Τελευταία είχα αρχίσει ν’ακούω έναν παράξενο ήχο στα μπάσα. Σκάλιζα τις ρυθμίσεις του υπολογιστή, νομίζοντας ότι κάτι είχε απορρυθμιστεί ύστερα από τις μικρές αλλαγές που είχα κάνει για μια ταινία. Τίποτα όμως· εξακολουθούσα ν’ακούω τον παράξενο ήχο στα μπάσα. Γυρίζω τελικά το ηχοσύστημα ανάσκελα μήπως φταίει το hardware, και τι βλέπω; Το subwoofer να έχει τρυπήσει. Γαμήσου· τώρα, καλοκαιριάτικα, βρήκε να με πουλήσει, το γαμημένο; Του έβαλα μονωτική ταινία και το έπιασα, και ο ήχος επανήλθε στην κανονική του κατάσταση. Αλλά η μονωτική ταινία, όσες στρώσεις και νάχει, δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινή λύση· έτσι όπως κοπανάει το subwoofer σύντομα θα την πετάξει.
Θυμήθηκα, λοιπόν, κάτι παλιά ηχεία που είχα και έναν ακόμα παλιότερο ενισχυτή. Τα ηχεία μού είχαν μείνει από ένα πολυμηχάνημα του κώλου (από εκείνα που παίζουν και CD και ραδιόφωνο και USB και βινύλιο, και σου ψήνουν και καφέ άμα λάχει – υποτίθεται) το οποίο είχε χαλάσει, κυριολεκτικά, μέσα σε μια νύχτα. Είχα βαρεθεί να το επιστρέψω στο κατάστημα, γιατί το κατάστημα ήταν μακριά και το ηχοσύστημα της πλάκας, αλλά κράτησα τα ηχεία, που και ήταν το καλύτερο κομμάτι από αυτό το σκουπίδι.
Ο ενισχυτής είναι ακόμα πιο παλιός. Είναι της AKAI και είναι 40 χρονών, ίσως και πιο γέρος. Παλιά, ακούγαμε βινύλιο με τη βοήθειά του. Λες να λειτουργεί ακόμα; Λες να λειτουργεί με υπολογιστή; Τον δοκίμασα μαζί με εκείνα τα ηχεία· και ύστερα από μερικές ρυθμίσεις (γιατί τέτοιο μηχάνημα δεν το συνδέεις απλά και τελειώνεις· θέλει λίγο σκάλισμα), ο ήχος του είναι πολύ καλός, παρότι την εποχή που φτιάχτηκε δεν άκουγε κανείς μουσική μέσα από υπολογιστή.
Μιλάμε για ένα εργαλείο που το είχα στο σπίτι εδώ και 40 χρόνια. Νομίζω ότι το είχαν αγοράσει προτού γεννηθώ. Και γενικώς είχε πέσει σε αχρηστία, είχε πιάσει σκόνη. Αλλά ακόμα λειτουργεί άψογα.
Αυτά ήταν τα παλιά, καλά μηχανήματα, χωρίς πλάκα. Σήμερα οτιδήποτε βγάζει την πενταετία θεωρείται καλό· οτιδήποτε βγάζει τη δεκαετία, τρελό. Τότε, μπορούσαν και να κρατήσουν μια ζωή.
