Όπως είπα σ’ένα προηγούμενο post, αυτές τις μέρες διορθώνω ένα βιβλίο που έχω τελειώσει και όταν συμβαίνει αυτό παρατηρώ διάφορα γλωσσολογικά πράγματα συνήθως. Τώρα, όμως, δεν θέλω να αναφέρω κάτι γλωσσολογικό αλλά ένα... κόλπο, θα μπορούσες να πεις, το οποίο βοηθά ίσως στον εντοπισμό των τυπογραφικών λαθών (ή, μάλλον, θα έπρεπε να τα λέμε «πληκτρολογικά λάθη» πλέον).

Μπορείς κι εσύ να το χρησιμοποιήσεις αν νομίζεις ότι σε βολεύει.

Το κόλπο είναι απλό: Όταν διαβάζεις ένα ελληνικό κείμενο για να το διορθώσεις, να κοιτάς περισσότερο το τέλος των λέξεων παρά την αρχή τους. Διότι, στην ελληνική γλώσσα, τα περισσότερα πληκτρολογικά λάθη εντοπίζονται στις καταλήξεις, λόγω του ότι έχουμε πολλές κλίσεις και πτώσεις των λέξεων.

Καθώς διορθώνεις ένα κείμενο, πολύ συχνά το μάτι προσπερνά τη λάθος κατάληξη γιατί το μυαλό συμπληρώνει αυτόματα το νοηματικό κενό με εκείνο που λογικά θα έπρεπε να υπάρχει (αλλά δεν υπάρχει).

Για παράδειγμα: Δύο ταξιδιώτης στέκονταν μπροστά από την παλιά γέφυρα.

Είναι πολύ πιθανό, καθώς διορθώνεις το κείμενο, το μάτι να «γλιστρήσει» και να μην προσέξει το λάθος που είναι στην κατάληξη της λέξης ταξιδιώτης. Θα έπρεπε, φυσικά, να ήταν «ταξιδιώτες», όχι «ταξιδιώτης».

Ένα τέτοιο λάθος μπορεί να εντοπιστεί ευκολότερα αν έχεις κατά νου πάντα να εστιάζεσαι περισσότερο στο τέλος της κάθε λέξης παρά στην αρχή της όπως συνηθίζουμε. Δηλαδή, μάθε να κοιτάς πάντα την κατάληξη.

Βέβαια, τίποτα δεν σου εγγυάται ποτέ ότι θα εντοπίσεις όλα τα πληκτρολογικά λάθη. Το πιο ασφαλές να υποθέσεις είναι ότι μέσα σε ένα μεγάλο κείμενο θα υπάρχουν και κάποια λάθη. Οπότε, όταν διορθώνεις, απλά να προσέχεις χωρίς να αγχώνεσαι.