Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 3 / 2021

Θα αναφέρω μερικά πράγματα που θεωρώ «μύθους της πανδημίας». Τα έχω, μάλιστα, χωρίσει με επικεφαλίδες ώστε κάποιος να μπορεί να ανατρέξει κατευθείαν σε κάποιο από αυτά χωρίς να διαβάσει τα υπόλοιπα.

Δύο πράγματα μόνο θέλω να διευκρινίσω για αρχή.

Πρώτο: Έχω το κακό συνήθειο να κάνω αστική περιπλάνηση – δηλαδή, να βαδίζω κάθε τόσο τουλάχιστον 10 χιλιόμετρα μέσα στην Αθήνα με τυχαίο τρόπο. Αυτό το συνήθειό μου δεν το άλλαξα λόγω πανδημίας, πράγμα που σημαίνει ότι βλέπω διάφορα πράγματα στους δρόμους αντί να περιμένω να τα μάθω είτε από τα μεγάλα ΜΜΕ (ήμαρτον!) είτε από το διαδίκτυο. (Για τους κορονοπαρανοϊκούς ξεκαθαρίζω ότι σε αυτές τις περιπλανήσεις μου δεν συνωστίζομαι πουθενά· δεν υπάρχει κίνδυνος να κολλήσω τίποτα από κανέναν ούτε κανένας να κολλήσει τίποτα από εμένα, αν υποτεθεί ότι είμαι «μολυσμένος».)

Δεύτερο: Οι μύθοι που αναφέρω παρακάτω είναι, κατά βάση, υποκειμενικοί, δηλαδή βασίζονται στη δική μου αντίληψη των πραγμάτων, σε αυτά που έχω δει εγώ. Δεν αποκλείεται κάποιος άλλος να έχει διαφορετικές εμπειρίες και, άρα, άλλη αντίληψη των πραγμάτων. Δεν τα παρουσιάζω ως απόλυτες αλήθειες αλλά ως πιθανές αλήθειες.

Και ξεκινάμε...

 

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) είναι γεμάτα κόσμο, ο ένας πάνω στον άλλο, σαν σαρδέλες που κολλάνε τον ιό!

Μύθος που κυκλοφορεί πολύ και στο διαδίκτυο και αλλού. Προσωπικά, συνωστισμό σε ΜΜΜ έχω συναντήσει μόνο μια, δυο φορές ενδιάμεσα στα lockdown, τότε που η Αθήνα είχε ανοίξει λίγο. Κατά τα άλλα, έχει τύχει πολλές φορές να μπω σε ΜΜΜ όπου είμαι ο μόνος επιβάτης, ή εγώ κι άλλος ένας, ή εγώ κι άλλοι δύο. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να έχει λίγο περισσότερο κόσμο αλλά κάθονται ή στέκονται αραιά. Δεν επικρατεί συνωστισμός.

 

Ο κορονοϊός κολλάει πολύ! Δεν μπορείς να βγεις από την πόρτα! Όπου κι αν πας, αν έχει λίγο περισσότερο κόσμο – πχ, σουπερμάρκετ, λαϊκή αγορά – μπορεί να κολλήσεις! Ακόμα και στον δρόμο μπορείς να κολλήσεις!

Μύθος· δεν κολλάει τόσο πολύ, και το έχω τεστάρει επάνω μου. Έχω γράψει όλο τον πειραματισμό επάνω στον εαυτό μου σ’ένα προηγούμενο post, αλλά επειδή είναι πολύ μεγάλο και μπορεί να δυσκολευτεί κάποιος να βρει το σημείο που αναφέρομαι σ’αυτό, το κάνω copy/paste εδώ για ευκολία.

Διαβάστε το.

Επίσης, βλέπω πωλητές στις λαϊκές που οι άνθρωποι έχουν κατεβασμένες μάσκες αλλά ποτέ δεν κολλάνε, δεν παθαίνουν τίποτα, παρά την τόση επαφή που έχουν με όλο αυτό τον κόσμο. Είναι μια χαρά. Το ίδιο και οι υπάλληλοι σε καταστήματα.

Δεν νομίζω, λοιπόν, ότι είναι τόσο κολλητικό όσο λένε αν είσαι λίγο προσεχτικός.

 

Τρομερός ο συνωστισμός στα μαγαζιά μόλις ανοίξουν! Ο ένας πάνω στον άλλο!

Ακόμα ένα παραμύθι. Όταν τα μαγαζιά είχαν ανοίξει για λίγο, γύρω στα Χριστούγεννα, εντάξει, είχε κάποια μικρή κίνηση, αλλά αυτό ήταν. Μια μικρή κίνηση. Σε άλλες περιπτώσεις θα διαμαρτυρόμασταν ότι δεν έχει κόσμο. Δεν ήταν συνωστισμός σε καμία περίπτωση· άδεια ήταν τα περισσότερα μαγαζιά, ή σχεδόν άδεια. Ακόμα και εκείνο το περιστατικό στην Ερμού για το οποίο φώναζαν κάποιοι παραμύθι επίσης μου φάνηκε, γιατί έτυχε εκείνη τη μέρα να περνάω από την Ερμού (αν και δεν ψωνίζω από εκεί). Δεν υπήρχε συνωστισμός γενικά· απλά δεν ήταν νεκρά. Κυκλοφορούσαν κάποιοι άνθρωποι αλλά μέσα σε λογικά πλαίσια. Ο μόνος σχετικός συνωστισμός που είδα ήταν μπροστά σε κάποια καταστήματα επειδή επέτρεπαν μόνο σε περιορισμένο αριθμό πελατών να εισέλθει. Δηλαδή, το μέτρο που υποτίθεται ότι πάρθηκε για να τους προστατέψει από την πανδημία δημιουργούσε συνωστισμό, ενώ σε διαφορετική περίπτωση απλά θα έμπαιναν, θα έβγαιναν, και τέλος.

 

Αστυνομία παντού! Δε μπορείς να βγεις από την πόρτα σου και σου ρίχνουν πρόστιμο!

Αν ίσχυε αυτό, τότε πώς κάνω αστική περιπλάνηση; Δεν ισχύει αυτό το πράγμα. Μάλιστα, πολλές φορές, βάδισα πολύ μεγάλες αποστάσεις χωρίς να δω αστυνομικούς καθόλου. Μόνο τώρα τελευταία είδα περισσότερες περιπολίες επάνω σε μοτοσικλέτες, ίσως λόγω των επεισοδίων που έχουν γίνει.

Δεν αμφισβητώ την απαράδεκτη αστυνομική βία που έχουν αποκαλύψει πολλοί. Δεν αμφισβητώ ότι έχουν πέσει άδικα, πολύ άδικα πρόστιμα. Απλώς λέω εκείνο που εγώ, προσωπικά, έχω δει στους δρόμους. Δεν έχω κανέναν λόγο να υπερασπίζομαι την Αστυνομία, αν κάποιοι νομίζουν ότι αυτό προσπαθώ να κάνω.

 

Σύγκριση μάσκας της πανδημίας με τις μάσκες που φοράνε στην Ανατολή.

Εντάξει, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το τι βλέπω στους δρόμους, αλλά το έχω ακούσει αρκετές φορές και μου μοιάζει αστείο: ότι, επειδή στην Ανατολή αρκετοί λαοί φοράνε ένα πανί μπροστά στο πρόσωπό τους, αυτό είναι «φυσιολογικό». Στην Ανατολή, όμως, δεν φοράνε ένα πανί μπροστά στο πρόσωπό τους για να μην κολλήσουν ένα μικρόβιο· το φοράνε, κυρίως, για δύο λόγους: (α) επειδή είναι μέσα στα έθιμα ή στη θρησκεία τους, (β) επειδή δεν αφήνει την άμμο από τις ερήμους να γεμίσει τη μύτη και το στόμα τους σε περίπτωση που φυσάει άνεμος. Οι μάσκες αυτές είναι όντως καλές για να σταματάνε τη σκόνη. Για το αν σταματάνε τα μικρόβια που βρίσκονται στον αέρα, πραγματικά το αμφιβάλλω πολύ, όπως και πολύς άλλος κόσμος, ανάμεσα στους οποίους και υγειονομικοί.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]