Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
30 / 1 / 2019

Αποφάσισα επιτέλους να μετακομίσω τα Σκιώδη Παραλειπόμενα, κι αυτό δεν το έκανα μόνο εξαιτίας των όσων συμβαίνουν τελευταία στο Tumblr (απλά αυτό με ώθησε, μπορείς να πεις). Το σκεφτόμουν από καιρό να τα μεταφέρω σ'έναν δικό μου χώρο. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με το Tumblr μέχρι στιγμής· το μόνο του πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καλό search, και οι μηχανές αναζήτησης δεν πιάνουν καλά τα blogs του. Ορισμένες φορές, πχ, ήθελα να βρω κάτι μες στο blog και δεν μπορούσα. Ακόμα και βάζοντας το Google να ψάξει συγκεκριμένα μες στο blog, δεν το έβρισκε. Αλλά το post υπήρχε, δεν είχε σβηστεί.

Αυτό, πάντως, δεν το θεωρούσα μεγάλο πρόβλημα γιατί τα Σκιώδη Παραλειπόμενα τα έχω για να κάνω την πλάκα μου, και όχι για πολύ σοβαρά άρθρα. Οπότε δεν με ενδιέφερε και τόσο αν δεν πιάνουν το blog άψογα οι μηχανές αναζήτησης.

Αλλά είχα και την διάθεση, και την περιέργεια, να φτιάξω ένα δικό μου blog. Γιατί, όχι, δεν έχω ξαναφτιάξει τέτοιο πράγμα. Το βασικό site μου έχει από πίσω μια βάση δεδομένων και χρησιμοποιεί PHP αλλά μόνο για λόγους διευκόλυνσης – για να μην έχω εκατοντάδες σελίδες που να πρέπει να αλλάζω. Τώρα απλά όλα είναι αποθηκευμένα στη βάση, και τα αντλώ από εκεί. Κι επίσης χρησιμοποιώ ιδιότητες όπως τα include της PHP, που είναι πολύ χρήσιμα. Κατά βάση, όμως, το site το ανανεώνω με το χέρι.

Για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα δεν ισχύει αυτό. Είναι πλήρως αυτοματοποιημένα. Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να γράψω το post, αλλιώς δεν θα με βόλευαν για να ποστάρω κάθε μέρα. Οφείλω να πω πως, παρότι δεν το είχα ξανακάνει, δεν ήταν και τόσο πολύ δύσκολο επειδή ήδη είχα διαβάσει κάποια πράγματα για PHP και γράψει κάποιους δοκιμαστικούς κώδικες. Κυρίως η CSS με ταλαιπώρησε. Η CSS παράεχει γίνει μπερδεμένη υπόθεση πλέον, ειδικά αν θες να κάνεις κάτι πιο "περίεργο" με το layout. Ώρες-ώρες λέω ότι καλύτερα ήταν παλιά, με τα πιο απλά πράγματα. Από την άλλη, δεν μπορεί και να μη σε μαγέψουν όλες αυτές οι ιδιότητες της CSS.

Τέλος πάντων. Εδώ θα είναι τα Σκιώδη Παραλειπόμενα πλέον.

Και όλα τα προηγούμενα posts;

Τίποτα δεν έχει χαθεί. Κατά πρώτον, μπορείς να τα βρεις πάντα στο αρχείο του παλιού blog. Κατά δεύτερον, τα έχω όλα αποθηκευμένα σε εξωτερικά αρχεία και θα αρχίσω κι εδώ να βάζω επαναλήψεις με την ένδειξη "Επανάληψη" στον τίτλο. Κάποια πράγματα, επιπλέον, δεν με ενδιαφέρει και τόσο να τα μεταφέρω· ήταν της πλάκας, ή τελείως περιστασιακά (όπως, πχ, ευχές για τα Χριστούγεννα και τέτοια).

Εκείνο που σύντομα θα ανεβεί είναι όλα τα posts με τα παλιά ελληνικά εξώφυλλα.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]