Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
8 / 2 / 2021

Η διαίσθησή μου σπάνια κάνει λάθος. (Για την ακρίβεια, αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σκεφτώ καμία περίπτωση που έχει κάνει λάθος, αλλά υποθέτω κάποτε θα έχει κάνει.)

Από την αρχή αυτής της πανδημίας, όταν τα ΜΜΕ είχαν αρχίσει να τρομοκρατούν ασύστολα τον γενικό πληθυσμό, είχα μια περίεργη αίσθηση για το όλο θέμα. Πολύ απλά δεν μπορούσα να το πιστέψω. Κάτι, εσωτερικά, με ενοχλούσε. Το ερεύνησα, και τότε έβρισκα μόνο διάφορες σαχλαμάρες και ανακρίβειες. Έφτασα μέχρι και στο σημείο να αναρωτηθώ μήπως τελικά έκανα λάθος, μήπως σκεφτόμουν μαλακίες και όντως ήταν μια τόσο σοβαρή κατάσταση όσο ήθελαν να λένε.

Μετά, όμως, άρχισα να ανακαλύπτω διάφορες πληροφορίες σε websites του εξωτερικού που δικαιολογούσαν τις ενστικτώδεις αμφιβολίες μου για το όλο θέμα. Και σταδιακά ακόμα και σε ελληνικά websites άρχισα να βρίσκω παρόμοιες πληροφορίες, καθώς ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αφυπνίζονταν μπροστά σ’αυτή την τραγική αλήθεια: ότι ναι μεν υπάρχει ένας ιός που κυκλοφορεί αλλά τα μέτρα που παίρνονται είναι αδικαιολόγητα απολυταρχικά και οδηγούν τις κοινωνίες στο βάραθρο.

Και ορίστε πού έχουμε φτάσει σήμερα: Από το κακό στο χειρότερο. Αμφιβάλλει κανείς;

Ένας χρόνος έχει περάσει από τότε που η διαίσθησή μου με προειδοποιούσε για κάτι τρομερά κακό και δεν ήμουν σίγουρος αν είχε δίκιο.

Τελικά, είχε δίκιο.

Τι έχει γίνει από τότε ώς τώρα:

  • καταστροφή της οικονομίας·
  • γενικευμένη παράνοια, αδικαιολόγητη για τα πραγματικά δεδομένα της πανδημίας Covid-19·
  • διχασμός της κοινωνίας·
  • ολοένα και περισσότερα κρούσματα και νεκροί, παρά τα καταστροφικά lockdown που δεν βοηθάνε σε τίποτα·
  • αποδεδειγμένα ψέματα σχετικά με αριθμό νεκρών και κρουσμάτων·
  • λανθασμένη και τυχαία χρήση των αμφιλεγόμενων τεστ για κορονοϊό, με αποτέλεσμα ο καθένας να ερμηνεύει τα αποτελέσματα όπως τον βολεύουν·
  • ανόητη θεοποίηση της μάσκας, που όλοι οι σοβαροί επιστήμονες ξέρουν ότι ελάχιστα προστατεύει, αν προστατεύει καν·
  • συζήτηση για έμμεσο ή άμεσο καταναγκαστικό εμβολιασμό (ξεκάθαρη, δηλαδή, παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων)·
  • θεοποίηση εμβολίων σαν να είναι μαγικά ελιξίρια ενώ δεν έχει ακόμα αποδειχτεί η αποτελεσματικότητά τους παρά μόνο εργαστηριακά·
  • παρανοϊκή, τρομαγμένη επιθυμία του κόσμου να εμβολιαστεί παρότι ξέρει ότι θα τον αναγκάζουν να εμβολιάζεται επανειλημμένως ανά 6μηνο·
  • πλήρης συγκάλυψη των πιθανών τραγικών παρενεργειών των εμβολίων·
  • προσπάθεια κατάπνιξης ελεύθερων φωνών που επιχειρούν να αποκαλύψουν την αλήθεια για όλα τα παραπάνω.

Η κατάσταση είναι τραγική, και δεν φαίνεται να βελτιώνεται αν ο κόσμος δεν αφυπνιστεί και αρχίσει να λέει ΟΧΙ.

Τις προάλλες ο Σαχίνης έκανε μια καταπληκτική εκπομπή στο ΚΡΗΤΗ TV σχετικά με τον κορονοϊό, όπου έφερε καλούς, ευφυείς, και ειλικρινείς επιστήμονες όπως Ιωαννίδης, Φαρσαλινός, και άλλους, οι οποίοι δεν εγκρίνουν τα μέτρα για τον κορονοϊό και θεωρούν ότι είναι αντιεπιστημονικά.

Πώς; Μα, οι... ψεκασμένοι δεν είναι εναντίον της επιστήμης;

Όχι, οι υποτιθέμενοι «ψεκασμένοι» δεν είναι εναντίον της επιστήμης. Είναι υπέρ της ελευθερίας. Οι κορονοκράτορες – αυτοί που επιβάλλουν τα απολυταρχικά μέτρα – είναι και εναντίον της επιστήμης και εναντίον της ελευθερίας.

Και για όσους πάσχουν ακόμα από παράνοια για τον κορονοϊό και φοβούνται ότι είναι η χειρότερη επιδημία που έχει πλήξη την ανθρωπότητα, μπορούν να δουν παρακάτω μερικά αληθινά δεδομένα τα οποία παρουσίασε ο Ιωαννίδης τις προάλλες στην εκπομπή του Σαχίνη (αλλά μπορεί να τα βρει και οποιοσδήποτε κάνει μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο):

Όπως φαίνεται, ο κορονοϊός δεν είναι και τόσο τρομερή επιδημία. Και τα θύματά του είναι κυρίως μεγάλης ηλικίας. Αν δεν υπολογίζονταν αυτοί που είναι μεγάλης ηλικίας, το ποσοστό θα ήταν τραγικά μικρότερο.

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι καταστρέφουν τις κοινωνίες, τις οικονομίες, τα άτομα, τα πάντα, χωρίς καλό λόγο.

Όχι πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξει καλός λόγος για κάτι τέτοιο. Πολύ απλά, δεν λύνεις ένα πρόβλημα προκαλώντας περισσότερα προβλήματα. Και ούτε καν αυτό το πρόβλημα δεν μπορούν να λύσουν! Ο Ιωαννίδης, μάλιστα, τονίζει ότι τα lockdown λειτουργούν αντίστροφα, χειροτερεύοντας τα πράγματα ακόμα και για την ίδια την πανδημία (πράγμα που προσωπικά ήδη υποψιαζόμουν – απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός επιστήμονας για να δεις το αυτονόητο).

Ο Φαρσαλινός, στην ίδια εκπομπή, είπε ότι δεν λύνεις ένα υγειονομικό πρόβλημα με μέτρα δημόσιας τάξης. Και αυτό είναι απόλυτα σωστά – ανάμεσα σε πολλά άλλα σωστά που είπε και συνεχίζει να λέει.

Ο Κλεάνθης Γρίβας – από τους λίγους ψυχιάτρους που συμπαθώ – είπε, αλλού, ειρωνικά, ότι ένα διαμέρισμα άρπαξε φωτιά και για να τη σβήσουμε γκρεμίσαμε όλη την πολυκατοικία!

Και πάλι δεν τη σβήσαμε, κύριε Γρίβα. Απλά γκρεμίσαμε την πολυκατοικία και τα απομεινάρια της άρπαξαν κι αυτά φωτιά...

Τώρα, το παραμύθι του συστήματος – των mainstream ΜΜΕ, των λαμόγιων του κορονοϊού, και των παραπλανημένων – είναι ότι διαμαρτύρονται – ποιοι; Άκου να δεις ποιοι λένε ότι διαμαρτύρονται: Οι ακροδεξιοί, οι εμμονικοί, οι ψεκασμένοι, τα τρολ του ΣΥΡΙΖΑ, οι δεξιοί αναρχικοί, οι ακροαριστεροί, οι εθνικιστές...

Ξέχασαν να προσθέσουν άλλη μια κατηγορία: εμένα. Γιατί δεν νομίζω ότι ανήκω σε καμία από αυτές τις ομάδες.

Επίσης, ξέχασαν να προσθέσουν χιλιάδες επιστήμονες, ανεξάρτητους δημοσιογράφους, σκεπτικιστές και σκεπτόμενους, καλλιτέχνες και συγγραφείς, σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Όταν όλοι αυτοί, που πολλοί ανήκουν και σε τελείως αντίθετες ομάδες, διαμαρτύρονται μαζικά, ε, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά εδώ, και πρέπει να δώσεις σημασία.

Πρώτον: Όχι άλλος φόβος. Κάποτε θα πεθάνεις ούτως ή άλλως. Είναι δυνατόν να κάθεσαι συνέχεια και να φοβάσαι τον θάνατο;

Δεύτερον: Όχι τυφλή αποδοχή στα μέτρα που παίρνονται για τον κορονοϊό.

Τρίτον: Όχι τυφλή αποδοχή των όσων λένε τα ΜΜΕ ή διάφοροι δήθεν παντογνώστες επιστήμονες. Κανένας δεν είναι ο Ιησούς Χριστός. Κανένας ουσιαστικά σήμερα δεν ξέρει παρά ελάχιστα για τον κορονοϊό. Μην πιστεύεις κάτι επειδή το άκουσες στα ΜΜΕ. Πολλά είναι και τελείως ψέματα ή τραγική παραποίηση της πραγματικότητας.

Τέταρτον: Προσωπική έρευνα. Ψάξε και βρες. Σήμερα, με το διαδίκτυο, ο καθένας μπορεί να κάνει προσωπική έρευνα· δεν είναι πια μόνο για τους λίγους. Ψάξε και βρες. Υπάρχουν πολλά πράγματα που αποκρύπτονται ή παραποιούνται από τις κυβερνήσεις και τα mainstream ΜΜΕ.

Πέμπτον: Σε καμία περίπτωση δεν δεχόμασταν εξαναγκαστικές, έμμεσα ή άμεσα, επεμβάσεις επάνω στο σώμα μας... όπως, ας πούμε, κάποιος να χώνει βελόνες μέσα σου χωρίς τη συγκατάθεσή σου ή εκβιαστικά («δε θα βρίσκεις δουλειά άμα δεν κάνεις το εμβόλιο» κτλ).

Έκτο: Υποστηρίζουμε ανεξάρτητους επιστήμονες και σκεπτόμενους ανθρώπους που λένε την αλήθεια για τον Covid-19 και για τα εμβόλια, και εξαπλώνουμε τα λόγια τους όσο περισσότερο μπορούμε.

Επίσης καλό θα ήταν να εξαπλώσεις κι αυτό το κείμενο όσο περισσότερο μπορείς.

Ποτέ δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε για ελευθερία, όχι επειδή είμαστε κομματικοποιημένοι, ή ενταγμένοι, ή σε κάποια ομάδα, ή οτιδήποτε άλλο, αλλά επειδή θέλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι.

Πάρε έναν ψεκαστήρα και άρχισε να ψεκάζεις μέχρι να γίνουν όλοι «ψεκασμένοι» και να καταλάβουν ότι τους κλέβουν τη ζωή.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το