Τελικά, ο παλιός είναι όντως καλός.

Έχοντας δει τη σειρά, μου κίνησε το ενδιαφέρον να δω και την παλιά ταινία Willow, την οποία, όπως είχα πει, δεν θυμόμουν σχεδόν καθόλου. Αλλά τώρα, καθώς την έβλεπα, ξαφνικές αναμνήσεις έρχονταν στο μυαλό μου μέσα από τις σκηνές και τους διαλόγους της, σαν deja vu – χμμ... κάπου το έχω ξαναδεί αυτό! Και μου άρεσε η αίσθηση. Σαν κάτι που είναι θαμμένο στη μνήμη σου, νομίζεις ότι το έχεις ξεχάσει τελείως, αλλά τελικά, για φαντάσου, κάπου υπάρχει.

Επίσης, μου άρεσε και η ταινία. Βασικά, έπαθα την πλάκα μου. Δεν ήταν αυτό που πίστευα. Κατά πρώτον, νομίζω ότι – για κάποιο λόγο – παλιά δεν μου άρεσε. (Ήμουν, άραγε, πολύ μικρός τότε για να την εκτιμήσω;) Κατά δεύτερον, μου είχε μείνει η εντύπωση ότι η ταινία ήταν καραγκιόζικη. Αλλά δεν ήταν. Απλώς ήταν παραμυθένια.

Και ήταν πολύ πιο σοβαρή ταινία απ’ό,τι είναι η σύγχρονη σειρά Willow.

Η αλήθεια είναι πως, βλέποντας την ταινία, έπαψε να μου αρέσει η σειρά! Η σειρά είναι όντως καραγκιόζικη. Η ταινία δεν είναι. Οι χαρακτήρες δεν λένε τις σαχλαμάρες που λένε στη σειρά. Και οι διάλογοί τους είναι, γενικά, πολύ καλύτεροι, και μοιάζουν πολύ πιο αυθεντικοί και ταιριαστοί για το μεσαιωνικό σκηνικό. Δεν ακούς εδώ Hey, guys και τέτοιες χαζομάρες. Στη σειρά, νομίζεις ότι μιλάνε κάποια geeks που παίζουν D&D, ότι απλά προσποιούνται πως είναι οι χαρακτήρες. Στην ταινία δεν είναι έτσι· εκεί είναι οι πραγματικοί χαρακτήρες.

Επίσης, τα πάντα στην ταινία – και από την αρχή το παρατήρησα αυτό – μοιάζουν πολύ πιο πραγματικά. Το κάστρο που παρουσιάζει, το δάσος, το χωριό των Νέλγουιν: όλα είναι σαν αληθινά. Στη σειρά όλα μοιάζουν ψεύτικα... αλλά είναι, ομολογουμένως, πολύ εντυπωσιακά. Νομίζεις ότι βλέπεις βιντεοκλίπ που ποντάρει να σε εντυπωσιάσει με τη φαντασμαγορία. Κι αυτό είναι το πρόβλημα πολλών σημερινών ταινιών (και σειρών). Ποντάρουν στον εύκολο εντυπωσιασμό που μπορεί (σήμερα μόνο) να γίνει με τα cgi. Συχνά, όμως, ξεχνάνε οι δημιουργοί τους κάποια πολύ βασικά πράγματα: ότι την καλή ιστορία την κάνει η καλή πλοκή, και την κάνουν επίσης οι καλοί διάλογοι. Και ότι η φαντασμαγορία δεν είναι το παν στα σκηνικά. Ορισμένες φορές θέλεις απλώς πραγματικότητα (έστω και φανταστική πραγματικότητα). Τα cgi δεν σ’το δίνουν αυτό· σου δίνουν μια αίσθηση σαν από ηλεκτρονικό παιχνίδι. Οι καλές ταινίες, όμως, δεν μοιάζουν με ηλεκτρονικά παιχνίδια, μοιάζουν με ντοκιμαντέρ.

Όταν δεις την ταινία Willow παύεις πια να θεωρείς τη σειρά καλή. Εντάξει, βλέπεται· έχει πλάκα· είναι φαντασμαγορική: αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα περισσότερο.