Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
23 / 3 / 2024

Τις προάλλες θυμήθηκα τον GRR Martin, και λέω: τι γίνεται αυτός ο τύπος; Έχει πια κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο του A Song of Ice and Fire, το Winds of Winter;

Βέβαια, αν είχε συμβεί αυτό, μάλλον θα το είχα ακούσει από κάπου. Αλλά παρ’όλ’αυτά κοίταξα. Και, όχι, δεν το έχει ακόμα τελειώσει.

Ακόμα...

Πότε περιμένει; αναρωτήθηκα. Μετά θάνατον;

Και μετά αναρωτήθηκα το άλλο: Πότε διάβασες, ρε φίλε, το προηγούμενο βιβλίο της σειράς, το Dance of Dragons;

Και η απάντηση; Το 2011!

Πριν από 13 χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή. Και ακόμα δεν έχει τελειώσει το επόμενο βιβλίο.

Θυμάμαι τον εαυτό μου πριν από 13 χρόνια και ήταν άλλος άνθρωπος. Έγραφε άλλα πράγματα. Θα μπορούσα ακόμα να γράφω αυτά που έγραφα πριν από 13 χρόνια; Την ίδια σειρά; Μάλλον θα είχα αυτοκτονήσει...

Πώς μπορείς να διατηρήσεις τον ενθουσιασμό σου για κάτι σε τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα; Δεν γίνεται.

Εκτός των άλλων, νομίζω πως εκείνο που έλεγα παλιά για πλάκα – ότι ο Martin δεν θα προλάβει να τελειώσει το A Song of Ice and Fire – θα βγει τελικά αληθινό.

Σκεφτείτε μόνο αυτό: Ο Martin τώρα είναι, σύμφωνα με τη Wkipedia, 76 χρονών. Και ακόμα δεν έχει τελειώσει το προτελευταίο βιβλίο του A Song of Ice and Fire. (Επίσης, λέει πως δεν είναι βέβαιος ότι το έβδομο θα είναι το τελευταίο...) Με ρυθμό 10+ χρόνια ανά βιβλίο, πόσο θα είναι, λογικά, όταν θα έχει τελειώσει και το έβδομο βιβλίο; Πάνω από 86 χρονών.

Δε θέλω να γίνομαι μακάβριος, αλλά θα είναι ζωντανός ώς τότε; Ο άνθρωπος από τα 80 και μετά αμφίβολο είναι πόσο πλέον αντέχει σε οτιδήποτε.

Γιατί ορισμένοι συγγραφείς κάνουν τόσο καιρό να γράψουν ένα βιβλίο, ποτέ δεν θα το καταλάβω. Στο τέλος, άλλος συγγραφέας αρχίζει να το γράφει και άλλος το τελειώνει – ακόμα κι αν είναι ο ίδιος. Οι άνθρωποι αλλάζουν με τον χρόνο.

Για παράδειγμα, εγώ θυμάμαι ότι τα πρώτα τρία βιβλία του A Song of Ice and Fire μού άρεσαν πολύ. Πάω στοίχημα ότι και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, αν τα ξαναδιάβαζα, πάλι θα μου άρεσαν. Το τέταρτο και το πέμπτο, όμως, δεν μου άρεσαν και τόσο. Ειδικά το Dance of Dragons δεν μου άρεσε καθόλου. Ήταν σχεδόν σαν να το είχε γράψει άλλος άνθρωπος. Δεν είχε την ίδια σπιρτάδα.

Μετά, όμως, ο Martin έβγαλε το Fire & Blood και αυτό είχε κάτι από την αρχική δημιουργικότητα του A Song of Ice and Fire.

Όπως λέγαμε, πώς να γράφεις τόσα χρόνια το ίδιο πράγμα; Η βαρεμάρα θα σε κυριαρχήσει.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]