Είχα γράψει και παλιότερα ότι αυτή η υπόθεση με τους εμβολιασμούς μπορεί να εξελιχτεί άσχημη. Αισθάνομαι χάλια που φαίνεται να βγαίνω σωστός.

Βλέπω ανθρώπους να λένε πως όποιος δεν δέχεται να εμβολιαστεί – ακούστε απόψεις! – πρέπει να δέχεται μήνυση από όσους χάνουν κάποιον από τον κορονοϊό, πρέπει να του φερθούν σαν αντικοινωνικό στοιχείο, δεν πρέπει να μπορεί να δουλέψει, ή πρέπει να του κάνουν κάτι άλλο άσχημο.

Αρκετά από αυτά ακούγονται από άτομα που το ξέρω πως είναι κυβερνητικά τσιράκια πέραν πάσης αμφιβολίας. Για τους άλλους, που δεν είναι κυβερνητικά τσιράκια και δεν έχουν κάποιο άλλο συμφέρον από την παρωδία που λέγεται «εμβολιασμός εναντίον Covid-19», ελπίζω να είναι απλώς παραπλανημένοι και να έρθουν σύντομα στα συγκαλά τους.

Ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό τσιράκι, ένας δημοσιογράφος του κώλου, αρκετά γνωστός, που δεν λέω το όνομά του για να μη θεωρηθεί πως θέλω να τον συκοφαντήσω, έγραφε πρόσφατα ότι είναι δυστυχές που «μόνο» – μόνο! – το 61% των ηλικιωμένων έχουν εμβολιαστεί. (Λες και το να έχουν εμβολιαστεί 61% ηλικιωμένοι της χώρας μας με ένα καθαρά πειραματικό φάρμακο που δεν έχει λάβει καν επίσημη έγκριση από πουθενά είναι μικρό ποσοστό!) Και όσους αρνούνται να εμβολιαστούν, ενώ θα μπορούσαν, οφείλουμε να τους φερθούμε σαν κοινωνικά απόβλητα.

Εύγε, ρε φίλε! Ας φερθούμε σε όλους τους ανεμβολίαστους παππούδες σαν μιάσματα! Ας τους ΤΕΜΑΧΙΣΟΥΜΕ, τους πούστηδες, επειδή αρνούνται να πάρουν το πειραματικό φάρμακο!

Θέλω να δω τι θα πει αυτό το μίασμα – γιατί, ναι, κάτι τέτοιοι είναι τα πραγματικά μιάσματα μέσα στην κοινωνία – για τους πιο νέους αργότερα οι οποίοι δεν θα δέχονται να εμβολιαστούν... Σίγουρα τα ίδια θα έχει να πει.

*

Ισχυρίζονται πως οι πάντες είναι ηθικά υποχρεωμένοι να εμβολιαστούν. Μια κατάσταση «Το εμβόλιο δεν είναι υποχρεωτικό για κανέναν, όμως ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ! Είπαμε, δημοκρατία έχουμε. Αμάν πια!»

Και η δικαιολογία;

Ότι, δήθεν, η «τρομερή» πανδημία θα μας θερίσει.

Η Covid, όμως, δεν είναι τρομερή πανδημία. Σκοτώνει λιγότερο από το 1% από αυτούς που επηρεάζει. (Και ήδη ξέρουμε ότι πολλοί από όσους δηλώθηκαν ως νεκροί «από Covid» δεν ήταν πραγματικά νεκροί από Covid. Οπότε αυτό το ποσοστό μάλλον είναι ακόμα μικρότερο.)

Επίσης, δείτε τους θανάτους στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Αν δεν ήξερες ότι είχαμε τώρα πανδημία, θα το καταλάβαινες; Εγώ όχι.

Το ξέρουμε ότι έχουμε «πανδημία» επειδή μας λένε ότι έχουμε πανδημία.

Δεν αμφιβάλλω ότι ο ιός υπάρχει. Αμφιβάλλω ότι τα δεδομένα που μας παρουσιάζουν για τον ιό και για το τι μπορεί να κάνει είναι αληθινά. Το λιγότερο, είναι παραφουσκωμένα.

Και μετά, υπάρχει εκείνο το θέμα με τις ΜΕΘ...

«Μα, δεν έχουμε πού να βάλουμε τους διασωληνωμένους! Καταστροφή! Καταστροφή! Βοηθήστε μας, ρε παιδιά! Βοηθήστε την υγεία – για την υγεία σας, ρε γαμώτο!» Και τέτοια παραμύθια.

Υπάρχει πρόβλημα με τις ΜΕΘ; Ίσως. Αλλά πάντα υπήρχε, ειδικά όταν έπεφτε η κλασική γρίπη πιο βαριά επάνω στη χώρα.

Όμως δεν μπορεί η κατάσταση στα νοσοκομεία να επιβάλλει τι θα γίνεται μες στην κοινωνία, ούτε ποιος θα πάρει πειραματικά φάρμακα, ή γενικά φάρμακα, και ποιος όχι.

Επίσης, αυτά που έχει βγάλει ο Νίκος Αντωνιάδης (ψάξτε τον στο Google αν δεν τον ξέρετε ήδη) είναι το λιγότερο ύποπτα, αν όχι εγκληματικά, για τους γιατρούς και τα νοσοκομεία μας, ακόμα κι αν ισχύουν τελικά τα μισά.

Πέραν τούτου, εμένα προσωπικά μού έχει πει υγειονομικός κάτι πράγματα που δίνουν μια τελείως διαφορετική εικόνα για τις ΜΕΘ στην Ελλάδα από την εικόνα που σχηματίζει το επίσημο αφήγημα της κυβέρνησης και των ΜΜΕ. Δεν μπορώ να αναφέρω το όνομά του, φυσικά, αλλά ίσως να πω μερικά λόγια σε μελλοντικό post.

Και, εκτός από όλα αυτά τα παραπάνω, αμφίβολο ότι τα συγκεκριμένα εμβόλια θα δώσουν τέλος στην πανδημία (που δεν είναι και τόσο σοβαρή στην πραγματικότητα), όπως έχω γράψει και σε παλιότερα post, αφού κανένας δεν ξέρει ακόμα τι ακριβώς κάνουν και οι ενδείξεις λένε τα εξής:

(α) Ο κορονοϊός είναι, ουσιαστικά, σαν τη γρίπη, συνεχώς κάνει μεταλλάξεις· δεν μπορεί να υπάρξει εμβόλιο που τον σταματά.

(β) Ήδη πολλοί εμβολιασμένοι βγαίνουν θετικοί στον κορονοϊό ή ακόμα και αρρωσταίνουν από αυτόν.

(γ) Ο κορονοϊός θα κάνει ολοένα και περισσότερες μεταλλάξεις όσο βρίσκει αντίσταση – δηλαδή, περισσότερους εμβολιασμένους. Αυτό σημαίνει πως, αν εμβολιαστούν πολλοί, θα έχουμε να κάνουμε και με έναν χειρότερο, ακόμα πιο θανατηφόρο κορονοϊό.

*

Μην αφήνετε τους εμβολιαστικούς τρομοκράτες να σας τρομοκρατούν. Βλέπουν ότι δεν έχουν την 100% ανταπόκριση που θα ήθελαν για το πειραματικό τους φάρμακο, ακούνε τα αφεντικά τους (από τα οποία έχουν πάρει λεφτά, πολλά λεφτά) να τους φωνάζουν, και έχουν αρχίσει τις απειλές για να εκπληρώσουν το σχέδιο «όπως πρέπει».

Τα εμβόλια για την Covid είναι, στην καλύτερη περίπτωση, πειραματικά φάρμακα και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έχει δικαίωμα να σου επιβάλλει ιατρική πράξη, ειδικά μια τέτοια σοβαρή ιατρική πράξη – κάτι που μπαίνει στο σώμα σου και δεν φεύγει – σύμφωνα με την ιατρική δεοντολογία, τη Συνθήκη της Νυρεμβέργης, και άλλους θεσμούς.

Αλλά και να μην υπήρχαν αυτά, θα έπρεπε να τα φτιάξουν. Άλλωστε, γι’αυτό ακριβώς φτιάχτηκαν: επειδή κάποτε κάποιοι παλιάνθρωποι (σαν τους τωρινούς) προσπαθούσαν, δια της βίας, να κάνουν πειράματα επάνω σε ανθρώπους.

Δεν λέω να μην υπάρχει εμβόλιο, έστω και πειραματικό. Αλλά όλοι να είναι καλά πληροφορημένοι για το τι ακριβώς είναι· και κανείς να μην εκβιάζεται, εκφοβίζεται, ή καταναγκάζεται για να εμβολιαστεί.

Και σε όσους δεν το σέβονται αυτό και προσπαθούν να καταναγκάσουν τον κόσμο πρέπει να τους φερθούμε σαν φασίστες του χείριστου είδους. Και, ναι, όπως λέει κι ένα από αυτά τα καθάρματα, το λέω και το εννοώ.

 

Παρατηρώ ότι κάποιοι φτιάχνουν websites έτσι που προσπαθούν να κρύψουν τον κώδικα HTML από πίσω τους. Βάζουν δικλείδες όπως να μη μπορείς να κάνεις δεξί κλικ επάνω στη σελίδα, ή ακόμα και να μη μπορείς να ανοίξεις το menu του browser ή να απενεργοποιούνται κάποια κουμπιά που εμφανίζουν αμέσως τον κώδικα.

Παιδιά, μην το κάνετε αυτό.

Σκεφτείτε: ποιον προσπαθείτε να σταματήσετε;

(α) Τον casual, βαρετό δημοσιογράφο που κάνει copy/paste ό,τι βρει μπροστά του αλλά δεν έχει ιδέα από κώδικα;

(β) Κάποιον που ξέρει από κώδικα και θέλει να δει κάτι στον δικό σου γιατί του χρειάζεται σε κάποια δουλειά του; (Και δεν εννοώ τίποτα το ύποπτο – δεν μιλάω για χάκινγκ.)

Στην περίπτωση (α), το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να απενεργοποιήσεις την επιλογή του κείμενου· κι αυτό γίνεται με απλή CSS, αν δεν κάνω λάθος, και δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο. Αν κάποιος θέλει να σταματήσει τους copypastάδες, τότε αυτή είναι μια καλή επιλογή.

Στην περίπτωση (β), ό,τι και να κάνεις είναι άσκοπο. Απλά τσαντίζεις λίγο αυτόν που θέλει τον κώδικά σου, τον κάνεις να σκεφτεί «Τι ανόητος άνθρωπος!», και μετά πάει και τραβάει τον κώδικά σου ούτως ή άλλως χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Δεν υπάρχει browser που να μη μπορεί να δείξει τον κώδικα. Απλά βάζεις ένα μικροεμπόδιο στο δρόμο αυτού που ξέρει τι να κάνει: Αντί να πατήσει δυο κουμπιά και να δει τον κωδικά σου, θα πατήσει τρία κουμπιά και θα χρησιμοποιήσει λίγο και το ποντίκι: και πάλι θα κάνει τη δουλειά του.

Δεν υπάρχει λόγος να τον καθυστερείς τον άνθρωπο.

Και το λέω αυτό και για τον εαυτό μου. Κάποιες φορές θέλω να πάρω, ας πούμε, τον τίτλο από ένα website – τίποτα το ύποπτο – και πρέπει να κάνω μια ανόητη μανούβρα για να το καταφέρω ενώ μπορούσα απλά να ανοίξω τον κώδικα με δυο κουμπιά.

Δείτε το αλλιώς: Το διαδίκτυο είναι βασισμένο στον ανοιχτό κώδικα. Δεν υπάρχουν πραγματικά κρυφοί κώδικες για κάποιον που θέλει να σκαλίσει λίγο. Μην τσαντίζετε τους ανθρώπους που ξέρουν πέντε πράγματα από κώδικα· είναι χαζό.

Το να θέλεις να μπλοκάρεις τον casual copypastά το καταλαβαίνω. Το να προσπαθείς να σταματήσεις αυτόν που ξέρει από κώδικα δεν έχει κανένα νόημα.

Σε τελική ανάλυση, τι έχεις να κρύψεις; Τα μυστικά του κράτους;

 

Μυστηριακές Οντότητες

 

Πριν από κάνα μήνα είχα γράψει ένα post για το αιώνιο πρόβλημα που έχουν οι συγγραφείς – ειδικά οι λογοτέχνες – στην Ελλάδα: να μη μπορούν να βγάλουν φράγκο από τα βιβλία τους.

Το post το είχα γράψει με έναυσμα ένα άρθρο που είχα διαβάσει στον Αναγνώστη. Το ξανασκεφτόμουν τώρα το θέμα και θέλω να επεκτείνω.

Ναι, σίγουρα υπάρχει ένα πρόβλημα γενικής νοοτροπίας στο γιατί οι συγγραφείς δεν μπορούν να βγάλουν λεφτά στην Ελλάδα· όμως αυτό το πρόβλημα εστιάζεται, νομίζω, σε δύο πράγματα. Και είναι κάτι που προϋπήρχε· δεν το έφερε η οικονομική κρίση, ούτε η πανδημία, αν και αυτά το επιδείνωσαν αναμφίβολα.

Στην Ελλάδα, αιωνίως, μόνο δύο ειδών λογοτεχνικά βιβλία μπορούσαν να πουλήσουν – να βγάλει ο συγγραφέας μερικά ελάχιστα χρήματα, συνήθως – ή να επιφέρουν παλαμάκια από κάποιο κοινό ή κανένα βραβείο από κάποια επιτροπή. Και αυτά τα δύο είδη λογοτεχνικών βιβλίων είναι τα εξής:

Ή πρέπει κάποιος να γράφει για «ευαίσθητα κοινωνικά θέματα», για τον «άνθρωπο της διπλανής πόρτας» ή για κάτι παρόμοιο· ή πρέπει να γράφει για εθνικά θέματα όπως αυτά που σχετίζονται με Αρχαία Ελλάδα, την Ελληνική Επανάσταση, και τα λοιπά. (Υπάρχει, βέβαια, κι ένα τρίτο είδος – το ρομάντζο – που πουλάει κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, σε γυναικείο κοινό· αλλά δεν αναφέρομαι σ’αυτό γιατί είναι παγκόσμιο φαινόμενο, όχι μόνο ελληνικό, και πάντα θα ισχύει: και δεν ξέρω καν αν θα το χαρακτήριζα αρνητικό που ισχύει.)

Δηλαδή, στην Ελλάδα, για να είναι ένα λογοτεχνικό βιβλίο mainstream και να μπορεί να λάβει τη μικρή αναγνώριση που μπορεί να λάβει πρέπει να αναφέρεται σε συγκεκριμένες ιδεοληψίες ή εμμονές των Ελλήνων οι οποίες νομίζεις πως ή σχετίζονται με την Αριστερά (κοινωνικά θέματα και τα λοιπά, συνήθως) ή τη Δεξιά (εθνικά θέματα και τα λοιπά, συνήθως).

Δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας χώρος για τίποτα πέρα από αυτά τα δύο. Τα βιβλία που δεν ανταποκρίνονται σε αυτά τα κριτήρια, ειδικά τα αντισυμβατικά βιβλία, ή παραγκωνίζονται ή αγνοούνται επιδεικτικά, ασχέτως της ικανότητας, της έμπνευσης, ή της αισθητικής του συγγραφέα τους. Επικρατεί η λογική «ή γράφεις αυτό που θέλουμε να γράψεις ή άι γαμήσου». (Εξαίρεση αποτελούν, φυσικά, τα πολύ γνωστά βιβλία που μας έρχονται από το εξωτερικά τα οποία, ασχέτως αντισυμβατικότητας, πωλούνται με το καλάθι.)

Υφίστανται και κάποιες ομάδες που υποτίθεται πως αντιπροσωπεύουν τα «εναλλακτικά» είδη, ή τα αντισυμβατικά· αλλά κι αυτοί πάλι είναι βυθισμένοι σε μια άλλη νοσηρή κατάσταση. Αν σε ξέρουν και σε θεωρούν δικό τους, μπορεί – μπορεί – να πουν πέντε λόγια για σένα (και μέχρι εκεί, βέβαια, φτάνει συνήθως η επιρροή τους). Κι αυτό συμβαίνει όταν δεν έχουν άσκοπους διαξιφισμούς αναμεταξύ τους.

Επικρατεί, γενικά, σε όλους τους λογοτεχνικούς χώρους μια κατάσταση στατικότητας και στασιμότητας, που όχι μόνο καταστρέφει την οποιαδήποτε αληθινή αγορά θα μπορούσε να δημιουργηθεί αλλά και αποτρέπει ενεργά – αν όχι δηλωμένα – την οποιαδήποτε μορφή λογοτεχνίας ξεφεύγει από το δίπολο που ανέφερα παραπάνω ή την οποιαδήποτε αντισυμβατική λογοτεχνία εν γένει.

Δεν είναι παράξενο που οι συγγραφείς αποθαρρύνονται και τα παραπατάνε, ή που δεν προσπαθούν αρκετά να βελτιώσουν τη γραφή τους, ή που τελικά κάνουν ότι τους υποδεικνύει το επικρατούν λογοτεχνικό σύστημα. Οδηγούνται εκεί.

Μη βλέπετε τι κάνω εγώ και πιθανώς και ορισμένοι άλλοι. Είμαστε η εξαίρεση. Εγώ δεν θα μπορούσα να υπάρξω χωρίς να γράφω τη λογοτεχνία που θέλω να γράφω. Είμαστε φανατικοί της λογοτεχνίας. Γράφουμε ούτως ή άλλως, ασχέτως πωλήσεων, ασχέτως οποιασδήποτε αναγνώρισης. Γιατί η μεγαλύτερη αμοιβή μας είναι η ίδια διαδικασία.

Και, αν και αληθινά πιστεύω ότι η ίδια η διαδικασία είναι η αληθινή αμοιβή οποιουδήποτε αληθινή συγγραφέα, δεν είναι αυτό μοντέλο για να στηθεί μια ανεξάρτητη λογοτεχνική σκηνή και από αυτήν να προκύψει και μια βιώσιμη αγορά λογοτεχνικών βιβλίων, όπου ο καθένας – ανεξαρτήτως γνωριμιών ή φιλικών σχέσεων με ομάδες ή κόμματα – θα μπορεί να δημοσιεύσει τα βιβλία του και να έχει μια βασική πρόσοδο από αυτά.

Τέτοιο πράγμα, όμως, μοιάζει εξωφρενικό να μπορεί να συμβεί...

 

Μυστηριακές Οντότητες