Τελευταία, δημοσίευσα ένα διήγημα φαντασίας εμπνευσμένο από την πανδημία του κορονοϊού, το Χωρίς Πρόσωπα. Παρατηρώντας τα στατιστικά του (και δεδομένου ότι ποτέ δεν εμπιστεύομαι απόλυτα τα στατιστικά του διαδικτύου καθώς μπορεί να είναι λανθασμένα ή αλλοιωμένα – και δεν εννοώ απαραίτητα κάτι ύποπτο μ’αυτό: συνήθως φταίει απλά η κατάσταση του δικτύου), βλέπω ότι συμβαίνει κάτι που θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει «παράδοξο». Αντί το συγκεκριμένο διήγημα να κατεβαίνει περισσότερες φορές απ’ό,τι άλλα κείμενά μου, άλλα βιβλία μου, κατεβαίνει λιγότερες φορές.

Και γιατί αυτό να είναι παράδοξο; Γιατί το Χωρίς Πρόσωπα είναι βασισμένο σε ένα θέμα των ημερών, και δεν το κρύβει· κάτω από τον τίτλο του γράφει ένα διήγημα φαντασίας εμπνευσμένο από την πανδημία του κορονοϊού. Και τι λένε συνήθως; Ότι, αν γράψεις κάτι που σχετίζεται με τα θέματα των ημερών, αυτό θα έχει περισσότερη κίνηση. Έτσι λένε... Αλλά αποδεικνύεται μύθος – όπως σε τούτη την περίπτωση. Βέβαια, το Χωρίς Πρόσωπα δεν μιλάει ακριβώς για τον κορονοϊό· δεν πρόκειται να διαβάσεις τη λέξη κορονοϊός εκεί μέσα. Απλώς είναι εμπνευσμένο από την πανδημία, και τίποτα άλλο από αυτό. Όμως – και πάλι – δεν θα έπρεπε να είχε πιο πολλή κίνηση από άλλα μου κείμενα ετούτες τις μέρες; Και μόνο που γράφει ένα διήγημα φαντασίας εμπνευσμένο από την πανδημία του κορονοϊού δεν είναι αρκετό για να τραβήξει την προσοχή επάνω του;

Προφανώς όχι.

Για να δείτε πόσα που ακούγονται σχετικά με την κυκλοφορία των βιβλίων, ή οποιουδήποτε άλλου πράγματος, είναι μύθοι και δεν ισχύουν παρά μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και ποιος ξέρει για ποιους λόγους.

Αν το σκεφτείς λογικά και σύμφωνα με ό,τι ξέρουμε ή μας λένε, το Χωρίς Πρόσωπα θα έπρεπε να έχει κατεβεί πολλαπλάσιες φορές σε σχέση με άλλα μου κείμενα τα οποία δεν είναι εμπνευσμένα από θέματα των ημερών και ούτε και τόσο μικρά. Το Χωρίς Πρόσωπα είναι και μικρό και δηλωμένα εμπνευσμένο από ένα θέμα που τους απασχολεί όλους σήμερα.

Από την άλλη, ίσως μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αποφεύγουν πολλοί να το διαβάσουν για να μη «φρικάρουν» (εσκεμμένα μέσα σε εισαγωγικά, γιατί το γράφω εν μέρει ειρωνικά). Δηλαδή, ότι φοβούνται πως θα διαβάσουν κάτι μέσα στο Χωρίς Πρόσωπα που θα τους τρομάξει σχετικά με την πανδημία. (Αν συμβαίνει αυτό, βέβαια, τους λέω ότι μάλλον δεν θα έπρεπε να φοβούνται· το διήγημα είναι ξεκάθαρα φαντασίας και, μάλλον, δεν μπορεί να τρομάξει κανέναν παρά μόνο, ίσως, τους πιο φοβητσιάρηδες.)

Όμως ό,τι κι αν υποθέσεις δεν μπορεί να είναι σίγουρο. Ένα είναι το σίγουρο: πως δεν είναι καλό να πιστεύεις διάφορα που γενικά ακούγονται για το πώς γίνεται κάτι δημοφιλές και τα λοιπά και τα λοιπά. Γιατί, αν ίσχυαν αυτά, τώρα το Χωρίς Πρόσωπα θα έπρεπε να κατεβαίνει δέκα φορές περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μου κείμενο.

Κι αυτό – το σχετικά με μύθους – δεν είναι η πρώτη φορά που το παρατηρώ.

Ένα άλλο που είχα παρατηρήσει παλιότερα είναι το εξής:

Τι λένε για τους Έλληνες; Ότι προτιμούν να διαβάζουν μικρά κείμενα, όχι μεγάλα. Μικρά βιβλία ή ακόμα και διηγήματα. Ότι τα μεγάλα μυθιστορήματα τα αποφεύγουν.

Παραδόξως (;), όμως, έχω δει ότι τα βιβλία μου (που, κατά κανόνα, είναι μεγάλα) κατεβαίνουν πολύ περισσότερο από τα διηγήματά μου (που, φυσικά, είναι πολύ πιο μικρά). Τι σημαίνει αυτό; Γιατί να μην κατεβάσει ο άλλος ένα διήγημα 20-30 σελίδων αλλά να κατεβάσει ένα μυθιστόρημα 600-700 σελίδων ή, ίσως, ακόμα μεγαλύτερο;

Αν ίσχυε το ότι οι Έλληνες βαριούνται να διαβάζουν τα μεγάλα βιβλία, τότε τα διηγήματά μου θα κατέβαιναν πολύ περισσότερο από τα μυθιστορήματά μου. Αλλά το τελείως ανάποδο ισχύει! Συνήθως, μάλιστα, τα διηγήματα είναι κάτω-κάτω στη λίστα των downloads: δεν είναι καν στο top ten.

Όπως λέγαμε, όλα είναι φήμες...