Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
9 / 2 / 2022

Το Twitter έκανε κάτι που δεν μου αρέσει. Είναι μια τακτική που ήδη ακολουθούν και άλλα κοινωνικά δίκτυα, όπως Facebook, Instagram, Pinterest (και αρκετά από αυτά σε χειρότερο βαθμό). Δεν σε αφήνει να κοιτάξεις κανονικά τις αναρτήσεις ενός χρήστη εκτός αν είσαι κι εσύ εγγεγραμμένος και έχεις κάνει log in. Αν πας να κοιτάξεις χωρίς να είσαι logged in, μόλις σκρολάρεις λιγάκι προς τα κάτω, πετάγεται ένα μήνυμα και σε σταματά, ζητώντας σου ή να κάνεις log in ή να εγγραφείς.

Δε μ’αρέσει καθόλου αυτή η τακτική, γιατί οδηγεί σε νοοτροπίες κλειστού κήπου (walled garden mentality, στην κοινή διάλεκτο) και είναι κόντρα στη γενική λογική του διαδικτύου, που είναι μια ανοιχτή λογική.

Ολοένα και περισσότερο προσπαθούν να κάνουν το διαδίκτυο κλειστό, αν και, βέβαια, αυτό ποτέ δεν πρόκειται να γίνει απόλυτα, γιατί η ίδια η φύση του ρέπει προς το ανοιχτό και ελεύθερο. Προσπαθούν, όμως. Οι κερατάδες.

Παλιά, σχεδόν τα πάντα ήταν ανοιχτά στο διαδίκτυο. Τώρα, τα μισά είναι. Στα άλλα συναντάς όλο πόρτες και φρουρούς. Αλλά αυτό δεν είναι το «κανονικό» διαδίκτυο. Είναι ένα πλασματικό διαδίκτυο, φτιαγμένο για «φύλαξη». Είναι το κακό Matrix, όχι το καλό Matrix. Το διαδίκτυο είναι να μπορείς να κινηθείς ελεύθερα. Να γράφεις τον δικό σου κώδικα και να γαμάς το σύμπαν· να παρακολουθείς τι λέει ο καθένας και να πληροφορείσαι όπως νομίζεις· να κατεβάζεις ενδιαφέροντα πράγματα που αλλιώς δεν θα τα έβρισκες με την καμία· να ανεβάζεις τα δικά σου πράγματα που αλλιώς δεν θα μπορούσες εύκολα να διαδώσεις· να ενημερώνεις και να ενημερώνεσαι χωρίς περιορισμούς· κάθε μέρα να ανακαλύπτεις κάτι το συναρπαστικό.

Ναι, αυτό είναι το σωστό διαδίκτυο· και όποιος πιστεύει κάτι διαφορετικό, πιστεύει μαλακίες.

Σήμερα, δυστυχώς, πολλοί έχουν γνωρίσει το διαδίκτυο από τα κινητά τους, τα οποία είναι ρυθμισμένα κυρίως σε κάποιες συγκεκριμένες λειτουργίες του διαδικτύου, εκπαιδεύοντας ουσιαστικά τον χρήση να εκλαμβάνει αυτά τα πράγματα μόνο ως «διαδίκτυο». Αυτό είναι κακό. Γιατί έτσι ορισμένοι δεν γνωρίζουν ποτέ το αληθινό διαδίκτυο. Το παρακολουθούν όπως παρακολουθούν την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα, καθόλου.

Θα σας πω, λοιπόν, δύο τρόπους για να παρακάμψετε τον περιορισμό του Twitter και να μπορείτε να παρακολουθείτε όποιον χρήστη θέλετε χωρίς να είστε logged in.

Πρώτος τρόπος: Πήγαινε στον χρήστη που θέλεις να παρακολουθήσεις. Σκρόλαρε λίγο προς τα κάτω μέχρι να βγει το αποτρόπαιο μήνυμα. Πάτα ότι θες να κάνεις sign up, να εγγραφείς. Θα σου βγάλει μια άλλη οθόνη που ζητά ονόματα και τα λοιπά. Αγνόησέ τα όλα αυτά. Πάτα το "πίσω" στο browser σου, ή το γενικό "πίσω" στο smartphone σου. Θα σε γυρίσει στον χρήστη που παρακολουθούσες, κι αποκεί και πέρα μπορείς να τον παρακολουθείς κανονικά, χωρίς να σε μπλοκάρει. Για κάποιο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον. Αν σου ξαναβγάλει το αποτρόπαιο μήνυμα, κάνε πάλι το ίδιο.

Δεύτερος τρόπος: Πάρε τον κώδικα που παραθέτω παρακάτω και κάνε τον copy/paste μέσα σε μια απλή σελίδα HTML. Ανέβασέ την σε κάποιον σέρβερ ή άσε την απλά στο desktop του υπολογιστή σου. Όταν την ανοίγεις θα εμφανίζει ένα κουτάκι μέσα στο οποίο θα φαίνονται οι αναρτήσεις του χρήστη που θέλεις. (Αν δεν εμφανιστεί αμέσως το κουτάκι, μην αγχώνεσαι· κάνε reload. Καμιά φορά μπορεί να αργήσει.)

Εκεί που λέει «ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ TWITTER_HANDLE», βάλε οπωσδήποτε το handle αυτού που θες να παρακολουθήσεις: πχ, havocus.

Εκεί που λέει «ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ», βάλε πάλι το handle ή ό,τι άλλο θέλεις – δεν έχει σημασία· είναι για ντεκόρ.

Ο κώδικας ακολουθεί:

<div style="width:200px"><a class="twitter-timeline" href="https://twitter.com/ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ TWITTER_HANDLE" data-widget-id="492623571613523968">

Tweets by ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ</a>

<script>

!function timeapp(){setTimeout(twit, 2500);}();

function twit() {

tapp(document,"script","twitter-wjs");

}

function tapp(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0],p=/^http:/.test(d.location)?'http':'https';if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=p+"://platform.twitter.com/widgets.js";fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}

</script></div>

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]