Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
18 / 2 / 2022

Η συγγραφή – η λογοτεχνική συγγραφή, τουλάχιστον – αρχίζει εκεί όπου τελειώνει ο εγωισμός σου. Εκεί είναι που πραγματικά αρχίζεις να γράφεις, όταν έχεις περάσει το κατώφλι του δωματίου που λέγεται Εγώ και έχεις βγει παραέξω για να αφηγηθείς μια κατάσταση, ως κατάσταση, πέρα από τις δικές σου νοοτροπίες, εμμονές, πεποιθήσεις.

Θα μου πεις, είναι ποτέ δυνατόν να ξεφύγεις τελείως από όλ’ αυτά; Μάλλον όχι· κάποια ίχνη πάντα παραμένουν. Όμως, ναι, είναι οριακά δυνατόν. Είναι δυνατόν να ξεπεράσεις το εγώ και να αφηγηθείς, να περιγράψεις, μια κατάσταση λογοτεχνικά και μόνο, βάσει κάποιον αποφάσεων που έχεις ήδη πάρει γι’αυτήν. Απλά την ακολουθείς και βλέπεις πού πηγαίνει.

Το εγώ μπορεί μονάχα να μπλεχτεί στην όλη διαδικασία και να τη χαλάσει.

Οι πιο καλές ιστορίες είναι αυτές που ο συγγραφέας γράφει ανεπηρέαστα, πέρα από τον εγωκεντρισμό του.

Γι’αυτό κιόλας ανέκαθεν πίστευα ότι πολλά από αυτά που συμβαίνουν στον λογοτεχνικά κόσμο – βραβεία, επιδοκιμασίες, αποδοκιμασίες, συγκρούσεις, απαιτήσεις (τι «πρέπει» να κάνεις και τι όχι), τι πουλάει και τι δεν πουλάει, τι είναι αποδεκτό και τι όχι, «διάβασέ με για να σε διαβάσω» – βλάπτουν ουσιαστικά και τη λογοτεχνία και τους συγγραφείς. Διότι όταν κάποιος έχει στο μυαλό του αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να γράψει ελεύθερα, πέρα από το εγώ του. Ή, τουλάχιστον, αυτό γίνεται πιο δύσκολο. Και γι’αυτό βλέπεις αρκετούς συγγραφείς να «μπλοκάρονται» και να μη μπορούν να γράψουν ή να γράφουν σαφώς κατώτερα πράγματα απ’ό,τι θα μπορούσαν. Όταν διαπιστώνεις να λείπει ο ενθουσιασμός και η αχαλίνωτη δημιουργικότητα από μια λογοτεχνική ιστορία, αυτό σπάνια είναι τυχαίο.

Σήμερα, με την ελευθερία που προσφέρει το διαδίκτυο θα μπορούσαμε να τα ξεπεράσουμε όλα αυτά, και ήδη πιστεύω πως γίνεται· αλλά όχι και με τόσο γρήγορους ρυθμούς όσο θα έπρεπε. Ακόμα παραμένουμε κολλημένοι σε «επιτροπές», «ειδικούς», και διάφορα «πρέπει». Το τι είναι «σωστό» να γραφτεί, τι «μήνυμα» πρέπει να μεταφέρεις, τι «προσφέρει» το κείμενο, και όλες αυτές οι φανφάρες που, σε τελική ανάλυση, το μόνο που «προσφέρουν» είναι κατώτερα κείμενα.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]