Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 3 / 2020

Επικίνδυνο post. Μην το διαβάσεις. Μπορεί να παίξει με το μυαλό σου.

*

Τέτοια πανούκλα, γαμώτο, από τον Μαύρο Θάνατο έχει να πέσει... Ή, μάλλον, μια παρόμοια παράνοια.

Αλλά εγώ θα σας πω μια ιστορία από παλιά.

Σ’ένα χωριό της Ελλάδας (δεν θέλω να αναφέρω όνομα, αλλά δεν είναι φανταστικό χωριό, ούτε η κατάσταση είναι φανταστική) υπάρχει ένα εκκλησάκι σε αρκετά κεντρικό σημείο του χωριού. Τώρα πλέον, απλά είναι για τους πιστούς και τους τουρίστες. Παλιότερα – πολύ προτού γεννηθώ – υπήρχε ένας μύθος που πολλοί θεωρούσαν αληθινό. Έλεγαν ότι δεν έπρεπε να περνάς από εκεί κοντά τα βράδια γιατί εμφανιζόταν το δαμαλάκι (μικρό μοσχάρι) του Άι Φου (πάλι εσκεμμένα δεν λέμε ονόματα). Ένα φάντασμα, δηλαδή. Αλλά οι πιστοί το πίστευαν και κανείς δεν περνούσε από εκεί μετά τη δύση του ήλιου, μην τυχόν και απαντήσει το δαμαλάκι του Άι Φου. Εν τω μεταξύ, ορισμένες από αυτές τις «εφιαλτικές» νύχτες, κάποιοι άλλοι δεν είχαν τέτοιους ενδοιασμούς: όπως οι πειρατές που περνούσαν από εκεί μεταφέροντας διάφορα πράγματα που δεν ήθελαν κανένας άλλος να τα δει. Οι ίδιοι που είχαν εξαπλώσει τη φήμη για το τρομερό δαμαλάκι; Ή απλά την εκμεταλλεύονταν;

Εν έτει 2020, τα ΜΜΕ κράζουν Μπου! Έπεσε πανούκλα! Οι πάντες κλείνονται στα σπίτια γεμίζοντας τις γωνίες με μακαρόνια και κονσέρβες. Fallout κατάσταση. Το τέλος του κόσμου. Φοράτε μάσκες γιατί χανόμαστε! Να, σαν αυτό τον τύπο, ας πούμε:

Οι δρόμοι άδειοι. Ποιοι πειρατές περνάνε τώρα ενώ εσύ δεν είσαι εκεί για να τους δεις;

Μα... είναι δυνατόν, ρε πούστη μου; Μπορεί να είναι απάτη; Μας δουλεύεις, ρε μάστορα; Αφού υπάρχουν τόσοι ασθενείς, και τόσοι νεκροί! Και το λένε και επιστήμονες, γαμώ το κέρατό μου!

Και πού το ξέρεις εσύ ότι όλα αυτά δεν είναι θέατρο; Μπορείς να τσεκάρεις κάπως όλους τους μολυσμένους; Κι αν αυτοί που είδες στο νοσοκομείο ήταν ηθοποιοί; Δεν θα μπορούσαν να είναι; Πολύ εύκολος ρόλος. Κι εμένα άμα μου έσκαγαν 10.000 ευρώ και μου έλεγαν «Θα κάθεσαι ξαπλωμένος και θα ψιλοβήχεις κάπου-κάπου» ή «Θα λες ότι είσαι μολυσμένος», ίσως και να το έκανα. Δεν είναι και τόσο τραβηγμένο. Είναι; Δε χρειάζεται καν να σου βάλουν μέικ-απ για να φαίνεται ότι έχεις πληγές επάνω σου και τέτοια σιχαμερά πράγματα. Δεν είναι και κανονικός Μαύρος Θάνατος!

Μα... και οι επιστήμονες; Ε, νομίζεις τώρα ότι είναι δύσκολο να τους δωροδοκήσεις ή να τους εκβιάσεις επειδή είναι επιστήμονες; Ίσως να είναι και πιο εύκολο σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά αν φοβούνται ότι απειλείται η «καριέρα» τους αν δώσουν αρνητική απάντηση. Επιπλέον, πολλοί απ’αυτούς μπορεί να είναι τόσο εξαπατημένοι όσο οι πολίτες, ώστε να νομίζουν πως υπάρχει αυτή η επιδημία τόσο εξαπλωμένη χωρίς οι ίδιοι να έχουν κάνει προσωπικό έλεγχο, ή χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να κάνουν προσωπικό έλεγχο.

Για δημοσιογράφους δεν συζητάω καν. Εννοείται πως είναι πανεύκολο να τους παραπλανήσεις ή να τους βάλεις στο κόλπο.

Και τι άλλο θέλεις μετά απ’αυτά; Στήθηκε το πράμα, μαδερφάκα! Έπεσε πανούκλα! Μπουουου... Γενικευμένος πανικός. Άντε, για να πουλήσουν και τα σουπερμάρκετ ό,τι είχε μείνει στις αποθήκες, να κυκλοφορήσει λίγο το χρήμα. Μην το κρατάτε όλο για τον εαυτό σας.

Και αύριο θα σου δείξουν στην τηλεόραση ότι ένας άνθρωπος αρρώστησε απρόσμενα αφρίζοντας από το στόμα κι αναποδογυρίζοντας τα μάτια, και εντός τριών ημερών είχε φυτρώσει ουρά από τα οπίσθια και είχε βγάλει δυο κέρατα κάτω από τα αφτιά, στριφτά προς το σαγόνι. Και θα το πιστέψεις; Όχι; Μοιάζει πολύ με «επιστημονική φαντασία»;

Γιατί, ρε αδελφέ; Τα άλλα τι νομίζεις ότι είναι;

Τι; Γίνομαι πολύ παρανοϊκός, λες;

Ίσως. Αλλά πες μου: πώς μπορείς να ελέγξεις ότι όλα όσα βλέπεις δεν είναι θέατρο;

(Τι είν’ αυτός ο ήχος;... Είναι ξυπνητήρι;... Όχι, σίγουρα όχι... Δεν μπορεί. Έρχεται από την ντουλάπα.)

*

Εγώ, πάντως, σε προειδοποίησα να μην το διαβάσεις αυτό το post. Μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα.

*

Επιστρέφοντας σε πιο κοιμισμένους δρόμους, τώρα...

Εντάξει, ρε παιδιά, να κλειστούν όλοι στις τρύπες τους μαζεύοντας όσα μακαρόνια, αναψυκτικά, και κονσέρβες μπορούν. Αλλά ώς πότε; Δυο μήνες; Τρεις μήνες; Μέχρι πότε θα είμαστε «σίγουροι» ότι ο νεο-Μαύρος Θάνατος πέρασε και έχουμε και το χάπι της σωτηρίας; Θα παραλύσουν τα πάντα μέχρι να αποφασιστεί αυτό;

Και τι θα γίνει άμα το Χάος ξαναξυπνήσει μια βραδιά και βαριέται και μας ρίξει άλλη μια τέτοια μαλακία στην περιοχή; Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Ε, γίνε αστροναύτης καλύτερα. Πάλι στολή θα φοράς.

*

Παρεμπιπτόντως, οι δρόμοι της Αθήνας είναι τώρα υπέροχοι για να κάνεις βόλτα. Ησυχία, πολύ λίγος κόσμος, την τελευταία φορά που βόλταρα.

Πειρατές δεν συνάντησα ακόμα. Εκτός από αυτόν που είδα στον καθρέφτη μιας βιτρίνας. Αλλά αυτός δεν ήταν πραγματικά πειρατής.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]