Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 2021

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (93)

Η Κυρά των Δηλητηρίων.

Διαισθητικές γραφές

Κυκλοφορεί ένας μύθος για τις λογοτεχνικές ιστορίες ανάμεσα σε διάφορους λογοτέχνες, αλλά και σε εργαστήρια γραφής, ότι αν δεν έχεις συγκεκριμένο σχέδιο για την πλοκή θα φτάσεις σε αδιέξοδο και δεν θα μπορείς να προχωρήσεις, δεν θα ξέρεις τι να γράψεις παρακάτω, θα αναγκάστεις να τα παρατήσεις ή να φτάσεις σε κάποιο βλακώδες τέλος υποχρεωτικά.

Αλλά αυτό δεν αληθεύει. Χρόνια γράφω ιστορίες τελείως διαισθητικά. Ποτέ δεν έχω προδιαγράψει τι θα συμβεί παρακάτω μέσα στην πλοκή, απλώς μερικές φορές έχω μια κάποια γενική ιδέα. Δεν έχω ποτέ φτάσει σε αδιέξοδο. Μερικές φορές μπορεί να σου δοθεί η εντύπωση ότι έχεις φτάσει σε αδιέξοδο, αλλά δεν είναι πραγματικά αδιέξοδο. Γιατί όλες οι ιστορίες έχουν κάποια συνέχεια· είναι μια αφηγηματική ροή. Η αφηγηματική ροή δεν σταματά μέχρι που να καταλήξει σε κάποιο φυσικό [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (92)

Χάος...

Εμβολιαστικές επιχειρηματολογίες

Εδώ και κάμποσο καιρό, βλέπω ή ακούω κάτι επιχειρήματα ή παρομοιώσεις από εμβολιαστές τα οποία μου φαίνονται, το λιγότερο, αξιογέλαστα. Και προέρχονται, μάλιστα, ή από υποτιθέμενους «ειδικούς» ή από «επίσημους φορείς».

Αν αυτά σού τα έλεγε κάποιος πλασιέ στον δρόμο ο οποίος ήθελε να σου πουλήσει παράνομα drugs, θα μου έμοιαζαν «λογικά». Αλλά μόνο τότε.

Δεν μπορώ να θυμηθώ όλες τις γελοιότητες, αλλά θα αναφερθώ σε κάποιες που, νομίζω, είναι χαρακτηριστικές και περιλαμβάνουν και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.

Δες τώρα τι λένε οι εμβολιαστές όταν θέλουν να σε πείσουν ότι όλοι πρέπει να κάνουμε τα εμβόλια για Covid, ή ότι τα εμβόλια θα πρέπει να είναι υποχρεωτικά έστω για κάποιες μερίδες ανθρώπων...

Ένα παράδειγμα που θυμάμαι, και το οποίο χρησιμοποιείται αρκετά, είναι αυτό με το δίπλωμα οδήγησης. Σου λένε ότι [...]

Αύριο ίσως να έχεις πραγματικό λόγο να κρύβεις το πρόσωπό σου πίσω από μάσκα

Αυτό είναι από πρωτοσέλιδο χτεσινής εφημερίδας.

Αν και γενικά η Ελεύθερη Ώρα βάζει στο πρωτοσέλιδό της κάτι εξωφρενικά πράγματα, κάπου-κάπου βάζει και τίποτα που μπορεί να είναι αξιοσημείωτο, ή ακόμα και... προφητικό. Να, για παράδειγμα, παλιά έλεγε για τσιπάκια μέσα στα εμβόλια, και όλοι γελούσαμε· αλλά τώρα το ίδιο το Πεντάγωνο βγήκε και ανακοίνωσε ότι μέσα στα εμβόλια υπάρχει μια νανοτεχνολογία για να παρακολουθεί αν έχεις Covid και, γενικά, να παρακολουθεί την υγεία σου. Παραβίαση ιδιωτικού απόρρητου, δηλαδή.

Όπως και νάχει, δεν λέω ότι αυτό που γράφει η Ελεύθερη Ώρα όντως θα γίνει, όμως αν γίνει θα είναι τραγικό, και δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα είναι τυχαίο. Αυτή η αναφορά για το τι συμβαίνει στην Ινδία, αν δεν είναι αβάσιμη (γιατί, προσωπικά, δεν το έχω ψάξει), φαίνεται να υπονοεί πως κάτι τέτοιο [...]

Η πανδημία του τρόμου είναι ευκαιρία μαζικής αφύπνισης

Αυτό είναι ένα βίντεο που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε.

Και εννοώ, πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να το δείτε. Και πρέπει να βάλετε και όσο το δυνατόν περισσότερους άλλους να το δουν.

(Σε περίπτωση που το YouTube το «εξαφανίσει», το έχω ανεβάσει εδώ και μπορείτε να το κατεβάσετε.)

Εξηγεί εκείνο που κανονικά θα έπρεπε να είναι οφθαλμοφανές στον κόσμο: ότι η όλη υπόθεση με την «τρομερή πανδημία» του Covid είναι στημένη, και ότι τα εμβόλια που προωθούνται μανιωδώς δεν βοηθάνε αλλά είναι ένα μέσο κοινωνικοπολιτικού ελέγχου της ανθρωπότητας.

Σε έχουν κάνει να φοβάσαι, το ξέρω. Το καταλαβαίνω.

Αλλά πρέπει να σταματήσεις να φοβάσαι, γιατί ο φόβος σου σε οδηγεί μόνο στην καταστροφή.

Πρέπει να σταματήσεις να φοβάσαι, και να σταματήσεις να δέχεσαι ό,τι σου λένε.

Πες τους ΟΧΙ. Πες τους ότι δεν δέχεσαι τα «μέτρα» τους. [...]

Η γοητεία της κατάντιας

Τις προάλλες τριγύριζα στις ηλεκτρονικές λεωφόρους και στα κυβερνοσοκάκια του Διαδικτύου. Το κάνω συχνά γιατί αναζητώ υλικό για τις Επιλογές μου αλλά και για προσωπικούς λόγους: ψάχνω πάντα κάτι το ενδιαφέρον. Και, γι’ακόμα μια φορά, παρατήρησα εκείνο που παρατηρώ συνήθως τα τελευταία χρόνια, και ίσως, μάλιστα, τώρα να είναι λίγο χειρότερο:

Επικρατεί μια νωθρότητα στο Διαδίκτυο, μια γενική βαρεμάρα. Ειδικά σε μέρη που παλιά έβρισκα διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα – όπως σε οτιδήποτε έχει σχέση με φανταστική λογοτεχνία και επιστημονική φαντασία – τώρα δεν βρίσκω σχεδόν τίποτα. Θυμάμαι, παλιά, κόσμο να μιλά με πάθος για διάφορα θέματα, είτε υπέρ είτε εναντίον – να θάβει ή να εξυμνεί γνωστούς συγγραφείς εκείνης της εποχής. Τώρα δεν συμβαίνει το ίδιο. Τα πάντα είναι χλιαρά. Βλέπεις κάτι ουδέτερες διαφημίσεις [...]

Να γιατί θα πρέπει να είσαι καχύποπτος με οτιδήποτε έχει σχέση με τον κορονοϊό

Βλέπω μερικούς ανθρώπους που πιστεύουν στην τρομερή επικινδυνότητα της πανδημίας του κορονοϊού και που είναι υπέρ των μαζικών εμβολιασμών και σκέφτομαι: Κοίτα τώρα, αυτός εδώ δεν είναι μαλάκας. Φαίνεται για λογικός άνθρωπος. Πώς στο διάολο είναι δυνατόν να μην αμφισβητεί όλη αυτή την απατηλή ιστορία που συμβαίνει παγκοσμίως γύρω μας;

Πραγματικά, δεν έχω απάντηση να δώσω. Δύο πιθανές απαντήσεις είναι ότι ή ο άλλος είναι παραπλανημένος (ή φοβισμένος) ή έχει κάτι να κερδίσει από τη συνέχιση της απάτης.

Είναι ο κορονοϊός ψέμα; Όχι (όπως έχω ξαναγράψει εδώ, πολλές φορές), δεν είναι ψέμα ο κορονοϊός. Αλλά όλα τα άλλα, που ακολουθούν τον κορονοϊό, είναι.

Σκέφτηκα, λοιπόν, να κάνω μια μικρή λίστα με όλες τις παραδοξότητες και τις ανωμαλίες που έχουμε δει από την αρχή αυτής της ψευτοπανδημίας. Όλοι αυτοί [...]

Μούδιασμα και κύκλος ζωής

Σε όλες τις μεγάλες ιστορίες υπάρχει ένα αρχικό «μούδιασμα», μπορείς να πεις. Δεν ισχύει για τις μικρές ιστορίες, για τα διηγήματα και ίσως και για τις νουβέλες. Στις μικρές ιστορίες το αρχικό μούδιασμα είναι τόσο λίγο (μια, δυο σελίδες στην αρχή, συνήθως) που δεν το προσέχεις· γίνεται αμελητέο.

Στις μεγάλες ιστορίες, όμως, είναι αισθητό. Και αυτό δεν υφίσταται μόνο στη λογοτεχνία αλλά και στο θέαμα, ειδικά στις τηλεοπτικές σειρές. Οι ταινίες μπορούν να θεωρηθούν μικρές ιστορίες. Οι σειρές, όμως, είναι μεγάλες.

Το μούδιασμα είναι μια αίσθηση ότι ακόμα η πλοκή δεν ξέρει ακριβώς πού πηγαίνει, δεν έχει εδραιωθεί όπως θα έπρεπε, ή/και ότι οι χαρακτήρες δεν έχουν ακόμα βρει τον χαρακτήρα τους, δεν έχουν μπει στο πετσί τους. Δεν είναι εύκολο να ορίσεις αυτό το αρχικό μούδιασμα, γιατί μπορεί να είναι πολλά πράγματα [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (91)

Γωνιακά τέρατα.

Μήνυμα πριν από την καταστροφή

Αφίσα από τους δρόμους της Αθήνας. Δυστυχώς δύσκολα τη συναντάς· θα έπρεπε να τη βλέπαμε περισσότερο. Θα έπρεπε να τη βλέπαμε παντού. Μήπως και, επιτέλους, κάποιοι καταλάβουν – από αυτούς που μπορούν και θέλουν να καταλάβουν.

Το παραμύθι περί κοινωνικής ευθύνης είναι αυτό και μόνο: παραμύθι.

Κι ακόμα και να μην ήταν, σκέψου: Τι έχει κάνει η «ιερή» κοινωνία τους για εσένα; Ε, αν δεν έχει κάνει τίποτα, τότε κι εσύ δεν της χρωστάς τίποτα. Πόσω μάλλον να βάλεις ασυλλόγιστα μέσα στον οργανισμό σου μια πειραματική ουσία και να δέχεσαι να σε εκβιάζουν, να σε φακελώνουν, και να παρακολουθούν συνεχώς την υγεία σου βάσει αυτής σου της επιλογής.

Τέτοια πράγματα μόνο στην ευγονική γίνονταν πριν από κάμποσα χρόνια, αλλά όχι και τόσα πολλά που να έχουν ξεχαστεί. Ξεκίνησαν στην Καλιφόρνια (ΗΠΑ) και προχώρησαν [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (90)

Διπροσωπίες...

Υπάκουγε και όλα θα πάνε καλά

Παρακολουθώ τα «μέτρα» περί κορονοϊού τα οποία αλλάζουν από μέρα σε μέρα, και ώρες-ώρες σκέφτομαι πως ο Μητσοτάκης και οι δικοί του ξυπνάνε κάθε πρωί, τρώνε πρωινό μέσα στο οποίο ρίχνουν σίγουρα και κάτι το ψυχοτρόπο για ένα έρθουν στα ίσια τους, μετά συγκεντρώνονται, κάνουν συμβούλιο, και βγάζουν μέτρα αναλόγως του τι θα τους κατεβάσει στο κεφάλι το κρακ που πριν από λίγο κατανάλωσαν!

Ένα από τα πιο γελοία είναι αυτό περί μουσικής, ότι θα απαγορεύεται η μουσική στους χώρους εστίασης γιατί, δήθεν, όταν υπάρχει μουσική πρέπει να μιλάς πιο δυνατά και, άρα, φτύνεις (υποθέτω) και έτσι εξαπλώνεις τον ιό!

Γαμώτο... τους φαντάζομαι να συζητάνε, οι κερατάδες:

«Και τι θα κάνουμε αυτή τη βδομάδα; Χα-χα-χα-χα-χα,» γελώντας ακόμα από τα ψυχοτρόπα.

Κανείς δεν μιλάει, αλλά όλοι χαμογελάνε ή γελάνε σαν χαζοί γύρω από [...]

Η ανατροπή της ανατροπής

Τελευταία βλέπω το The 100, και οφείλω να πω ότι είναι καλύτερο απ’ό,τι περίμενα. Αλλά δεν θέλω, ουσιαστικά, να σχολιάσω αυτό. Θέλω να σχολιάσω μια τεχνική που χρησιμοποιείται συνέχεια και στο The 100 και σε άλλες σύγχρονες τηλεοπτικές σειρές. Καλές σειρές, όπως το Lost και το Black Sails (για το οποίο έχω γράψει πρόσφατα εδώ).

Είναι η τεχνική των ανατροπών. Συνέχεια γίνονται ανατροπές. Γίνονται τόσες πολλές ανατροπές, ώρες-ώρες, που η ανατροπή καταντά το αντίθετο από αυτό που υποτίθεται πως είναι. Γίνεται κοινότοπη. Το ξέρεις πια ότι θα συμβεί κάποια ανατροπή. Το όλο θέμα φτάνει σε σημείο να νομίζεις ότι τα γεγονότα έρχονται τυχαία – πράγμα που θα μπορούσε και να θεωρηθεί προσέγγιση προς μια ρεαλιστικότερη αφήγηση, αφού, στην πραγματικότητα, τα πάντα πάνε περισσότερο προς το τυχαίο/εντροπικό παρά προς το [...]

Πάσχα 2021

Λαγοί χωρίς πετραχήλια.

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το