Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
6 / 4 / 2021

Ο εμβολιασμός φαίνεται εν μέρει να έχει αποτύχει, τουλάχιστον για την ώρα. Πολύ απλά δεν προλαβαίνουν να εμβολιάσουν τόσους όσους θα ήθελαν, κι αυτό οφείλεται κυρίως στην έλλειψη εμβολίων, μάλλον, και στο μεγάλο κόστος των εμβολιαστικών κέντρων. Επίσης, αρκετός κόσμος φαίνεται να έχει αρχίσει να καταλαβαίνει πως ίσως αυτά τα εμβόλια να μην είναι και τόσο «για το καλό μας». Έχω, όμως, γράψει ήδη μια εμβολιαστική μελλοντολογία και δεν θέλω να επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα. Εκείνο μόνο που θα πω είναι: δεν είμαι εναντίον του να υπάρχει κάποιο εμβόλιο· είμαι εναντίον του να είναι άμεσα ή έμμεσα υποχρεωτικό (πράγμα, έτσι κι αλλιώς, παράνομο), όπως και πρέπει να είναι κάθε άνθρωπος που σέβεται στοιχειωδώς τις ανθρώπινες ελευθερίες και δεν θέλει να είναι φασίστας ή να συνεργάζεται με φασίστες.

Ο εμβολιασμός φαίνεται εν μέρει να έχει αποτύχει, τουλάχιστον για την ώρα. Οπότε πρέπει να επιβληθεί ένα άλλο, καινούργιο καταπιεστικό μέτρο οριζοντίως σε ολόκληρη την κοινωνία: το γρήγορο τεστ (rapid test) για τον κορονοϊό. Σύμφωνα με ό,τι έχω διαβάσει, θα είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν στον εαυτό τους (self-test), όλοι οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί· επίσης, όλοι που δουλεύουν στα ναυτιλιακά, στο λιανεμπόριο, και τα λοιπά και τα λοιπά. Τουτέστιν, οι πάντες εκτός από εμένα που είμαι «αντικοινωνικό στοιχείο» και κάτι άλλους ελάχιστους. Πέρα από αυτούς, θα πρέπει να το κάνουν και όσοι θέλουν να βγουν από τον νομό τους, όπως, πχ, για να πάνε στο χωριό τους.

Και απορώ τι είδους καινούργιο «έξυπνο» μέτρο είναι πάλι αυτό και πώς ακριβώς θα βοηθήσει στην καταπολέμηση της υποτιθέμενα «τρομερής» πανδημίας (όπου έχεις πιθανότητα επιβίωσης 99+%, αν κολλήσεις). Το μόνο που μπορεί να «βοηθήσει» αυτό το μέτρο είναι να κάνει, γι’ακόμα μια φορά, ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας πειραματόζωα σε μια στατιστική μελέτη για τον κορονοϊό, η οποία, αναμφίβολα, θα είναι ανεπιτυχής (ξανά) και (ξανά) θα χρησιμοποιηθεί, μάλλον, για λόγους εκφοβισμού των ευκολόπιστων και εκβιασμού για εμβολιασμό.

Α, ναι· είναι και κάτι ακόμα που ίσως να τους διαφεύγει: Είναι παράνομο (εκτός από τελείως ανήθικο) να επιβάλλεις σε κάποιον ιατρικό έλεγχο χωρίς τη θέλησή του.

Γιατί είμαι τόσο προκατειλημμένος;

Σύμφωνα με ό,τι ξέρουμε για τα γρήγορα τεστ κορονοϊού μέχρι στιγμής, κάνουν λάθη· βγάζουν πολλά false positive. Είναι απλά γεγονός. Οπότε, όσο περισσότερα κάνεις, τόσο πιο πολλά false positive θα έχεις.

Επίσης, τα περισσότερα από τα θετικά αποτελέσματα είναι συνήθως ασυμπτωματικές περιπτώσεις, που σημαίνει ότι έχουν τον ιό αλλά δεν παρουσιάζουν συμπτώματα: δεν βήχουν, δεν έχουν πυρετό, δεν έχουν δύσπνοια – δεν έχουν τίποτα. Είναι καλά. Αλλά υπάρχει η υπόνοια ότι μπορούν να μεταδώσουν τον ιό.

Αυτό είναι απλώς μια υπόθεση, αν δεις τις επίσημες μελέτες που έχουν γίνει· δεν είναι κάτι το βέβαιο. Λένε πως μάλλον οι ασυμπτωματικοί το μεταδίδουν, γιατί δεν μπορούν να σκεφτούν πώς αλλιώς μπορεί να μεταδίδεται. Δεν το ξέρουν 100%. Το συμπεραίνουν λόγω ελλείψεως άλλων δεδομένων για τη μετάδοση. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να είσαι σίγουρος ότι κάποιοι κόλλησαν τον ιό από ασυμπτωματικούς.

Ισχύει και εδώ η ίδια μαλακία που ισχύει και για τις μάσκες. Υποθέτουν ότι η μάσκα βοηθά να μην κολλήσεις, ή να μη μεταδόσεις, τον ιό, ενώ η κοινή λογική θα μπορούσε άνετα να λέει κάτι πολύ διαφορετικό: αφού ο αέρας περνά μέσα από τη μάσκα, και αφού ο ιός είναι μέσα στον αέρα, τότε η μάσκα είναι άχρηστη για να σταματήσει τον ιό. Το ίδιο, δηλαδή, που ίσχυε και για τις μάσκες των plague doctors στον Μεσαίωνα: δεν έκαναν, ουσιαστικά, τίποτα για να σταματάνε τον ιό.

Σχεδόν όλα τα μέτρα που έχουν παρθεί για τον Covid-19 βασίζονται σε εικασίες και πιθανολογίες. Αλλά κλέβουν βασικές ανθρώπινες ελευθερίες.

Λέγαμε, όμως, για τα γρήγορα τεστ...

Θα γίνονται τώρα στον γενικό πληθυσμό, αδιακρίτως και υποχρεωτικά, και με την ευθύνη του καθενός.

Προφανώς θα βγάζουν πολλά false positive.

Προφανώς θα πιάνουν πολλούς ασυμπτωματικούς που στην πραγματικότητα δεν είναι άρρωστοι και αμφίβολο είναι αν μπορούν να μεταδώσουν τον ιό.

Και όλα αυτά θα αναφέρονται ως «κρούσματα».

Εσύ τι λες τώρα να συμβεί;

Τα κρούσματα θα αυξηθούν, θα μεγαλώσει η κινδυνολογία και η γενική τρομοκρατία και τρομολαγνεία, θα εξαπλωθεί περισσότερη παράνοια στον πληθυσμό (ότι μπορεί να μολυνθούν από παντού), και θα ενταθεί ο εκβιασμός για το πειραματικό εμβόλιο που πήρε έγκριση χρήσης καταχρηστικά, για λόγους «έκτακτης ανάγκης», και δεν προσφέρει πραγματική ανοσία.

Η υποχρεωτικότητα των γρήγορων τεστ δεν θα βοηθήσει στην καταπολέμηση της πανδημίας. Δεν είναι υγειονομικό μέτρο – δεν είναι φάρμακο, δεν είναι πρωτοβάθμια φροντίδα. Είναι στατιστικό εργαλείο – και, μάλιστα, κακό στατιστικό εργαλείο.

Ο τρόπος, δε, που ορίζονται τα «κρούσματα» είναι τελείως απαράδεκτος. Προφανώς, κρούσματα δεν μπορεί να είναι τα false positive. Αλλά ούτε και οι ασυμπτωματικοί.

Κρούσματα μιας ασθένειας είναι μόνο οι ασθενείς.

Κρούσματα στην περίπτωση του Covid-19 πρέπει να θεωρούνται μόνο όσοι είναι πραγματικά άρρωστοι από αυτόν: κρεβατωμένοι, βήχουν, έχουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Αυτοί είναι τα μόνα αληθινά κρούσματα.

Κανονικά, το τεστ θα έπρεπε να το κάνουν μόνο όσοι είναι άρρωστοι για να διαπιστώσουν αν πάσχουν, τελικά, από Covid-19 ή μήπως έχουν ένα απλό συνάχι.

Αλλά, όταν οι επίσημοι φορείς ανακοινώνουν στον κόσμο τους αριθμούς των κρουσμάτων, δεν αναφέρουν τα αληθινά κρούσματα. Αναφέρουν μαζί και όλα τ’άλλα που δεν έχουν κανένα νόημα ως κρούσματα. Δεν είναι κρούσματα· είναι λάθος δεδομένα ή κάποιος που μπορεί να έχει το μικρόβιο αλλά δεν τον ενοχλεί αυτό και αμφίβολο είναι αν μπορεί να το μεταδώσει.

Προφανώς, δεν γίνεται τυχαία αυτή η απάτη. Γίνεται εσκεμμένα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουμε να κάνουμε με τόσο ανόητους που δεν καταλαβαίνουν ότι με αυτό που κάνουν το μόνο που καταφέρνουν είναι να προκαλούν γενικευμένη παράνοια και τρομοκρατία.

Και, πέρα από την τρομο-στατιστική, θα αρχίσει τώρα να υφίσταται και ένας φόβος στους ανθρώπους ότι κάθε εβδομάδα πρέπει να κάνουν ένα τεστ υποχρεωτικά το οποίο είναι σαν να ρίχνεις ζάρι που αν φέρει άσσο είσαι υποχρεωμένος να βρεθείς υπό περιορισμό, ακόμα κι αν αισθάνεσαι καλά! Δηλαδή, ο καθένας από εμάς θα τρέμει μην του στερηθεί η ελευθερία του για 14 μέρες επειδή το τεστ τον έβγαλε θετικό, είτε είναι άρρωστος είτε όχι. (Πρακτικά, βέβαια, θα μπορείς να βγεις γιατί οι έλεγχοι που γίνονται είναι ελάχιστοι, όμως αν σε πιάσουν το πρόστιμο ανέρχεται στα 5.000 ευρώ, αν δεν κάνω λάθος. Και, φυσικά, δεν θα μπορείς να δουλέψεις.)

Όλο αυτό τι θα καταφέρει; Να καταπολεμήσει την πανδημία; Όχι. Θα καταφέρει να αυξήσει τα επίπεδα παράνοιας και τρομοκρατίας στον γενικό πληθυσμό.

Και μετά θα έρθουν και θα σου πουν: «Έλα, κάνε το πειραματικό μας εμβόλιο, για να μην είσαι υποχρεωμένος πια να ανησυχείς ότι κάθε εβδομάδα μπορεί να σε κλειδώσουν σ’ένα μπουντρούμι.»

Έτσι, ως επακόλουθο αυτής της γενικευμένης παράνοιας και τρομοκρατίας, επιβάλλεται σε έναν πληθυσμό που είναι δεκτικός και μη αντιδραστικός το ένα καταπιεστικό μέτρο μετά το άλλο. Μέτρα που στερούν τις ατομικές ελευθερίες όπως οι χειρότερες χούντες χωρίς, παράλληλα, να έχουν και κανένα αποτέλεσμα για την αντιμετώπιση της υποτιθέμενα τρομερής πανδημίας (από την οποία έχεις πιθανότητα 99+% να επιβιώσεις, αν κολλήσεις).

Κάποια στιγμή σύντομα πρέπει ο κόσμος να αρχίσει να ξυπνά από αυτή την κορονομαστούρα και να αντιδρά. Το μόνο που τους κρατά σε καταστολή είναι ο φόβος μιας αρρώστιας που την έχουν κάνει να φαίνεται χειρότερη απ’ό,τι είναι, και το γεγονός ότι προσπαθούν να εμφυτέψουν ενοχές σε όσους αντιδρούν – ότι δήθεν δεν ενδιαφέρονται για την υγεία και για τους συνανθρώπους τους. Ενώ αυτό το τελευταίο είναι το ακριβώς αντίθετο από την πραγματικότητα.

Μαζική άρνηση σε όλα τα βλακώδη, αντιδημοκρατικά μέτρα. Μποϊκοτάζ στα πάντα που έχουν σχέση με τον κορονοϊό.

*

Προσωπικά, θα δοκιμάσω να κάνω πολλές φορές αυτό το self test επάνω μου, με διαφορά μικρού χρονικού διαστήματος ανά τεστ, για να δω τι είδους αποτελέσματα μπορεί να δώσει. Κι αν διαπιστώσω κάτι που θεωρώ ενδιαφέρον θα το αναφέρω.

Ίσως να μην τα καταφέρω, τελικά. Ρώτησα σε φαρμακείο αν έχουν φέρει το τεστ και μου απάντησαν ότι θα κυκλοφορήσει μέσα στις επόμενες ημέρες.

«Πόσο θα κοστίζει;» ρώτησα.

«Θα είναι δωρεάν,» μου είπαν.

«Τελείως;»

«Ναι. Θα το παίρνεις με το ΑΚΜΑ σου.»

«Δε μπορώ να πάρω, δηλαδή, 10 αν θέλω;»

«Δεν ξέρουμε ακόμα. Ίσως, αν τα πληρώσεις.»

Το ζουμί, δηλαδή, είναι πως ίσως να μη σε αφήνουν να πάρεις περισσότερα self test ακόμα κι αν θέλεις!

Αν ισχύει αυτό, τότε προφανώς το σύστημα είναι κλειδωμένο και κανένας δεν μπορεί να κάνει πειραματική μελέτη για να δει τι είδους αποτελέσματα βγάζουν αυτά τα τεστ και πόσο αξιόπιστα είναι.

Αν, για παράδειγμα, πάρεις 10 από αυτά και τα κάνεις επάνω σου το ένα μετά το άλλο, με διαφορά μερικών ωρών, ενώ δεν έχεις έρθει σε επαφή με τρίτους (για να μη θεωρηθεί ότι ίσως να μολύνθηκες), τότε ακόμα κι αν το ένα από αυτά τα τεστ βγάλει διαφορετικό αποτέλεσμα σημαίνει ότι έχεις 10% πιθανότητα λάθους, που δεν είναι καθόλου μικρή.

Αλλά, όπως είπα, δεν είναι καν βέβαιο ότι θα μπορούμε να κάνουμε αυτό τον πειραματισμό. Τίποτα δεν θα με εξέπληττε από την υγειονομική χούντα της Νέας Επιδημίας.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το