Τα βιβλία που διαβάζω τώρα είναι το Beasts of Antares, του Alan Burt Akers, και το The Throne of Bones, του Brian McNaughton.

Το πρώτο είναι το 23^ο της σειράς του Dray Prescot, την οποία ξεκίνησα να διαβάζω το 2015 και έγραψα μια κριτική τότε για τα πρώτα πέντε βιβλία της. Μου είχε φανεί μέτρια αλλά κάτι με τραβούσε να τη συνεχίσω, και συνεχίζοντας είδα ότι γίνεται πολύ καλύτερη. Έκτοτε, κάθε χρόνο διαβάζω και μερικά από τα βιβλία της (το καθένα είναι σχετικά μικρό). Έχω κάνει λίγα σχόλια γι’αυτά το 2016, το 2017, το 2018, το 2019, και το 2020.

Τώρα έχω διαβάσει πάνω από το μισό Beasts of Antares (δεν είναι μεγάλο· περί τις 200 σελίδες μόνο) και, αν και αρκετά καλό, νομίζω ότι έχει χάσει λίγο από τον δυναμισμό που είχαν τα προηγούμενα. Σαν να είναι η όλη σειρά λιγάκι «κουρασμένη» πλέον κάτω από όλο αυτό το βάρος των πληροφοριών και των καταστάσεων. Ωστόσο, ελπίζω να κάνω λάθος και στο τέλος να βγει καλύτερο. Επίσης, δεν είναι παρά το πρώτο από τα βιβλία του τμήματος της γιγάντιας σειράς Dray Prescot το οποίο ονομάζεται Spikatur cycle.

Το άλλο βιβλίο που διαβάζω αυτό τον καιρό, το The Throne of Bones, είναι φαντασίας/τρόμου που φαίνεται να θέλει να ακολουθήσει την παράδοση του Clark Ashton Smith. Δεν είναι ένα ενιαίο μυθιστόρημα αλλά πολλές ιστορίες που νομίζω πως όλες διαδραματίζονται στον ίδιο φανταστικό κόσμο. Για τον Clark Ashton Smith έχω γράψει και παλιότερα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Τρομερός συγγραφέας φαντασίας/τρόμου, αλλά αρκετά επαναληπτικός: άμα διαβάσεις μερικές ιστορίες του, μετά ξέρεις πάνω-κάτω πώς θα τελειώσει οποιαδήποτε ιστορία του Clark Ashton Smith. Ευτυχώς, παρότι ο Brian McNaughton είναι καταφανώς επηρεασμένος από τον Smith, μοιάζει να έχει πάρει τα καλά του στοιχεία αλλά όχι αυτή την τάση για επανάληψη. Δεν μπορώ, βέβαια, να είμαι και σίγουρος – έχω διαβάσει περίπου το ένα τρίτο του βιβλίου ώς τώρα – αλλά έτσι μου φαίνεται μέχρι στιγμής.

Η πρώτη ιστορία, Ringard and Dendra, είναι πραγματικά ένα μαγευτικό, εφιαλτικό παραμύθι. Μετά ακολουθεί το The Throne of Bones, που είναι σαν νουβέλα ένα πράγμα, αλλά κι αυτό περιλαμβάνει επιμέρους διηγήσεις που δεν είμαι σίγουρος ακόμα αν όλες τελικά θα συνδεθούν μεταξύ τους. Είναι, επίσης, εξαιρετικά πεθαμενατζίδικο: ασχολείται με νεκροπόλεις, νεκρόφιλους, τυμβωρύχους, και ghouls που τρώνε τους νεκρούς. Συνήθως δεν μ’αρέσουν τέτοιες μαλακίες. Το ότι εδώ αισθάνομαι να έχω κολλήσει, μάλλον σημαίνει κάτι καλό γι’αυτό το βιβλίο.

Επιπλέον, για να καταλάβει κανείς πόσο πωρωμένος πρέπει να ήταν ο συγγραφέας (δυστυχώς δεν είναι μαζί μας πια· πέθανε πρόσφατα) με τον Clark Ashton Smith φτάνει να δει πώς έχει ονομάσει μια πλατεία μέσα σε μια μεγάλη πόλη του φανταστικού κόσμου του: Τη λέει Ashclamith Square. Αν το όνομα αυτό σού μοιάζει με σπασμένο αναγραμματισμό του ονόματος Clark Ashton Smith, δεν είναι τυχαίο.

Ash(ton)Cla(rk)(S)mith.

 

Πριν από κάνα δίμηνο ξεκίνησα να διαβάζω το The Gap into Vision: Forbidden Knowledge, και έγραψα για αυτό εδώ – για την αρχή του, τουλάχιστον, η οποία μου φάνηκε καλή παρότι η ιστορία είχε σεξιστικά στοιχεία. Τώρα το έχω τελειώσει το βιβλίο, αλλά δεν πήγα αμέσως στο επόμενο της σειράς, γιατί ο ενθουσιασμός μου μειώθηκε από ένα σημείο και ύστερα: ίσως λίγο μετά από τη μέση του μυθιστορήματος, αν θυμάμαι καλά. Η πλοκή άρχισε να βαλτώνει· απλά ανακυκλωνόταν, δεν συνέβαιναν καινούργια πράγματα, και τα σεξιστικά στοιχεία παρέμεναν σε υψηλό επίπεδο. Αυτό το τελευταίο δεν θα με πείραζε τόσο αν η ιστορία ήταν καλύτερη και μου τραβούσε περισσότερο το ενδιαφέρον. Αλλά είχα την αίσθηση ότι γράφονταν συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, σε μια σχετικά κυκλική κατάσταση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το βιβλίο ήταν τελείως χάλια. Κάποιο ενδιαφέρον έχει, και σκοπεύω να διαβάσω και τις συνέχειές του, γιατί, αν μη τι άλλο, είμαι περίεργος· όμως για την ώρα ήθελα ένα διάλειμμα, να διαβάσω κάτι διαφορετικό.

Το πρόβλημα είναι πως, δυστυχώς, έχω ολοένα και λιγότερο χρόνο για να διαβάζω βιβλία, και πολλές φορές η επιλογή ανάμεσα στο ένα βιβλίο ή στο άλλο είναι δύσκολη, αφού πάντα προσπαθώ να διαβάζω ό,τι θεωρώ πως θα μου κινήσει περισσότερο το ενδιαφέρον, πως θα διεγείρει περισσότερο το μυαλό μου.

*

Εκτός από το Forbidden Knowledge, διάβασα αυτό τον καιρό και το Dreamsnake της Vonda N. McIntyre, που σου δίνει μια τελείως διαφορετική αίσθηση όσον αφορά τους γυναικείους πρωταγωνιστές. Σε αυτό τον τομέα, σε σχέση με το Forbidden Knowledge είναι σαν τη μέρα με τη νύχτα. Το Dreamsnake είναι ξεκάθαρα φεμινιστικό, αλλά από εκείνα τα φεμινιστικά που μου αρέσουν: δηλαδή, όχι τα χαζοφεμινιστικά που προσπαθούν να μειώσουν τους άντρες, αλλά τα πραγματικά φεμινιστικά που απλά έχουν και δυνατές γυναίκες μέσα στην ιστορία. (Είχα γράψει, παλιότερα, ένα άρθρο γι’αυτό το θέμα στη φανταστική λογοτεχνία.)

Σε τελική ανάλυση, όμως, το Dreamsnake μού άφησε την ίδια αίσθηση όπως και το Forbidden Knowledge από αφηγηματικής άποψης καθαρά: Στην αρχή μού είχε τραβήξει το ενδιαφέρον και περίμενα κάτι καλύτερο για τη συνέχεια, το οποίο όμως δεν βρήκα.

Και πάλι, το βιβλίο είχε, ομολογουμένως, κάποιο ενδιαφέρον, δεν μπορείς να πεις ότι ήταν άσχημο, αλλά αισθάνθηκα ότι χρειαζόταν κάτι περισσότερο, ειδικά προς το τέλος.

 

Ρίχνοντας μια ματιά στο αρχείο των τελευταίων μηνών αυτού του blog δεν μπορώ παρά να φτάσω στο συμπέρασμα ότι το 80% των αναρτήσεων είναι για την πανδημία του κορονοϊού. Τα υπόλοιπα είναι Μυστηριακές Οντότητες και διάφορα άλλα θέματα.

Αυτό, για εμένα, δείχνει όχι μόνο πόσο έχει επηρεάσει εμένα η κατάσταση με την πανδημία αλλά πόσο μάς έχει επηρεάσει όλους. Και αναφέρομαι κυρίως στην πολιτική κατάσταση και λιγότερο στην υγειονομική, γιατί η πρώτη μού φαίνεται πολύ σοβαρότερη από τη δεύτερη.

Δε θέλω όμως αυτό να είναι, αποκλειστικά και μόνο, ένα anti-Covid blog. Είναι το προσωπικό μου blog, όπου γράφω σκέψεις, παρατηρήσεις, ιδέες – οτιδήποτε μπορεί να έρθει στο μυαλό μου και κρίνω πως είναι αξιοσημείωτο ή έχει νόημα να το διαβάσει κάποιος άλλος.

Η κατάσταση με τον Covid είναι ένα από τα πράγματα που με προβληματίζουν πολύ, τελευταία, αλλά δεν είναι το μοναδικό πράγμα που με απασχολεί. Και σκέφτομαι, στο εξής, να προσπαθήσω να βάζω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα περισσότερη θεματολογία που δεν έχει σχέση με Covid. Λέω ότι θα προσπαθήσω γιατί δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω: Πολλές φορές τυχαίνουν πράγματα τα οποία θεωρείς σημαντικά, ότι πρέπει να τα γράψεις, ότι πρέπει να διαβαστούν, και αυτό έχει ως συνέπεια να παραμερίζονται άλλα πράγματα, να μη γράφονται ποτέ, τα οποία σου φαίνονται «δευτερεύοντα».

Όμως και τα δευτερεύοντα πράγματα έχουν ενδιαφέρον. Δεν μπορεί συνέχεια να προσπαθούμε να σώσουμε τον κόσμο, όπως λένε (αφόρητο κλισέ, το ξέρω!) σε κάτι μυθιστορήματα. Οπότε, τώρα θα κάνω μια προσπάθεια να βάζω περισσότερη θεματολογία άσχετη με Covid. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα γράφω καθόλου και για Covid.

Ελπίζω, όμως, πως ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς που ξεκίνησα σχετικά με την υπόθεση κορονοϊός έχει λιγάκι αποδώσει: κάποιοι άνθρωποι έχουν αρχίσει να σκέφτονται περισσότερο για το όλο θέμα, και ορισμένοι από αυτούς, που πιθανώς να έχουν μεγαλύτερη επιρροή από εμένα, έχουν βάλει ακόμα πιο πολλούς να σκέφτονται περισσότερο για το θέμα. Και συγχρόνως αυτό φαίνεται να συμβαίνει και από διάφορες άλλες μεριές, από διάφορους άλλους ανθρώπους, που προσπαθούν να παρακινήσουν τον κόσμο να σκέφτεται αντί να δέχεται, να ερευνά αντί να δρα τυφλά βάσει τηλεοπτικών εντολών. Όταν είχα ξεκινήσει να γράφω για την πανδημία, πριν από κάνα χρόνο, ελάχιστοι μιλούσαν.

Αλλά η κατάσταση με την πανδημία – και η υγειονομική και, κυρίως, η πολιτική – είναι απλά ένα τέρας που πρέπει να αντιμετωπίσουμε γιατί δεν μας αφήνει να ζήσουμε. Δεν μπορεί αυτή η αντίσταση κατά της καταπίεσης Covid-19 να αντικαταστήσει τα άλλα πράγματα που μας αρέσουν και για τα οποία ζούμε. Και ούτε έχει αντικαταστήσει τα πράγματα που αρέσουν σ’εμένα προσωπικά και για τα οποία ζω· δεν θα το επέτρεπα στον εαυτό μου. Και θέλω αυτό να είναι κάτι που αντανακλάται σε τούτο το blog. Όπως είχε γράψει, στο περίπου, ο Philip K. Dick: Όταν πολεμάς την Αυτοκρατορία, κινδυνεύεις να γίνεις σαν την Αυτοκρατορία.

Αλλά, επίσης, όταν κάποιοι είχαν ρωτήσει τους Αμερικάνους γιατί είχαν έρθει να πολεμήσουν στον Β’ Παγκόσμιο αντί να καθίσουν στ’αβγά τους στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, εκείνοι είχαν απαντήσει: Γιατί δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε στον κόσμο που θέλουν να φτιάξουν οι Ναζί.

Ε, ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που γράφουμε εναντίον της καταπίεσης Covid-19. Αλλά αυτό δεν είναι, δεν πρέπει να είναι, το μόνο που είμαστε.

 

Μέσα σε όλη τούτη την κορονοκατάσταση μία από τις λέξεις που ξεχωρίζουν είναι αυτή:

Αρνητής.

Χρησιμοποιείται περίπου όπως και το «συνωμοσιολόγος» για να χαρακτηρίσει ανθρώπους που εναντιώνονται σε διάφορα πράγματα σχετικά με τον κορονοϊό.

Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, σε τελική ανάλυση, τι διάολο σημαίνει αρνητής.

Τι ακριβώς αρνείται ο αρνητής;

Αρνείται την ύπαρξη του ιού Covid-19; Τον αποκαλούν αρνητή. Και ίσως αυτός να είναι ο μόνος πραγματικός αρνητής. Αλλά πόσοι αληθινά αρνούνται την ύπαρξη του ιού; Ελάχιστοι. Μην πούμε κανένας...

Αρνείται ο αρνητής τις μάσκες; Τότε, είναι «αρνητής της μάσκας». Και γιατί αυτό να είναι κακό; Για να φτάσει στο σημείο να αρνείται τη μάσκα σημαίνει πως έχει ψάξει εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης πέρα από τις ειδήσεις των εννέα και την επίσημη προπαγάνδα για την πανδημία. Σύμφωνα με πολλούς επιστήμονες, αυτές οι μάσκες δεν προσφέρουν καμία προστασία. Ψάξτε το στο διαδίκτυο, ή ρίξτε μια ματιά στα links που βάζω τον τελευταίο χρόνο στις Επιλογές μου, ή κοιτάξτε προηγούμενα posts εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι μάσκες ωφελούν σε τίποτα και, μάλιστα, ίσως να είναι και επιβλαβείς. Το να το ξέρεις αυτό και να το ασπάζεσαι σημαίνει απλά ότι έχεις ψάξει. Από πότε έγινε κακό το να ψάχνεις και να βρίσκεις και να μαθαίνεις; Από πότε έγινε καλό το να ακολουθείς τυφλά ό,τι σου λένε;

Είναι ο αρνητής αυτός που αρνείται το lockdown; Που πιστεύει ότι το lockdown κάνει κακό; Τότε, είναι «αρνητής του lockdown». Και ό,τι ισχύει για τις μάσκες ισχύει και εδώ – ακριβώς το ίδιο. Ναι, το lockdown είναι πολύ βλαβερό, χωρίς να προσφέρει τίποτα, σύμφωνα με πολλούς επιστήμονες και πολλές μελέτες που έχουν γίνει. Για να μην πούμε, και μόνο βάσει κοινής λογικής.

Είναι ο αρνητής αυτός που αρνείται τα εμβόλια; Πάλι τα ίδια ισχύουν κι εδώ όπως και για τις μάσκες και το lockdown.

Σε τι, τελικά, αναφέρεται κανείς όταν μιλάει για «αρνητές»;

Έτσι όπως μιλάνε για τους αρνητές είναι απλά σαν να μιλάνε για τον οποιονδήποτε διαφωνεί με την επίσημη τακτική που ακολουθείται για την πανδημία.

Επίσης, έτσι όπως μιλάνε για τους αρνητές, είναι σαν να αναφέρονται σε κάποιους μυστηριώδεις κακοποιούς εναντίον της ανθρωπότητας. Νομίζεις ότι μιλάνε για καμιά σκοτεινή σέχτα που δολοπλοκεί για να καταστρέψει τον κόσμο.

Φυσικά, όλα αυτά είναι ανοησίες. Χρησιμοποιούνται για λόγους προπαγάνδας.

Αν μη τι άλλο, το ότι κάποιος διαφωνεί με οτιδήποτε συμβαίνει σχετικά με τον κορονοϊό σημαίνει ότι, το λιγότερο, είναι σκεπτόμενος.

Για να καταλάβει κανείς σε τι βαθμό έχει φτάσει αυτή η παρανοϊκή λασπολογία σχετικά με «αρνητές», φτάνει να ακούσει τούτη τη ραδιοφωνική εκπομπή, όπου ένας κύριος Κοκοτός, ο οποίος ασχολείται με τουριστικές επιχειρήσεις, δηλώνει ότι όσοι αρνούνται να εμβολιαστούν του προκαλούν τα ίδια συναισθήματα όπως και οι νεοναζί ή οι παιδεραστές!

Ναι, πραγματικά, το λέει αυτό. Το έχει γράψει και στο Facebook.

Όταν ο δημοσιογράφος τον πιέζει σχετικά μ’αυτές τις εκφράσεις, εκείνος τονίζει ότι αναφέρεται στους αρνητές, και το λέει με έναν τρόπο όπως θα μιλούσαμε για τους τρομοκράτες ή για τους ακόλουθους κάποιας σκοτεινής καταστροφής οργάνωσης. Τελείως σαχλαμάρες, δηλαδή.

Η λέξη αρνητής έχει καταντήσει κακιά λέξη, για κάποιο μυστηριώδη λόγο, στις μέρες μας. Σαν το να αρνείσαι την οποιαδήποτε ανοησία ή το οποιοδήποτε λάθος είναι κακό.

Το να λες ότι μισείς τους αρνητές είναι σαν να λες ότι μισείς τον οποιονδήποτε άνθρωπο μπορεί να έχει διαφορετική άποψη από την κοινωνικά επιβεβλημένη σχετικά με τον κορονοϊό. Μια ξεκάθαρα αντιδημοκρατική στάση.

Και μου φαίνεται πως είμαστε ακόμα στην αρχή. Από τότε που ήρθαν τα εμβόλια έλεγα ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι πως θα διχάσουν τις κοινωνίες, ίσως να δημιουργήσουν ακόμα και μια κατάσταση άοπλου εμφυλίου πολέμου.

Αλλά αυτό είναι κάτι στο οποίο πρέπει να αντισταθούμε με κάθε κόστος. Δεν μπορεί οι κοινωνίες να διχάζονται βάσει ενός εμβολίου, από το οποίο περισσότερο κερδίζουν οι φαρμακευτικές βιομηχανίες και όσοι έχουν κάνει συμφωνίες μαζί τους παρά οποιοσδήποτε άλλος.

Δεν υπάρχουν αρνητές. Είναι στο μυαλό σου.

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_eisai_ki_esy_arnitis

 

Αν πας να μου πάρεις το αρκουδάκι μου θα σου την ανάψω!

Μυστηριακές Οντότητες