Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 6 / 2021

Όπως έχω γράψει και παλιότερα σε διάφορα κείμενά μου, δεν είμαι με κανένα πολιτικό κόμμα, ούτε καν με κάποια συγκεκριμένη πολιτική ή ιδεολογική παράταξη, παρά μόνο με την πολύ ευρεία και γενική παράταξη της ελευθερίας. Δεν είμαι ούτε αριστερός ούτε δεξιός· και αρκετές φορές οι αριστεροί νομίζουν (εσφαλμένα) ότι είμαι δεξιός, ή οι δεξιοί νομίζουν (εξίσου εσφαλμένα) ότι είμαι αριστερός.

Γενικά, τυχαίνει να συμφωνώ περισσότερο με τους αριστερούς· αλλά απλά τυχαίνει. Ή, τουλάχιστον, τύχαινε να συμφωνώ περισσότερο μαζί τους ώς τώρα. Τελευταία, αυτά που βλέπω από αριστερούς – σχετικά με τα lockdown, τους μαζικούς εμβολιασμούς, και τα λοιπά – κάνουν την τρίχα μου να σηκώνεται κάγκελο.

Όχι όμως από όλους τους αριστερούς. Από μια συγκεκριμένη μερίδα αριστερών που φαίνεται να αυτοθεωρείται, αν δεν κάνω λάθος, «σοσιαλιστική» αριστερά. Αλλά αυτό το σοσιαλιστική έχει φτάσει να πλησιάζει το εθνικοσοσιαλιστική. Ας μην ξεχνάμε πως και ο Χίτλερ από «σοσιαλιστικό» κόμμα ξεκίνησε.

Όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, υπάρχουν δύο μορφές σοσιαλισμού: ο καλώς εννοούμενος και ο κακώς εννοούμενος.

Ο καλώς εννοούμενος σοσιαλισμός είναι να υπάρχει ένα «δίχτυ ασφαλείας» για τους πολίτες, ώστε, για παράδειγμα, κανείς να μη μπορεί να πέσει κάτω από το όριο της φτώχειας, να μη μπορεί να μείνει άστεγος, όλοι να έχουν νοσηλεία, και τα λοιπά. Αυτό, πρακτικά, δεν έχει ποτέ εφαρμοστεί στην Ελλάδα όπως θα έπρεπε· μόνο κατά το 25% ίσως.

Ο κακώς εννοούμενος σοσιαλισμός είναι εκείνου του είδους το καθεστώς που ορίζει ότι δεν υπάρχουν άτομα, ότι οι πάντες είναι μια αγέλη, απρόσωπη, άβουλη, κατευθυνόμενη, χωρίς πρωτοβουλίες, χωρίς σκέψεις, ώστε όλοι να... «μένουν ασφαλείς».

Αυτός ο κακώς εννοούμενος σοσιαλισμός είναι που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν με αφορμή την υποτιθέμενα «τρομερή» πανδημία. Βλέπεις συλλόγους για την «προστασία» των υπαλλήλων να διατάζουν μαζικούς εμβολιασμούς αλλιώς οι «αρνητές» να διώκονται μέχρι «συμμόρφωσης». Βλέπεις συλλόγους γονέων να ζητάνε τα παιδιά να εμβολιαστούν ανεξαιρέτως, χωρίς καμία σκέψη για οποιεσδήποτε πιθανές παρενέργειες αυτών των πειραματικών σκευασμάτων στο παρόν ή στο μέλλον.

Τι άνθρωποι είναι αυτοί;

Στους δρόμους, εδώ και καιρό, μπορείς να δεις κάποιες αφίσες σαν τις ακόλουθες:


(Κάνε κλικ επάνω στην εικόνα για να δεις την επόμενη.)

Διαβάζεις κάτι πραγματικά συνωμοσιολογικές θεωρίες, ότι ο Μητσοτάκης, ας πούμε, εσκεμμένα δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει την πανδημία· ότι δεν έκλεισαν αρκετά μέσα τον λαό, ότι δεν προώθησαν αρκετά τον εμβολιασμό, ότι ενθάρρυναν τα κορονοπάρτι, μπλα μπλα μπλα... Ενώ, σύμφωνα με όσα έχω παρατηρήσει εγώ τουλάχιστον, το άκρως αντίθετο μάλλον ισχύει.

Ή, βλέπεις να ωθούν την κυβέρνηση σε lockdown και, μάλιστα, υπό τη μορφή συγκαλυμμένης απειλής και με συνθήματα τύπου «η υγεία μας πάνω από τα κέρδη τους», που είναι, το λιγότερο, τραγελαφικά, γιατί για ποια «κέρδη» μιλάμε; Για τα κέρδη του καφενέ της γωνίας τον οποίο κλείδωσαν; Μπράβο, ρε κουφάλες, τσακίσατε τους καπιταλιστές!...

Αυτή είναι μια ηλίθια λογική από φανατικούς που λέει «Τσακίστε τον καπιταλισμό! Γκρεμίστε τα όλα! Διαλύστε τις αγορές!» Και, ναι, ούτε εγώ είμαι υπέρ του καπιταλισμού, παραδέχομαι ότι έχει πολλά προβλήματα, θα έπρεπε να αλλάξει (γαμώτο! δίνω τα βιβλία μου δωρεάν, μην ξεχνάς). Αλλά τι πρόταση έχουν για να αντικαταστήσουν τον κακό καπιταλισμό; Καμία. Κάνε, λοιπόν, lockdown, γάμησέ τα όλα, κόσμος να πεινάσει, κόσμο να παραφρονήσει, και... έφερες την ουτοπία. Μόνο που δεν είναι ουτοπία, τελικά· είναι μια εμβολιαστική δυστοπία που κυβερνάται από παρανοϊκούς.

Τα πράγματα που πρεσβεύουν ορισμένοι αριστεροί σήμερα είναι ντροπή για τον εαυτό τους, κατά πρώτον, και επικίνδυνα για όλους τους υπόλοιπους, κατά δεύτερον.

Τονίζω και πάλι πως αναφέρομαι σε ορισμένους αριστερούς, γιατί έχω δει και αριστερούς που διαμαρτύρονται πολύ έντονα (και πολύ σωστά) για το χάλι που επικρατεί.

Γι’αυτό έχω αποστασιοποιηθεί από καιρό από παρατάξεις και συγκεκριμένες ιδεολογίες. Πολλοί δεξιοί τώρα είναι πολύ πιο λογικοί και ελευθερόφρονες από τους αριστερούς – αυτούς τους συγκεκριμένους αριστερούς.

Σήμερα δεν ωφελεί να μένεις προσκολλημένος σε παρατάξεις και ιδεολογίες, ειδικά έτσι όπως φαίνεται πως τα πάντα έχουν διαλυθεί και φτάσει σε σημείο αυτοκατάργησης. Και Χρυσαυγίτη μπορεί να δω να διαμαρτύρεται για τους καταναγκαστικούς εμβολιασμούς. Παρότι γενικά διαφωνώ με τα περισσότερα που πρεσβεύουν οι Χρυσαγίτες, τι θα πω τώρα, ότι έχει άδικο που είναι εναντίον των εμβολιασμών; Αφού έχει δίκιο.

Το να σκεφτείς ότι εσύ διαφωνείς με τον Χρυσαυγίτη και ο Χρυσαυγίτης διαφωνεί με τους καταναγκαστικούς εμβολιασμούς, άρα οι καταναγκαστικοί εμβολιασμοί είναι σωστοί, είναι μια λογική καθαρά εσφαλμένη και μη-αντικειμενική, που θα σε οδηγήσει σ’ένα στραβό μονοπάτι. Το σωστό είναι να κρίνεις μόνος σου την κατάσταση βάσει διάφορων δεδομένων που έχεις στη διάθεσή σου ή μπορείς να ανακαλύψεις· κι αν τυχαίνει και ο Χρυσαυγίτης να έχει την ίδια άποψη, δεν συμβαίνει κάτι κακό, ούτε πάει να πει ότι πρέπει να συμφωνείς και με τα υπόλοιπα που πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή.

Και το γράφω αυτό επειδή υπάρχει κόσμος που φτάνει σε εσφαλμένα συμπεράσματα κρίνοντας βάσει παρατάξεων και όχι βάσει λογικής και αντικειμενικών δεδομένων.

Όπως είπα, σήμερα δεν ωφελεί να μένεις προσκολλημένος σε παρατάξεις και ιδεολογίες. Οι μάσκες πέφτουν. Πώς θέλεις να ζεις – ως ελεύθερος άνθρωπος ή ως γρανάζι μιας εθνικοσοσιαλιστικού τύπου μηχανής με σημαία το εμβόλιο και τη μάσκα; Γιατί προς τα εκεί φαίνεται να οδηγούμαστε. Αυτοί που πιστεύουν ότι η υπόθεση με τον Covid θα τελειώσει σύντομα είναι – και ελπίζω να κάνω λάθος – μακράν νυχτωμένοι. Όσες ενέσεις κι αν βαρέσουν.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]