Τις προάλλες είδα το Furiosa, και η γενική εντύπωσή μου ήταν η εξής: καλό αλλά, κατά βάση, by-product. Από εκείνες τις ταινίες που υπάρχουν επειδή υπάρχει μια άλλη ταινία που έχει κάποιους συγκεκριμένους φαν.

Ωστόσο, ήταν καλό γι’αυτό που ήταν. Μια επιστροφή στον άγριο, έρημο κόσμο του Mad Max χωρίς τον ίδιο τον Mad Max. Δεν είναι πλέον τόσο πολύ η ιστορία ενός ήρωα όσο η εξερεύνηση ενός φανταστικού κόσμου. Αν και η ηρωίδα είναι, ομολογουμένως, αρκετά δυναμική, πάλι είχα κυρίως αυτή την αίσθηση: ότι ο κόσμος, η Έρημη Γη, ήταν ο αληθινός πρωταγωνιστής της ταινίας.

Η φαντασία του Miller και του Lathouris οργιάζει. Παρουσιάζουν διάφορες τρελές dieselpunk εξωφρενικότητες και ανωμαλίες. Διάφορους τρελούς και παλαβούς τύπους που κυριαρχούν σε εξαθλιωμένες περιοχές ή οδηγούν συμμορίες και στρατούς.

Η ταινία είναι μεγάλη, όπως οι περισσότερες σύγχρονες ταινίες φαντασίας. Αλλά όχι εξαιτίας της πλοκής της και μόνο. Αν και δεν είναι χωρίς πλοκή – έχει αρκετή πλοκή – εκείνο που σου μένει είναι ότι βλέπεις συνέχεια οχήματα να χτυπιούνται και να ανατινάζονται και ανθρώπους να μάχονται επάνω τους ή να πηδάνε από το ένα στο άλλο, ή να κρέμονται και οριακά να γλιτώνουν τη ζωή τους – ή να μην τη γλιτώνουν και να πεθαίνουν με φριχτούς τρόπους. Έχει πάρα πολλές σκηνές δράσης αυτού του τύπου, και πώς θα ήταν ταινία Mad Max αν δεν τις είχε, σωστά; Ναι, αλλά και πάλι έχεις μια αίσθηση ότι απλά παρακολουθείς dieselporn από ένα σημείο και έπειτα: τσόντα με καταστροφές και κυνηγητά.

Ωστόσο, όπως είπα, γι’αυτό που είναι, είναι καλό. Έχει καλοδουλεμένους χαρακτήρες, αληθοφανή διάλογο (για τα δεδομένα της άγριας εποχής που παρουσιάζει), πλοκή με αρκετό ενδιαφέρον. Και, φυσικά, τρομερές τοποθεσίες, αλλά και ευφάνταστες ιδέες dieselpunk.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν έμεινα ικανοποιημένος· όμως, από την άλλη, είχα και μια αίσθηση ότι, εκτός από καταστροφές και σκοτωμούς, δεν είδα και τίποτα περισσότερο. Κατά βάση, μια ιστορία εκδίκησης με πολλές εκρήξεις.