – άλλωστε, δεν νομίζω ότι γίνεται και κανένας έλεγχος, οπότε είναι πλέον θέμα τού πόσο λογικός θέλει να είναι ο άλλος, νομίζω. Αυτό το συγκεκριμένο κατάστημα δεν το είχε καν Ελληνίδα. Ήταν αλλοδαπή μέσα.

Λοιπόν, οι Κινέζοι τελικά αποδεικνύονται πιο δημοκράτες και φιλελεύθεροι από τους Έλληνες. Αλίμονο! Και δεν το λέω καθόλου ρατσιστικά αυτό, ούτε προς τη μία μεριά ούτε προς την άλλη. Ίσως απλά οι Κινέζοι να έχουν μάθει τι θα πει να ζεις μέσα σε δικτατορίες. Ξέρουν από τέτοιες.

Πάντως, γενικά, βλέπω πως υπάρχει αρκετή υπόγεια αντίσταση σχετικά με τα πιστοποιητικά, όπως έχω ξαναγράψει. Ακόμα και σε κάποιο κατάστημα που στις αρχές είχα πάει και με είχαν διώξει, τώρα απλά μπαίνεις ελεύθερα.

Οι έξυπνοι καταλαβαίνουν ότι οι περιορισμοί μάς βλάπτουν όλους. Οι ανόητοι πιστεύουν ό,τι τους λένε στον ΣΚΑΪ και στα άλλα βοθροκάναλα.

Δεν χρειάζεται καν να είσαι καλά πληροφορημένος για να καταλάβεις ότι αυτό που συμβαίνει είναι λάθος. Απλά χρειάζεται να έχεις λίγο μυαλό στο κεφάλι σου, και να μη σ’το έχουν ληστέψει από την πολύ τρομοκρατία και τον κοινωνικό αποπροσανατολισμό.

Αλλά η underground επανάσταση πρέπει να γίνει above ground επανάσταση, για να δούμε και κανένα ουσιώδες αποτέλεσμα.

Μέχρι πότε θα συνεχίζεται αυτή η αηδία;

Οι λακέδες της Μεγάλης Φάρμας και οι πανδημιοκάπηλοι, πιστέψτε με, θα το τραβήξουν όσο μπορούν. Μην περιμένετε αυτοί να το τελειώσουν.

Έχω κι άλλα να πω αλλά είναι αδύνατον να τα πω όλα τώρα. Επιφυλάσσομαι.

*

Οι Υγειονομικοί κατά της Υποχρεωτικότητας αντιστέκονται – και πραγματικά τους θαυμάζω και είμαι, από καρδιάς, μαζί τους. Οι πάντες θα πρέπει να κάνετε το ίδιο με αυτούς.

Εικόνες από τον «καταυλισμό» των υγειονομικών της επανάστασης έξω από το Υπουργείο Υγείας:

Και ένα αυτοκόλλητο από τυχαίο δρόμο το οποίο τα λέει όλα κοντολογίς:

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]