Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 8 / 2021

Διάβασα το The Scarlet Plague του Jack London, και η αλήθεια είναι πως θα το είχα τελειώσει νωρίτερα, γιατί το βιβλίο είναι μικρό, αλλά τύχαινε τελευταία να έχω κάτι δουλειές. Δεν είναι μυθιστόρημα, ουσιαστικά· νουβέλα είναι. Οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν καλές. Μου άρεσε. Ο τρόπος γραφής του Λόντον είναι απλός, ξεκάθαρος, λιτός, χωρίς να είναι απλοϊκός. Αφήνει την πολυπλοκότητα της σκέψης του να φανεί μέσα από τα γραφόμενά του αντί να προσπαθεί με την πολυπλοκότητα των γραφόμενών του να κρύψει την απλοϊκότητα της σκέψης του.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους πάντες, είτε τους αρέσει η (επιστημονική) φαντασία είτε όχι. Μπορείς να το πεις όπως θέλεις το βιβλίο. Από μεταποκαλυπτικό σκηνικό μέχρι σχολιασμό για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Μπορείτε, επίσης, να το κατεβάσετε δωρεάν από εδώ (και πιθανώς και από αλλού), νόμιμα· το copyright έχει λήξει ύστερα από τόσα χρόνια: το βιβλίο ανήκει επισήμως στο public domain.

Ένα πράγμα, όμως, μου έκανε τρομερή εντύπωση διαβάζοντας το άρθρο της Wikipedia για το The Scarlet Plague. Γράφει: The book was noted in 2020 as having been very similar to the COVID-19 pandemic, especially given London wrote it at a time when the world was not as quickly connected by travel as it is today.

Και αληθινά αναρωτιέμαι: πού βλέπουν την ομοιότητα ανάμεσα στον Covid και στην Πορφυρή Πανούκλα που περιγράφει ο Τζακ Λόντον; Γιατί εγώ δεν παρατήρησα καμία απολύτως ομοιότητα καθώς διάβαζα το βιβλίο, παρά μόνο στο ότι και τα δύο είναι λοιμώδη νοσήματα. Η Πορφυρή Πανούκλα είναι ένα πράγμα χειρότερο από τον μεσαιωνικό Μαύρο Θάνατο (τη βουνωνική πανώλη που υπάρχει ώς σήμερα – δεν έχει ακόμα εξαφανιστεί)· αφανίζει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας· στοίχημα είναι αν μένει ζωντανό το 1%. Δεν είναι καν αναπνευστικό νόσημα, απ’ό,τι φαίνεται μέσα στην ιστορία, δεν κάνει πνευμονίες.

Ποια σχέση υπάρχει με τον Covid, που η πιθανότητα να σε σκοτώσει – αν τον κολλήσεις καν – είναι γύρω στο 0,05%;

Καμία, προφανώς.

Αλλά έχουμε καταντήσει σήμερα να συγκρίνουμε την οποιαδήποτε λοιμώδη νόσο με τον Covid, λες και ο Covid είναι το τέλος του κόσμου (όπως θέλουν τα mainstream media, παραπλανητικά, να μας κάνουν να πιστέψουμε).

Έχουμε φτάσει στο άκρο της θανατοφοβικής παράνοιας και κινδυνεύουμε να πέσουμε στον γκρεμό που είναι ένα βήμα παραδίπλα.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...