Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
31 / 7 / 2021

Και τυχαίνει χτες να δω ένα κατάστημα με αυτοκόλλητο στην πόρτα το οποίο έγραφε:

COVID-19 FREE AREA
Εισέρχεστε μόνο με πιστοποιητικό εμβολιασμού
ή πιστοποιητικό νόσησης από Covid.

Τι έγινε, ρε αλήτες, δεν παίζει πια rapid test; Αλλά και να έπαιζε, τι μ’αυτό; Έχει ο κόσμος σήμερα λεφτά για να δίνει προκειμένου να μπει σ’ένα κατάστημα;

Αν και είχα την τάση, ομολογώ πως συγκρατήθηκα και δεν το πυρπόλησα το μέρος.

Ευτυχώς, δεν είδα άλλα καταστήματα με παρόμοια σήμανση στην πόρτα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα υπάρξει στο μέλλον. Βασικά, σύμφωνα μ’όσα ακούμε από την Κουλή κυβέρνηση και τα τσιράκια της, μάλλον θα υπάρξει κάτι τέτοιο στο μέλλον. Στο προσεχές μέλλον.

Παρά τις διαμαρτυρίες δεκάδων χιλιάδων πολιτών, οι κορονοκράτες συνεχίζουν με τη ναζιστική στρατηγική απειλών για περιθωριοποίηση, αποκλεισμό, και εξοστρακισμό όσων αρνούνται να εμβολιαστούν. Και δεν είναι μόνο απειλές. Ήδη έχει ξεκινήσει.

Δεν δίνουν καμία σημασία στην απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης, σύμφωνα με την οποία ο εμβολιασμός δεν πρέπει να είναι υποχρεωτικός και δεν πρέπει να γίνεται καμία διάκριση εις βάρος όσων δεν δέχονται να εμβολιαστούν για τον οποιονδήποτε λόγο (βλ. παράγραφο 7.3).

Μάλιστα, έγινε και νέο ψήφισμα στο Συμβούλιο της Ευρώπης για να διασαφηνιστεί ότι κανείς δεν πρέπει να εμβολιάζεται υπό οποιεσδήποτε πιέσεις.

Σε όλα αυτά, η Κουλή κυβέρνηση δεν δίνει καμία σημασία, όπως καμία σημασία δεν δίνει και στις διαμαρτυρίες δεκάδων χιλιάδων πολιτών τους οποίους, δε, αποκαλεί «ψεκασμένους» με χυδαίο τρόπο.

Τα τσιράκια της Κουλής κυβέρνησης σπεύδουν να την υποστηρίξουν με παραπληροφόρηση και τρομοκρατία. Και, φυσικά, αναφερόμαστε κυρίως στους μισθοφορικούς δημοσιογράφους, πολλοί από τους οποίους, μάλιστα, το παίζουν «αριστεροί» και «ελευθερόφρονες». Αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο τρομερά «ελευθεριακοί» ώστε να μην έχουν πρόβλημα με τους μαύρους ή του ομοφυλόφιλους αλλά να έχουν πρόβλημα με το αν κάποιος δεν δέχεται να βάλει μια πειραματική, πιθανώς επικίνδυνη ουσία μέσα στο σώμα του.

Ας παραδεχτούν, επιτέλους, πόσο υποκριτές είναι, κι ας βγουν να μας το ανακοινώσουν ξεκάθαρα ότι είναι Ναζί. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν άνθρωπο που να μην είναι φασίστας και να είναι υπέρ των βασανιστηρίων.

Τι εννοώ, «υπέρ των βασανιστηρίων»;

Μα δεν είναι αυτονόητο; Πέρα από τις ψυχολογικές πιέσεις (που από μόνες τους μπορούν να θεωρηθούν ως μία μορφή βασανισμού), κάθε μη-επιθυμητή πράξη επάνω στο σώμα ενός ανθρώπους είναι βασανιστήριο. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Νομίζω πως υπάρχει και παγκόσμιο νομικό πλαίσιο σχετικά με το θέμα.

Αν κάποιος δεν θέλει να του σκίσεις το δέρμα με ένα νυστέρι αλλά εσύ το κάνεις, αυτό είναι βασανιστήριο.

Αν κάποιος δεν θέλει να φάει αλλά εσύ τον ταΐζεις δια της βίας, αυτό είναι βασανιστήριο.

Αν κάποιος δεν θέλει να τον τρυπήσεις με μια βελόνα αλλά εσύ τον τρυπάς ούτως ή άλλως ή τον εξαναγκάζεις να τρυπηθεί, αυτό είναι βασανιστήριο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία.

Όποιος είναι υπέρ του εξαναγκαστικού εμβολιασμού – με οποιονδήποτε τρόπο εξαναγκαστικού εμβολιασμού – είναι, ουσιαστικά, υπέρ των βασανιστηρίων.

Σκεφτείτε αυτό πόσο σοβαρό είναι.

Σκεφτείτε, επίσης, τι επακόλουθα μπορεί να έχει στο μέλλον αν ακολουθήσουμε τέτοιες λογικές ως ορθές. Μετά από αυτό, οποιοδήποτε άλλο βασανιστήριο μπορεί να θεωρείται θεμιτό αν είναι – υποτίθεται – για το «κοινό καλό». (Και πάλι, ξεκάθαρα ναζιστική νοοτροπία.)

*

Σκεφτείτε ακόμα και διάφορα άλλα επακόλουθα που μπορεί όλα αυτά να έχουν για την κοινωνία γενικά.

Έχω ακούσει κάτι φανατικούς εμβολιαστές να λένε ότι έχουμε δημοκρατία, άρα μπορείς να επιλέξεις να μην εμβολιαστείς, αλλά και το κράτος μπορεί να επιλέξει – επειδή επίσης είναι ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει – να μη σου επιτρέπει να μπαίνεις σε διάφορους χώρους, να μη σου επιτρέπει να δουλέψεις, να μη σου επιτρέπει να προμηθεύεσαι διάφορα αγαθά, ή οτιδήποτε άλλο. Δεν μπορεί ο καθένας να μην εμβολιάζεται επειδή έτσι το θέλει· ας πάει να ζήσει στη ζούγκλα!

Φυσικά, αυτή η λογική είναι σφαλερή· δεν είναι δημοκρατία αυτό. Αλλά ας ακολουθήσουμε για λίγο νοητικά το συγκεκριμένο μονοπάτι να δούμε πού μπορεί να οδηγήσει.

Σου λέει ότι είσαι ελεύθερος να μην εμβολιαστείς – και δεν εμβολιάζεσαι.

Οι άλλοι είναι ελεύθεροι να σε θεωρούν «μίασμα» και να σε αποκλείουν από οτιδήποτε – εργασία, διασκέδαση, αγορά ρούχων, αγορά τροφίμων, και τα λοιπά. (Πολλά, δε, από αυτά φέρνουν το ένα το άλλο: αν κάποιος δεν έχει εργασία, δεν έχει λεφτά, δεν μπορεί να αγοράσει τρόφιμα ή ρούχα.)

Επειδή θα είσαι περιθωριοποιημένος και δεν θα έχεις άλλο τρόπο να κινηθείς ή να ζήσεις, είσαι ελεύθερος – αφού, είπαμε, είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε – να πας και να σκοτώσεις για να πάρεις τροφή, ρούχα, ή να μπεις στον οποιονδήποτε χώρο από τον οποίο θέλουν να σε αποκλείσουν.

Επειδή και οι δυνάστες σου είναι ελεύθεροι, μπορούν να σε κυνηγήσουν για να σε εξολοθρεύσουν.

Επειδή είσαι ελεύθερος, μπορείς να συμμαχήσεις με άλλα «μιάσματα» ώστε να κάνετε συμμορίες και να επιβιώσετε, σκοτώνοντας αυτούς που θέλουν να σας αφανίσουν.

...Και αποκεί και πέρα δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.

Όσοι, λοιπόν, μιλάνε για «ζούγκλα» σε σχέση με όσους αρνούνται να εμβολιαστούν πρέπει να ξέρουν ότι αυτό που εκείνοι προτείνουν είναι ζούγκλα.

Όταν δεν υπάρχει ανοχή προς τις επιλογές των άλλων ανθρώπων, ακολουθούν πολύ άσχημα πράγματα.

Γι’αυτό στις δημοκρατίες υπάρχει ανοχή στις επιλογές των άλλων ανθρώπων.

*

Ανοχή στις επιλογές των άλλων ανθρώπων...

Πόσω μάλλον όταν μιλάμε για την επιλογή τους να μην βάλουν μέσα στο σώμα τους ένα σκεύασμα πιθανώς επικίνδυνο.

Η ακόλουθη φωτογραφία είναι από πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Μακελειό (30 Ιουλίου).

(Κάνε κλικ επάνω της για να τη δεις πιο μεγάλη)

Θάνατοι από τα εμβόλια για Covid.

Μα, θα μου πεις τώρα, είναι σοβαρή εφημερίδα το Μακελειό; Εδώ βάζουν κάτι πράγματα με βυζιά και κώλους στα πρωτοσέλιδά τους...

Ναι, ίσως κάποιο από το περιεχόμενό τους να είναι... ακραίο, ας πούμε, ή και λιγάκι απαράδεκτο ορισμένες φορές· αλλά το Μακελειό εξακολουθεί να είναι μια εφημερίδα ανεξάρτητη και, άρα, από εκεί έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες να μάθεις αλήθειες που άλλες εφημερίδες, πιο mainstream, αποκρύπτουν κατόπιν χρηματισμού ή κυβερνητικών εντολών.

Πείτε μου, ποιες από αυτές τις άλλες, «σοβαρές» εφημερίδες έχει γράψει τίποτα για το αντικειμενικά πολύ σοβαρό θέμα των παρενεργειών αυτών των πειραματικών σκευασμάτων; Οι οποίες παρενέργειες δεν είναι λίγες· είναι πολλές, για τα δεδομένα εμβολίων. Μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο το αποκαλύπτει περίτρανα. Τα εμβόλια για Covid είναι επικινδυνότερα από κάθε άλλο εμβόλιο και, μάλιστα, για την αντιμετώπιση μιας ασθένειες με πολύ μικρή θνητότητα.

Πολύ καλά κάνουν, λοιπόν, όσοι προειδοποιούν για τις παρενέργειες. Ο κόσμος έχει δικαίωμα να ξέρει. Κακοποιοί είναι όσοι το αποκρυπτούν για οποιοδήποτε προσωπικό τους όφελος από την κυβέρνηση ή τη Μεγάλη Φάρμα (a.k.a. Big Pharma).

Κυρίως, όμως, βλέπω τα ελληνικά μέσα πληροφόρησης (και έντυπα – ελάχιστα – και στο διαδίκτυο) να επικεντρώνονται στους θανάτους από τα εμβόλια. Πολύ κακώς. Τα εμβόλια για Covid έχω δει να έχουν και άλλες παρενέργειες οι οποίες θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι χειρότερες από τον θάνατο.

Το ξέρω ότι ζούμε σε μια κοινωνία που είναι, κατά βάση, θανατοφοβική και, ως εκ τούτου, οι προειδοποιήσεις για θάνατο φαίνονται πάντα πιο σοβαρές. Αλλά σκέψου πως είναι να μείνεις ανάπηρος επειδή έκανες τη βλακεία να τρυπηθείς μ’αυτές τις βελόνες. Κατά τη γνώμη μου, ορισμένα από τα πράγματα που έχω δει και διαβάσει γι’αυτά τα εμβόλια είναι χειρότερα από τον θάνατο. (Βλ., επίσης, τι είχε κάνει ο Μπιλ Γκέιτς με παρόμοια εμβόλια στην Αφρική πριν από μερικά χρόνια.)

Θα ήθελα να δω, εκτός από τις προειδοποιήσεις για τους θανάτους από τα εμβόλια, να προειδοποιούν κάποιοι τον κόσμο και για τις άλλες, φριχτές παρενέργειες από αυτά, οι οποίες είναι και περισσότερες.

*

Η ακόλουθη φωτογραφία δείχνει ένα άρθρο της εφημερίδες Νέα (30 Ιουλίου) το οποίο μιλά για τη συγκέντρωση των «αντιεμβολιαστών» (όπως αρέσκονται να τους αποκαλούν) στην Πλατεία Συντάγματος στις 28 Ιουλίου.

(Κάνε κλικ επάνω της για να τη δεις μεγαλύτερη)

Προσωπικά δεν ήμουν σ’αυτή τη διαδήλωση, οπότε δεν μπορώ να επιβεβαιώσω τίποτα, αλλά, κατά πρώτον, πολύ αμφιβάλλω ότι το πλήθος ήταν «περί τα 200 άτομα». Μάλλον ήταν περισσότεροι, αν και σίγουρα όχι τόσοι όσοι στη διαδήλωση του Βόβολη το Σάββατο, όπου είχε μαζευτεί δεκάδες χιλιάδες κόσμος.

Αλλά δεν έχει σημασία αυτό. Σημασία έχει ο τρόπος που είναι γραμμένος αυτό το άρθρο, ο οποίος δείχνει ξεκάθαρα ότι βάζουν τα πάντα σε ένα τσουβάλι και, μάλιστα, στο λάθος τσουβάλι. Δεν έχει σημασία από ποιους έγινε η συγκεκριμένη διαδήλωση ή ποιοι πρωτοστάτησαν· το άρθρο προσπαθεί να μας προδιαθέσει γενικά εναντίον όλων των διαδηλώσεων κατά της υποχρεωτικότητας των εμβολίων.

Είναι ένα ακόμα από εκείνα τα μισθοφορικά άρθρα που σκοπό έχουν να αμαυρώσουν τις διαμαρτυρίες δεκάδων χιλιάδων πολιτών και να προδιαθέσουν τους υπόλοιπους εναντίον αυτών των ανθρώπων.

Ένα από τα πιο βλακώδη, ανεδαφικά, συνωμοσιολογικά επιχειρήματα που χρησιμοποιούν είναι πως αυτές οι κινήσεις γίνονται από τη Χρυσή Αυγή προκειμένου να αποκτήσει δύναμη... Αν και δεν μπορώ να ξέρω τι σχέδια έχει η Χρυσή Αυγή (υποθέτω πως, όπως όλες οι παρατάξεις, έτσι κι αυτοί, ναι, θέλουν να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη – γενικά), για ένα πράγμα είμαι σίγουρος, κρίνοντας από τις διαδηλώσεις στις οποίες έχω παρευρεθεί αλλά και από τις διαμαρτυρίες πολλών ανθρώπων που έχω διαβάσει στο διαδίκτυο: Υπάρχουν και Χρυσαυγίτες ανάμεσά τους· αλλά αυτοί δεν είναι παρά ένα μέρος του συνόλου των διαμαρτυρόμενων για τον εξαναγκαστικό εμβολιασμό.

Αυτό γιατί δεν μας το λένε οι μεγάλες εφημερίδες και τα μεγάλα κανάλια; Γιατί δεν μας λένε ότι διαφόρων ειδών άνθρωποι, από κάθε μεριά της κοινωνίας – από υγειονομικοί μέχρι φορτηγατζήδες – διαμαρτύρονται;

Το μόνο που λένε είναι ότι διαμαρτύρονται κάτι Χρυσαγίτες, ακροδεξιοί, και θρησκόληπτοι.

Αυτό είναι ξεδιάντροπο ψέμα.

Το λένε επειδή ξέρουν πως ο κόσμος αντιδρά αρνητικά προς τους «ακραίους». Ελπίζουν να δημιουργήσουν μια εντύπωση ότι αυτοί από εκεί είναι όλοι ακραίοι, είναι «οι κακοί», μην πάτε μαζί τους!

Οι μόνοι κακοί, όμως, στην προκειμένη περίπτωση είναι όσοι τάσσονται υπέρ του εξαναγκαστικού εμβολιασμού και προσπαθούν να καταπνίξουν τις άλλες φωνές.

Το ίδιο είχε γίνει και στην πρώτη διαδήλωση του Βόβολη. Είχαν τραβήξει μερικές φωτογραφίες με έναν παπά που κρατούσε γιγάντιο σταυρό κι έναν άλλο τύπο πλάι του ο οποίος κρατούσε εικόνα (που και οι δυο έμοιαζαν γραφικοί), και χρησιμοποιώντας αυτές τις φωτογραφίες προσπαθούσαν να δημιουργήσουν την εσφαλμένη εντύπωση στον κόσμο ότι η διαδήλωση είχε γίνει από θρησκόληπτους και φονταμενταλιστές. Ακόμα ένα ψέμα, φυσικά· γιατί οποιοσδήποτε ήταν εκεί γνωρίζει πως κάτι τέτοιο δεν ίσχυε. Στη διαδήλωση ήταν άνθρωποι κάθε είδους και κάθε ηλικίας. Και το μόνο που τους ένωνε ήταν η εναντίωσή τους στα φασιστικά, δήθεν υγειονομικά μέτρα.

Αναρωτιέμαι, μάλιστα, αν κάποιοι είχαν εσκεμμένα βάλει αυτούς γραφικούς παπάδες εκεί μπροστά ώστε οι δημοσιογράφοι να τους φωτογραφίσουν και, ακολούθως, να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν εσφαλμένες εντυπώσεις για τη διαδήλωση.

*

Το έχω πει και το ξαναλέω: Δεν έχω πρόβλημα με τα θρησκευτικά πιστεύω κανενός. Όμως, έτσι όπως είναι τώρα η κατάσταση, πρέπει να διαχωριστεί η διαμαρτυρία για τον εξαναγκαστικό εμβολιασμό από τα θρησκευτικά πιστεύω που μπορεί να έχουν ορισμένοι.

Δικαίωμα είναι του καθενός να πιστεύει ό,τι θέλει. Κι εγώ έχω κάποιες μεταφυσικές αντιλήψεις οι οποίες όμως είναι προσωπική μου υπόθεση. Δεν τις συνδέω με την εναντίωσή μου στον εξαναγκαστικό εμβολιασμό· δεν τις αναφέρω καν. Το θέμα εδώ είναι πολιτικό και κοινωνικό, όχι μεταφυσικό ή θρησκευτικό.

Αυτό πρέπει να ξεκαθαριστεί, γιατί οι μισθοφόροι της κορονοκρατίας τα χρησιμοποιούν κάτι τέτοια για να διαλύσουν οποιαδήποτε αντίσταση. Μην τους δίνετε κι άλλα όπλα· έχουν ήδη αρκετά.

Με το να πηγαίνει κάποιος και να κάνει εξορκισμό μπροστά στη Βουλή δεν βοηθά κανέναν. Βλάπτει, μάλλον. Μπορεί να κάνει τον εξορκισμό του στο σπίτι του ή στον ναό του· το ίδιο είναι: ο Θεός είναι παντού, και τον ακούει από παντού. Δεν έχει διαφορά. Ο ίδιος ο Χριστός δεν τους το είχε πει αυτό;

Δεν μπορούμε να αρχίσουμε να κάνουμε μεταφυσικές τελετές μες στη μέση του δρόμου προκειμένου να λύσουμε ένα πολιτικοκοινωνικό πρόβλημα. Αν εγώ έκανα μες στη μέση του δρόμου τα μεταφυσικά πράγματα που κάνω όταν είμαι μόνος, θα είχα τρομοκρατήσει τον κόσμο και δεν θα είχα ωφελήσει σε τίποτα. Το ίδιο ισχύει για τις θρησκευτικές και τις μεταφυσικές πεποιθήσεις του οποιουδήποτε.

Μη δίνετε κι άλλη τροφή στους μισθοφόρους της κορονοκρατίας.

Αυτό που απαιτούμε ανυποχώρητα είναι συγκεκριμένο: Όχι εξαναγκαστικός εμβολιασμός, ούτε άμεσα ούτε έμμεσα. Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ορίζει όπως θέλει το σώμα του. Οποιαδήποτε εξαναγκαστική πράξη επάνω στο σώμα κάποιου είναι, ουσιαστικά, βασανιστήριο.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το