Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 12 / 2025

Για κάποιο λόγο βλέπω ότι πάλι η κουβέντα για τα εμβόλια έχει φουντώσει αποδώ κι αποκεί – με παράλογο φανατισμό, ίσως. Υποθέτω πως είναι από κάτι που ξεκίνησε στο εξωτερικό· δεν ξέρω ακριβώς τι, γιατί δεν το παρακολουθώ πλέον τόσο στενά το θέμα από τότε που έπεσε η υποχρεωτικότητα (που ήταν και το βασικό της υπόθεσης).

Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, με εκπλήσσει που ακόμα υπάρχουν άνθρωποι (πέρα από τους ξεδιάντροπα κερδοσκόπους, φυσικά) οι οποίοι υποστηρίζουν με μένος αυτά τα εμβόλια για τον Covid. Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι δεν ήταν ασφαλή, και ότι ανεύθυνα και βιαστικά, όχι μόνο βγήκαν σε ευρεία κυκλοφορία, αλλά προσπάθησαν και να τα επιβάλουν επάνω στον κόσμο.

Το θέμα με τα εμβόλια έχει καταντήσει μπερδεμένο χωρίς λόγο (ίσως και εσκεμμένα από κάποιος) ενώ είναι κάτι πολύ απλό. Και πρέπει να καταλάβει ο κόσμος δύο πράγματα.

Πρώτον: τα εμβόλια αυτά δεν είναι ασφαλή. Η πιθανότητα, βέβαια, να πάθεις κάτι κακό είναι πολύ μικρή. Είναι λιγότερη από 0,1%, αν δεν κάνω λάθος – δεν θα καθίσω τώρα να ψάξω πάλι τα δεδομένα. Στον κάθε άνθρωπο μεμονωμένα είναι σπάνιο ότι θα του συμβεί κάτι τραγικό. Αλλά στους πολλούς ανθρώπους μαζικά αυτό το ποσοστό μεταφράζεται σε δεκάδες χιλιάδες τραγικές καταστάσεις – πράγμα αποδεδειγμένο πλέον. Αν κάνουν αυτά τα εμβόλια εκατομμύρια άνθρωποι θα έχουμε χιλιάδες ανθρώπους τελείως παράλυτους από τον λαιμό και κάτω. Αυτό το μικρό ποσοστό όταν μεταφράζεται σε χιλιάδες κατεστραμμένες ζωές είναι τραγωδία.

Δεύτερον, και πιο σημαντικό: Δεν μπορεί αυτά τα εμβόλια να επιβάλλονται μαζικά στον πληθυσμό – όπως και η οποιαδήποτε δραστική ουσία. Δεν μπορείς να επιβάλλεις στον άλλο τι θα βάλει μες στο σώμα του. Αυτό είναι φασιστικό. Τέτοια πράγματα κάνουν μόνο οι χειρότεροι από τους χειρότερους φασίστες. Δεν υπάρχει σωστός φιλελεύθερος άνθρωπος που θα σου πει ότι είναι εντάξει να βάζεις κάτω τον άλλο δια της βίας και να τον ταΐζεις την οποιαδήποτε δραστική ουσία θέλει δε θέλει. Ασχέτως αν αυτή η ουσία είναι ακόμα και ευεργετική. Πόσο μάλλον όταν έχει και πιθανότητες να τον βλάψει ανεπανόρθωτα.

Αυτό δεν χωράει συζήτηση. Όποιος πιστεύει ότι πρέπει να υποχρεώνει τους άλλους να παίρνουν ουσίες πρέπει να τον πυροβολήσουν στο κεφάλι. Κυριολεκτικά. Δεν μπορούν να λειτουργήσουν ειρηνικά κοινωνίες με τέτοιους ανθρώπους μέσα τους.

Και σε περίπτωση που αναρωτιέστε τι πιστεύω γενικά για τα φάρμακα και τις οποιεσδήποτε δραστικές ουσίες: όχι, δεν είμαι από εκείνους που θέλουν να τις αποκλείσουν. Αντιθέτως: είμαι από εκείνους θα ήθελαν όλες να είναι τελείως ελεύθερες – εμβόλια, αντιβιοτικά, τα πάντα. Συμπεριλαμβανομένων των ψυχοτρόπων (κοινώς γνωστών με τον όρο «ναρκωτικά»). Νομίζω ότι το καλύτερο θα ήταν να πηγαίνεις στο φαρμακείο και – δεδομένου ότι είσαι ενήλικας και ξέρεις τι σου γίνεται – να παίρνεις ό,τι θέλεις, ελεύθερα. Μη σας πω και δωρεάν (αλλά αυτό θα ήταν για πολύ πιο προηγμένες κοινωνίες, δυστυχώς).

Το τι θα βάλει ο καθένας μέσα στο σώμα του είναι δική του υπόθεση – αλλά πρέπει πάντα να είναι καλά ενημερωμένος.

Το αν θα ήθελε να συμβουλευτεί και κάποιον «ειδικό» πρώτα είναι επίσης δική του υπόθεση.

Δεν μπορεί ο κάθε «ειδικός» να προσπαθεί να επιβάλει στους άλλους τι θα κάνουν με το σώμα τους. Αυτό είναι τελείως απαράδεχτο.

Το να προσπαθείς δια της βίας να επιβάλεις την οποιαδήποτε δραστική ουσία σε μαζική κλίμακα είναι παρόμοιο τού να ρίχνεις LSD στο κεντρικό σύστημα ύδρευσης. (Και το LSD μπορεί και να τους έκανε καλό. Γι’αυτά τα εμβόλια mRNA, δεν ξέρω...) Κοντολογίς, είναι εγκληματική ενέργεια.

Και έτυχε τις προάλλες (πραγματικά, δεν ξέρω πώς έτυχε, γιατί δεν τα ψάχνω πλέον αυτά) να πέσω πάνω σ’ένα βίντεο στο YouTube από μια εκπομπή σε ένα ελληνικό κανάλι όπου το θέμα ήταν αυτή η τραγωδία που έχει συμβεί σε μια Ελληνίδα η οποία έχει παραλύσει τελείως από τα εμβόλια για τον Covid. Είχαν καλέσει τη δικηγόρο της (γιατί η ίδια δεν μπορεί ούτε να μιλήσει) και είχαν καλέσει και κάποιους γιατρούς, συμπεριλαμβανομένου του γνωστού ιατρογκεσταπίτη που έβγαινε κατά την περίοδο της κορονοχούντας και απειλούσε τον κόσμο για να εμβολιαστεί.

Το μόνο θετικό σημάδι από αυτή την εκπομπή ήταν ότι φάνηκε πως οι δημοσιογράφοι έχουν πια αρχίσει να καταλαβαίνουν την πραγματικότητα της κατάστασης και να μην τρώνε κουτόχορτο από τους «ειδικούς»: βλέπουν τα δεδομένα, δεν είναι χαζοί. Αλλά αυτοί οι «ειδικοί» είναι αμετανόητοι, και όχι μόνο αμετανόητοι μα και απίστευτα προκλητικοί, με ένα ύφος «μόνο εγώ ξέρω και κανείς άλλος να μη μιλάει».

Και, εντάξει, δεν λέμε, έχει σπουδάσει μια επιστήμη· αλλά αυτό δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερο στις μέρες μας. Εκατομμύρια άλλοι είναι σαν αυτόν. Μια ρομποτική διαδικασία είναι πλέον το να παίρνεις πτυχία· δεν είμαστε στον Διαφωτισμό. Ούτε είσαι ο Τέσλα, ή κανένας προφήτης.

Αλλά ο εγωισμός του – αν όχι και τίποτ’ άλλο ακόμα πιο απατεωνίστικο – δεν τον αφήνει να παραδεχτεί το λάθος (αν υποθέσουμε ότι ήταν καν λάθος εξαρχής). Από αυτό το λάθος, όμως, κόσμος έχει πάθει ανεπανόρθωτες βλάβες...

Πώς θα του φαινόταν αυτού του επιστήμονα αν τον βάζαμε με το ζόρι να παίξει Ρωσική Ρουλέτα; Ε, ακριβώς αυτό έκανε στον κόσμο! Και έχει ο πούστης το θράσος να το υπερασπίζεται ακόμα – συγνώμη για τα γαλλικά, αλλά μεγάλωσα στο Παρίσι.

Και ναι μεν όλα τα φάρμακα μπορούν να παρουσιάσουν παρενέργειες (ορισμένες από τις οποίες πολύ άσχημες), αλλά όλα τα φάρμακα δεν προσπαθούν να σε υποχρεώσουν να τα πάρεις. Και εκεί ήταν η βασική διαφορά με τα εμβόλια για τον Covid. Δεν ήταν απλώς μια νέα δραστική ουσία που ο καθένας μπορούσε με δική του ευθύνη (και δικό του ρίσκο) να τη λάβει. Ήταν μια νέα δραστική ουσία που κάποιος άλλος προσπαθούσε να του την επιβάλει με το ζόρι, και, σε πολλές περιπτώσεις, με πραγματικές ποινές.

Αυτό που είχε συμβεί ήταν απίστευτο. Και τελείως εγκληματικό. Τέτοια φαινόμενα δεν έχουν καμία θέση σε κοινωνίες που δεν ασπάζονται την ιδεολογία του Γ’ Ράιχ.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]