Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
2 / 2023

Αντιεγωκεντρισμός

Η κουλτούρα μας συνεχώς ωθεί τους συγγραφείς να αγχώνονται και να καταπιέζονται (εντάξει, όχι μόνο αυτούς, αλλά γι’αυτούς θέλω να πω τώρα): κάτσε και παρακολούθα τι θα πει ο ένας ή ο άλλος για εσένα, κάτσε και μέτρα αστεράκια, μέτρα δολάρια ή ευρώ, μέτρα «δημοτικότητα», μέτρα «hits», βλέπε ποιος σε έχει διαβάσει, βλέπε που «εμφανίζεται» το βιβλίο σου, βλέπε ποιος «σημαντικός» σού δίνει σημασία, δώσε βάση τι λένε αυτοί γύρω σου, δώσε βάση στο «κοινό», κάνε σύγκριση των δικών σου γραπτών με αυτών ενός άλλου, διάβασε για να σε διαβάσουν... μια ατέρμονη λίστα από, κατά βάση, ανουσιότητες.

Γιατί; Επειδή η κοινωνία μας θέλει να μπλέκει τους πάντες σε ανταγωνιστικά παιχνίδια (ένα εκ των οποίων είναι και οι «κοινωνικοί» συγγραφείς). Πρέπει πάντα να επιδιώκεις κάτι παραπάνω, να συγκρίνεσαι με κάτι ή με κάποιον – για να βελτιώνεσαι, [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (166)

Μυστήριος πόντικας.

Ο γέρο-Willow

Είδα την καινούργια τηλεοπτική σειρά Willow κυρίως επειδή ήμουν περίεργος να δω τι έχουν κάνει, αφού φαίνεται να είναι «της μοδός» τελευταία να αναμασάνε όλο τα περασμένα.

Αυτή η σειρά είναι βασισμένη στην παλιά (κλασική, σύμφωνα με κάποιους) ταινία φαντασίας Willow την οποία έχω να δω πολύ καιρό. Και νομίζω ότι την είχα δει μια, δυο φορές όταν ήμουν μικρός. Σκέφτομαι, όμως, να την ξαναδώ τώρα, γιατί η σειρά είναι, ουσιαστικά, συνέχεια της ταινίας.

Από την ταινία θυμάμαι μόνο κάποια πολύ βασικά πράγματα, όπως τον νάνο Willow, εκείνη τη μάγισσα-βασίλισσα που μοιάζει με σκοτεινή καλόγρια του διαβόλου, και ότι η ταινία δεν παίρνει τον εαυτό της και πολύ σοβαρά, ότι έχει μια γενικά καραγκιόζικη διάθεση παρότι υποτίθεται πως συμβαίνουν σοβαρά, επικά γεγονότα που τραντάζουν συθέμελα τον κόσμο.


(Διπλή [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (165)

Ξωτικό εθεάθη....

Σκιές στις οθόνες

Έμαθα ότι το Amber του Zelazny σχεδιάζεται σύντομα να γίνει τηλεοπτική σειρά. Αυτά είναι αρκετά σημαντικά νέα για εμένα, καθώς το Amber είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες φαντασίας. Ίσως, μάλιστα, να είναι η πιο αγαπημένη μου ιστορία γενικά. Πρόσφατα την είχα ξαναδιαβάσει και σκέφτομαι να την ξαναδιαβάσω και στο μέλλον – πιθανώς παραπάνω από μία φορά. Μου φαίνεται ότι κάθε φορά που τη διαβάζω γίνεται καλύτερη. Και μερικές φορές, όταν διαβάζω άλλα βιβλία που με κάνουν να βαριέμαι, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται: Τι κάθεσαι και διαβάζεις αυτές τις μαλακίες; Δεν πιάνουμε να διαβάσουμε το Amber ξανά;

Ναι, τόσο πολύ μού αρέσει το Amber.

Και ένα έχω να πω για τη σειρά που ετοιμάζουν: ή θα είναι καταπληκτική – από εκείνα τα μνημειώδη πράγματα – ή θα είναι μάπα τελείως. Μέση δεν υπάρχει εδώ.

Ελπίζω [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (164)

Φιλικοί δράκοι.

Ο δαίμων των λαθών

Το 2018 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο της σειράς Raven του Richard Kirk. Τα άλλα δεν είχα καταφέρει να τα βρω. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο, αυτά τα βιβλία είναι δυσεύρετα ακόμα και στη σημερινή εποχή του διαδικτύου.

Τώρα βρήκα, επιτέλους, το δεύτερο και το διαβάζω.

Όμως εδώ δεν θα κάνω σχολιασμό για το ίδιο το βιβλίο, αλλά για τη συγκεκριμένη έκδοση που έχω:

Είναι γεμάτη τυπογραφικά λάθη.

Ξεπετάγονται σαν στρεβλοί δαίμονες (α λα Κόντογλου) μέσα από τις παραγράφους!

Αλλά ένα συγκεκριμένο τυπογραφικό λάθος είναι ο άρχοντας των τυπογραφικών λαθών εκεί μέσα, και ίσως ο Άρχοντας των Τυπογραφικών Λαθών γενικά!

Ιδού, περίεργοι αναγνώστες:

Προφανώς, θέλει να γράψει though αλλά γραφεί thoguth.

Και αναρωτιέσαι τώρα εσύ: Τι είναι αυτό το thoguth, γαμώτο; Δαίμονας από τη μυθολογία Κθούλου; Κάτι [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (163)

Άγριες πόρτες.

Ηθικές ανηθικότητες

Έτυχε να διαβάσω αυτό το άρθρο και διαπίστωσα, γι’ακόμα μια φορά, πόσο με εκπλήσσουν κάποιες νοοτροπίες και ιδέες που κυκλοφορούν τελευταία.

Μια διευκρίνιση, όμως, πρώτα: Δεν βάζω το παραπάνω link για να στοχοποιήσω το άρθρο ή την αρθρογράφο. Αν μη τι άλλο, πηγαίνω συχνά σ’αυτό τον ιστότοπο και βρίσκω πράγματα που πιστεύω ότι έχουν ενδιαφέρον, και αρκετά τα έχω συμπεριλάβει κατά καιρούς και στις Επιλογές μου. Απλώς αναφέρω το συγκεκριμένο άρθρο γιατί μου έδωσε αφορμή να (ξανα)σκεφτώ αυτό το θέμα. Έχω δει πολλές τέτοιες νοοτροπίες, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, από την «αντιδραστική» παράταξη, η οποία είναι αντιδραστική, εκτός των άλλων, και ως προς την «αριστερή κυριαρχία» που υπάρχει τελευταία στον κόσμο και στο ότι μας έχουν πνίξει οι «πούστηδες» (και καλά).

Εγώ αμφιβάλλω ότι κάποια από αυτά έχουν στέρεα [...]

Εγκαταλειμμένα υποδήματα μέσα στις μεγαλουπόλεις

Δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό δεν ξέρω τι να γράψω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, οπότε σήμερα θα έχουμε ακόμα μία επανάληψη από το παλιό blog για ένα αστικό μυστήριο (;) που έχει πλάκα.

*

Στις πόλεις συναντάς πεταμένα υποδήματα σε διάφορα απίθανα μέρη, και είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς πώς βρέθηκαν εκεί. Είναι ολόκληρο μυστήριο το θέμα. Σοβαρά.

Δεν το λέω μόνο εγώ· είναι αρκετά γνωστό.

Είναι να απορείς γιατί κάποιος έβγαλε τα υποδήματά του (από μπότες μέχρι γοβάκια) και τα πέταξε σε κάποιο τυχαίο σημείο μέσα σ’έναν δρόμο της Αθήνας, για παράδειγμα. Αν το καλοσκεφτείς, τα υποδήματα είναι το τελευταίο πράγμα που θα πετάξεις από πάνω σου όταν είσαι στον δρόμο. Μπορεί να πετάξεις το καπέλο σου, το μπουφάν σου, το σακάκι σου, ακόμα και το παντελόνι σου ή ένα σουτιέν – αλλά τα υποδήματα; Γενικά, οι [...]

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το