Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
13 / 3 / 2021

Το ένα lockdown μετά το άλλο μετά το άλλο μετά το άλλο...

Τέλος εν όψει; Όχι.

Τι προβλέπεται; Μάλλον, κι άλλο lockdown κι άλλο lockdown κι άλλο lockdown...

Και τι έχει επιτευχθεί ώς τώρα από αυτή την τακτική;

Κάποιος Κούλης λέει ότι έχει «σώσει» τη χώρα...

Αλλά τι πραγματικά έχει γίνει;

  • Καταστροφή της οικονομίας.
  • Μαζική παράνοια.
  • Διχασμός μέσα στην κοινωνία.
  • Φτώχεια.
  • Αγχώδης καταπίεση.
  • Βία, αστυνομική και μη.
  • Λογοκρισία.
  • Απώλεια εμπιστοσύνης στις Αρχές.
  • Διάλυση των νοσοκομείων.
  • Α ναι, και κρούσματα κορονοϊού. Πολλά κρούσματα κορονοϊού. Και θάνατοι, πολλοί θάνατοι.

Αν ο σκοπός ήταν να μην έχουμε κρούσματα κορονοϊού, η τακτική έχει αποτύχει. Δηλαδή, πότε θα σταματήσουν τα lockdown; Όταν έχουμε μήδεν κρούσματα κορονοϊού; Και αυτό, έτσι όπως πάει το πράγμα, φαίνεται ότι θα συμβεί μέσα στα επόμενα 10 χρόνια;

Φυσικά, όπως πολλοί – ανάμεσα στους οποίους και διαπρεπείς καθηγητές όπως ο Ιωαννίδης – έχουν εξηγήσει, το lockdown δεν βοηθά· αντιθέτως, αυξάνει τα κρούσματα γιατί αυξάνει και τον συνωστισμό.

Επιπλέον, όλες αυτές οι μετρήσεις των κρουσμάτων και των θανάτων, όπως ξέρουμε πια, είναι εν μέρει αληθινές εν μέρει κατασκευασμένες, ώστε κανείς να μη μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα την αλήθεια από το ψέμα και, γενικά, η κοινή γνώμη να παραπλανάται. Πόσοι δεν πέθαναν από Covid αλλά δηλώθηκαν «από Covid»; Πόσα από αυτά τα «κρούσματα» είναι, ουσιαστικά, άκακα και δεν μπορούν καν να μεταδώσουν τον ιό; Πόσα είναι false positive, λάθη των τεστ, τα οποία έχει ήδη γίνει γνωστό πως κάθε άλλο παρά τέλεια είναι; Επίσης, έχει κυκλοφορήσει και μια μαρτυρία υγειονομικού ότι τους υποχρεώνουν να δηλώνουν 5 κρούσματα για κάθε 20 τεστ ανεξαρτήτως αν ήταν θετικά – να λένε ψέματα, δηλαδή.

Γιατί αυτή η κομπίνα με τους αριθμούς αν όλα είναι όπως φαίνονται;

Πριν από ένα χρόνο, όταν εγώ και ελάχιστοι άλλοι παγκοσμίως λέγαμε ότι κάτι δεν πάει καλά με τα lockdown, ότι δεν είναι λογικά όλα αυτά, προσπαθούσαν να μας βγάλουν τρελούς ή ευφάνταστους. Τώρα, οι περισσότεροι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι όντως κάτι δεν πάει καλά, γιατί πλέον είναι καταφανές.

Πηγαίνεις να βαδίσεις στην Αθήνα και νομίζεις ότι βαδίζεις μέσα σε πόλη μετά από κάποιου είδους παράξενη καταστροφή, όπου τα πάντα είναι κλειστά και ο λίγος κόσμος που είναι έξω τρέχει σαν φρενοβλαβής φορώντας μάσκες ώς το κούτελο μέσα σε άδειους δρόμους λες και υπάρχει κάτι μολυσματικό στον αέρα (πράγμα που δεν υφίσταται, φυσικά· κι αν όντως υπήρχε, τέτοιες υφασμάτινες μάσκες θα ήταν τελείως άχρηστες για να το εμποδίσουν).

Με τα lockdown δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα προς το θετικό.

Μάλιστα, αμφιβάλλω ότι ο σκοπός είναι, ή ήταν εξαρχής, να γίνει τίποτα το θετικό.

Τώρα, όλα αυτά που γίνονται, γίνονται για να προωθηθεί ο εμβολιασμός.

Είμαι πολύ ευφάνταστος; Σκέψου ότι πριν από έναν χρόνο το ίδιο νόμιζαν για τα lockdown. Ούτε τότε άκουγαν. Κανένας δεν έλεγε ότι κάτι δεν πάει καλά, εκτός από ελάχιστους. Και τώρα κανείς δεν λέει ότι κάτι δεν πάει καλά με τα εμβόλια. Αλλά προφανώς κάτι δεν πάει καλά.

Είναι ξεκάθαρο ότι κρύβεται μια ατζέντα πίσω από τα εμβόλια. Δεν θέλω να κάνω υποθέσεις για το είδος της ατζέντας αυτής γιατί δεν έχει νόημα έτσι κι αλλιώς. Πάντως, διαχωρίζω την άποψή μου από διάφορες αναπόδεικτες θεωρίες όπως ότι μαζί με το εμβόλιο σού εμφυτεύουν μικροτσίπ και άλλα παρόμοια πράγματα. Και το να λέγονται αυτά πιστεύω ότι κάνουν κακό γιατί δίνουν την εντύπωση στον κόσμο ότι κάποιοι «αλλοπαρμένοι» είναι που προειδοποιούν για τα εμβόλια, ενώ αυτή δεν είναι η αλήθεια. Αναρωτιέμαι, μάλιστα, αν κάποιες από αυτές τις ακραίες, αναπόδεικτες θεωρίες κυκλοφορούν εσκεμμένα για να υπονομεύσουν όσους προειδοποιούν για τα εμβόλια.

Τα εμβόλια είναι επικίνδυνα, όχι μόνο ως πειραματικές ουσίες που είναι, αλλά και από πολιτικής άποψης.

Δες μόνο τι έχει γίνει στο Ισραήλ, δες τι γίνεται στην Άγγλια.

Προωθούν τα εμβόλια σαν μανιακοί. Έχουν καταπιέσει τον κόσμο, έχουν διχάσει την κοινωνία.

Και γιατί; Για μια επιδημία με πιθανότητα να σε σκοτώσει γύρω στο 0,03%; Για να κάνεις ένα εμβόλιο που δεν είναι καν σίγουρο ότι σε σώζει από αυτή την επιδημία; (Απόδειξη: χώρες όπως το Ισραήλ όπου τα κρούσματα αυξάνονται παρότι έχουν εμβολιάσει τεράστιο μέρος του πληθυσμού τους.) Για να επαναλαμβάνεις το εμβόλιο ανά εξάμηνο, αν όχι ανά τρίμηνο;

Αν είναι δυνατόν...

Τώρα θα κάνω μια μελλοντολογία που απεύχομαι να γίνει πραγματικότητα, εύχομαι να κάνω λάθος, αλλά πολύ φοβάμαι ότι εκεί θα φτάσουμε αν δεν κάνουμε κάτι δραστικό για να το σταματήσουμε σήμερα.

Τα lockdown δεν θα σταματήσουν: τα πάντα θα είναι, συνεχώς, κλειστά· ο κόσμος θα είναι καταπιεσμένος ολοένα και περισσότερο.

Τα κρούσματα, για κάποιο «μυστηριώδη» λόγο, θα αυξάνονται, ή γενικά θα είναι σε υψηλούς αριθμούς. Το ίδιο και οι θάνατοι «από Covid».

Θα λένε διαρκώς «μόνη σωτηρία το εμβόλιο!» Θα προωθούν τον εμβολιασμό μέχρι κωμικοτραγικής αηδίας προσπαθώντας να φτάσουν μεγάλο ποσοστό εμβολιασμένων πολιτών – οι οποίοι εμβολιασμένοι, φυσικά, θα συνεχίσουν να ζουν σαν αιχμάλωτοι, τρομοκρατημένοι, με μάσκες, και τα λοιπά – και το lockdown θα συνεχίζεται σαν βασανιστήριο.

Μόλις το ποσοστό των εμβολιασμένων είναι αρκετά μεγάλο, πχ 50%, θα ξεκινήσουν να λένε ότι κάποια πράγματα θα ανοίξουν «μόνο για τους εμβολιασμένους» – πράγμα που, φυσικά, θα προκαλέσει περισσότερο διχασμό μες στην κοινωνία, εκτός του ότι αποτελεί παράνομη διάκριση των ανθρώπων καταργώντας κάθε συνταγματικό και ανθρώπινο δικαίωμα.

Το lockdown θα συνεχίζεται αλλά όχι σε απόλυτη μορφή όπως τώρα.

Τα κρούσματα θα συνεχίζουν να ανεβαίνουν, ή να είναι σε υψηλά επίπεδα, όπως και οι θάνατοι «από Covid».

Θα καταπιέζουν τους εμβολιασμένους να ξαναεμβολιάζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, παρότι αυτό δεν θα αλλάζει τίποτα στην όλη κατάσταση (πάλι μάσκες, lockdown, γενικός περιορισμός, καταπίεση).

Θα κάνουν το παν για να αποκρύπτουν την οποιαδήποτε παρενέργεια των εμβολίων, ειδικά τις μακροπρόθεσμες παρενέργειες ή αυτές που θα προέρχονται από τους δεύτερους, τρίτους, και... εκατοστούς εμβολιασμούς επάνω στο ίδιο άτομο.

Θα προσπαθούν να στρέψουν τους εμβολιασμένους εναντίον των μη-εμβολιασμένων, ότι δήθεν οι μη-εμβολιασμένοι φταίνε για όλα.

Θα λογοκρίνουν, ή θα προσπαθούν να γελοιοποιήσουν, οποιαδήποτε αντίθετη άποψη από «κακούς» «αρνητές»/«συνωμοσιολόγους»/«ψεκασμένους» που «δεν ενδιαφέρονται για την υγεία του κόσμου»· ίσως, μάλιστα, να φτάσουν ακόμα και στο σημείο να τους ποινικοποιήσουν.

Θα επικρατήσει ένα γαμημένο δυστοπικό χάος.

Σου φαίνονται πολύ ευφάνταστα όλα αυτά; Σαν από παραμύθι επιστημονικής φαντασίας ένα πράγμα;

Για στάσου! Το ίδιο δεν νόμιζες και πριν από έναν χρόνο για το lockdown, όταν λέγαμε ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά εδώ;

«Έλα, μωρέ, δεν είναι τίποτα. Λίγο υπομονή. Θα περάσει.»

Μάντεψε: δεν πέρασε.

Το ίδιο τώρα και για τα εμβόλια. «Έλα, μωρέ, ένα φάρμακο είναι. Θα το πάρουμε και θα τελειώσει – όλα καλά!»

Θες πάλι να μαντέψεις;

Εκείνο που δεν έχουν καταλάβει πολλοί είναι πως το θέμα είναι περισσότερο πολιτικό παρά υγειονομικό. Η πανδημία είναι απλά η αφορμή – τίποτα περισσότερο.

Ο εμβολιασμός είναι θέμα πολιτικό. Με κάθε +1% εμβολιασμένων πολιτών που επιτυγχάνεται, η κορονοκρατία παίρνει +1 στη δύναμη να καταπιέζει την κοινωνία.

Και σκέψου τώρα: Θέλεις να ζεις σε μια κοινωνία όπου χρειάζεται να παίρνεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα ένα φάρμακο για να μπορείς να υπάρχεις; Σου φαίνεται λογικό αυτό; Σου φαίνεται ανθρώπινο; Πρέπει να καταναγκάσουμε τους πάντες να παίρνουν φάρμακα; Ποιος επωφελείται από κάτι τέτοιο; Το 90% του πληθυσμού που είναι υγιείς και έχουν ελάχιστες πιθανότητες να νοσήσουν από κορονοϊό κι ακόμα λιγότερες να πεθάνουν από αυτόν; Μάλλον όχι.

Θες να σταματήσεις τη δυστοπία προτού διαμορφωθεί γύρω σου; Σταματά τους εμβολιασμούς σήμερα.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]