Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
25 / 7 / 2021

Σ’αυτή την κορονοχούντα υπάρχει μια συνωμοσία σιωπής. Μπορείς να πεις, μάλιστα, ότι η όλη υπόθεση βασίζεται σε συνωμοσία σιωπής για την ύπαρξή της.

Η συνωμοσία της σιωπής πρέπει να σπάσει.

Κάνουν το παν για να αποκρύπτουν τους θανάτους και τις παρενέργειες από τα μη-εμβόλια τα οποία, προπαγανδιστικά, παρουσιάζουν ως μόνη σωτηρία. Ο κόσμος, όμως, μπορεί να σπάσει αυτή τη σιωπή. Καθετί αρνητικό που συμβαίνει εξαιτίας των εμβολίων πρέπει να αναφέρεται – με στοιχεία, για να μη λένε ότι είναι ψέματα. Και όχι μόνο οι θάνατοι αλλά και οι βαριές παρενέργειες, οι οποίες περιλαμβάνουν παραλύσεις, τυφλώσεις, και άλλα τέτοια «ωραία». Στην Ελλάδα πόσα τέτοια έχουν αναφέρθει; Ελάχιστα, νομίζω, ενώ σίγουρα είναι πολύ περισσότερα. Ορισμένες, μάλιστα, από αυτές τις παρενέργειες θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι χειρότερες από τον θάνατο. Εκτός αν δεν το θεωρείτε σοβαρό να πρέπει να ζήσει κάποιος τυφλός ή παράλυτος και να μην μπορεί να κουνηθεί, ή το πρόσωπό του να έχει παραμορφωθεί και να είναι σαν να βγήκε από ταινία τρόμου.

Οι ελαφριές παρενέργειες, επίσης, πρέπει κι αυτές να αναφέρονται, γιατί δεν είναι αμελητέες, και είναι πάρα πολλές. Είναι στο 80% των περιπτώσεων, απ’ό,τι ξέρω. Πυρετοί, ζάλες, διάρροιες, κι άλλα. Μπορεί κάποιος να είναι άρρωστος δυο, τρεις μέρες ύστερα από το μη-εμβόλιο. Αυτό δεν είναι αμελητέο· είναι τραγικό. Και οφείλεται στο γεγονός ότι τα «εμβόλια» ουσιαστικά είναι παθογόνα. Σε μολύνουν με τον ιό και αφήνουν τον οργανισμό σου να τον καταπολεμήσει προκειμένου να δημιουργήσει αντισώματα που ίσως – ίσως – να αντιμετωπίσουν τον ιό αν ποτέ τύχει να τον κολλήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό είναι πολύ, πολύ επικίνδυνο. Οι περισσότεροι, βέβαια, θα αντιμετωπίσουν τον ιό και δεν θα πάθουν κάτι τραγικό· αλλά πολλοί θα πάθουν κάτι τραγικό. Δείτε εδώ τον David Martin να εξηγεί τι συμβαίνει με τα μη-εμβόλια.

Η κορονοκρατία κάνει, επίσης, το παν – το έκανε από την αρχή αυτής της «πανδημίας» – για να μπερδεύει τη στατιστική σχετικά με τους θανάτους από Covid και με τα «κρούσματα» (τα οποία, στην πλειονότητά τους, δεν είναι κρούσματα αλλά απλά φορείς του ιού που δεν μπορούν να μεταδώσουν – κάτι το τελείως άκακο). Γνωρίζω ακόμα και ανθρώπους που ξέρουν περιπτώσεις νεκρών που οι γιατροί ήθελαν να τους δηλώσουν «από Covid» παρότι δεν είχαν καν τον ιό. Δεν μιλάω καν για τις περιπτώσεις ανθρώπων που πέθαναν στα νοσοκομεία από άλλες αιτίες και απλά έτυχε να έχουν τον ιό, οπότε κι αυτοί δηλώθηκαν ως νεκροί από Covid.

Και πόσα είναι τα πραγματικά «κρούσματα»; Ποιος να ξέρει; Ένα μέρος είναι false positive των τεστ της πλάκας. Κάποια άλλα περιστατικά έχουν δηλωθεί ως «κρούσματα» τελείως αυθαίρετα.

Όλες αυτές οι περιπτώσεις πρέπει να αναφέρονται από τον κόσμο, με στοιχεία. Η αλήθεια πρέπει να βγαίνει στον αέρα.

Μην τα κρύβετε. Μη φοβάστε.

Όσο τα κρύβετε από φόβο, ενισχύετε τη συνωμοσία της σιωπής του κορονοϊού, και τόσο περισσότερο θα ελέγχουν τις ζωές σας.

Αυτό που έρχεται τον Σεπτέμβριο είναι από τα χειρότερα που έχει κάνει η κορονοκρατία μέχρι στιγμής. Από τραγελαφικοί φασίστες αποφάσισαν να ρίξουν τις δικές τους μάσκες και να μας δείξουν ότι τελικά είναι απάνθρωποι φασίστες.

Μην συμμετέχετε στη συνωμοσία της σιωπής. Σπάστε την.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]