Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 1 / 2021

Πρόσφατα έμαθα για ένα συμβάν στο Μετρό της Αθήνας, το οποίο θέλω να σχολιάσω γιατί μου έκανε εντύπωση και πιστεύω πως είναι ακόμα κάτι στημένο για να χρησιμοποιηθεί αρνητικά εναντίον της ελευθερίας των πολιτών αυτής της χώρας. Το ξέρω ότι το blog μου δεν είναι κανένα μέσο με τεράστια εμβέλεια, όμως, όπως έχω ξαναπεί, το να σιωπάς σήμερα είναι εγκληματικό.

Το περιστατικό είναι το εξής για όσους δεν το ξέρουν: Ένας σταθμάρχης μπαίνει στο Μετρό και βλέπει μέσα στο βαγόνι δύο νεαρούς ηλικίας 17-25 να έχουν ο ένας τα πόδια του πάνω στο κάθισμα και ο άλλος να μη φορά μάσκα. Τους ζητά να κατεβάσουν τα πόδια και να βάλουν μάσκα. Αυτοί τον βρίζουν χυδαία. Ύστερα, κατεβαίνουν στον σταθμό που κατεβαίνει κι ο σταθμάρχης. Οι πόρτες του συρμού κλείνουν. Οι δύο νεαροί και ο σταθμάρχης μένουν μόνοι στην αποβάθρα. Οι δύο νεαροί ξυλοκοπούν βάναυσα τον σταθμάρχη, ενώ οι επιβάτες, παγιδευμένοι μες στο τρένο, παρακολουθούν από τα παράθυρα... και όλως τυχαίως κάποιος τραβά βίντεο.

Βγαίνουν τα ΜΜΕ, μετά, και φωνάζουν ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ ΞΥΛΟΚΟΠΗΣΑΝ ΣΤΑΘΜΑΡΧΗ! σαν υστερικές πόρνες. Συνδέοντας, φυσικά, τους «αρνητές της μάσκας» με κακοποιούς – πράγμα που, γενικά, ΔΕΝ ισχύει. Αν μη τι άλλο, υποθέτω πως, όπως κι εγώ, όσοι «αρνητές της μάσκας» είδαν αυτό το βίντεο (το παραθέτω παρακάτω) θα θεώρησαν τον ξυλοδαρμό απαράδεκτη και βάναυση ενέργεια.

Ορίστε και το εν λόγω βίντεο:

Τώρα θα σας πω κάτι που δεν πρόκειται να σας πουν τουλάχιστον τα «επίσημα» ΜΜΕ: Η επίθεση αυτή ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, στημένη.

Γιατί το νομίζω αυτό;

Ας το δούμε, πρώτα, από απλή ψυχολογική άποψη... Σιγά που δύο νεαροί θα σηκώνονταν και θα έσπαγαν στο ξύλο με τέτοιο τρόπο κάποιον – σταθμάρχη ή μη – επειδή τους ζήτησε να βάλουν μάσκα. ΠΑΡΑΕΙΝΑΙ ακραίο. Θα πρέπει να ήταν παράφρονες. Δεν δικαιολογείται τέτοια βιαιότητα, εκτός αν είχε συμβεί και κάτι άλλο που δεν ξέρουμε, κάτι για να τους προκαλέσει αφάνταστα. Τέτοια βιαιότητα δικαιολογείται μόνο σε πολύ ακραίες ψυχικές καταστάσεις ή σε... επαγγελματικές περιπτώσεις – και θα μιλήσω γι’αυτό παρακάτω. Αμφισβητώ, λοιπόν, κατά πρώτον, ότι είναι δυνατόν δύο νέοι να αντιδρούσαν έτσι υπό φυσιολογικές συνθήκες – ακόμα και μέσα σε καταπίεση κορονοχούντας.

Δεύτερον: Προσέξτε, στο βίντεο, πώς επιτίθενται αυτοί οι δύο άνθρωποι. Δέρνουν επαγγελματικά. Δεν είναι τυχαίο το ξύλο που ρίχνουν. Μοιάζει σαν να ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Μοιάζει σαν να το έχουν ξανακάνει.

Τρίτον: Προσέξτε ότι φοράνε σχεδόν ολόιδια ρούχα. Σαν να είναι μέλη συμμορίας.

Επίσης, αξιοπερίεργο: Δεν υπάρχει κανένας στο Μετρό της Ομόνοιας που να μπορεί να παρέμβει σε τέτοιες περιπτώσεις; Δεν υπάρχει φύλακας; Δεν υπάρχει αστυνομικός;

Ακόμα ένα αξιοπερίεργο: Πολύ εύκολα δεν διέφυγαν; Οι σταθμοί του Μετρό είναι αρκετά περιορισμένοι χώροι. Δεν είναι εύκολο για κάποιον δράστη να διαφύγει. Είναι πολύ εύκολο να τον πιάσουν αν θέλουν. Και είναι και τόσες κάμερες τριγύρω. Τι έγινε, ρε παιδιά; Δεν υπάρχει, τελικά, καμία φύλαξη στο Μετρό Ομόνοιας;

Τι νομίζω εγώ ότι συνέβη:

Οι δύο δράστες ήταν επαγγελματίες. Κάποιος τούς είχε πληρώσει για να κάνουν αυτή τη δουλειά – να δείρουν τον σταθμάρχη. Οι δύο δράστες γνώριζαν σε ποιο βαγόνι θα έμπαινε ο σταθμάρχης, ή τον είχαν ακολουθήσει εκείνη την ώρα να μπαίνει. Μετά, είχαν φροντίσει να γίνουν προκλητικοί – τα πόδια επάνω, όχι μάσκα – γνωρίζοντας ότι ο σταθμάρχης θα τους έκανε, φυσικά, παρατήρηση. Αποκεί και πέρα το πράγμα είναι απλό: τον έβρισαν, βγήκαν έξω μαζί του, και τον ξυλοκόπησαν την ώρα ακριβώς που έκλεισαν οι πόρτες ώστε ο κόσμος να μη μπορεί παρά να κοιτάζει. Πιθανώς, μάλιστα, και κάποιοι υπάλληλοι να ήταν δωροδοκημένοι ώστε να τους αφήσουν να διαφύγουν· ή ίσως οι δράστες να ήξεραν ότι εκείνη την ώρα δεν υπάρχει αρκετή φύλαξη και κανένας δεν παρακολουθεί τις κάμαρες ώστε να επέμβει εγκαίρως.

Δε νομίζω ότι οι δράστες πρόκειται ποτέ να βρεθούν, παρότι σίγουρα οι φάτσες τους είναι αποθηκευμένες από τις κάμαρες. Ή, αν βρεθούν, θα γίνει μια τυπική σύλληψη, θα το διατυμπανίσουν τα ΜΜΕ, και μετά, underground, χωρίς να το μάθει κανένας, θα αφεθούν ελεύθεροι.

Το όλο περιστατικό στημένο ώστε μετά να μπορούν κάποιοι να βγουν δημοσίως και να πουν: Να, δείτε τι είναι οι «αρνητές της μάσκας»! Κακοποιοί είναι!

Συγνώμη που κλοτσάω το παραμύθι σας στα αρχίδια, αλλά, ΟΧΙ, οι άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τα αντισυνταγματικά μέτρα που έχουν παρθεί σχετικά με τον Covid-19 ΔΕΝ είναι κακοποιοί, ούτε συμφωνούν με ξυλοδαρμούς τυχαίων υπαλλήλων.

Τα ΜΜΕ ακόμα μια φορά προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο.

Γιατί, όμως, μπορεί να στήθηκε αυτό το περιστατικό; Απλά και μόνο για να πουν τα ΜΜΕ «δείτε τι κακοί που είναι οι αρνητές της μάσκας»; Όχι. Μπορεί να υπάρχει ένας ακόμα χειρότερος λόγος: το ότι κάποιοι θέλουν, με αφορμή αυτό το επεισόδιο, να αυξηθεί η αστυνόμευση στα μέσα μαζικής μεταφοράς, να γίνουν πιο σκληροί οι νόμοι, και, γενικά, να κάνουν τον κόσμο πιο ανελεύθερο και πιο φοβισμένο – και, άρα, πιο εύκολα ελεγχόμενο. Πράγμα που έχει ήδη ξεκινήσει από την αρχή της «τρομερής» πανούκλας.

 

(Τυχόν τυπογραφικά λάθη να θεωρηθούν εκεί για σουρεαλιστικούς λόγους, λόγω βιασύνης μου, δαίμονα του πληκτρολογίου, και, φυσικά, κορονοϊού ο οποίος έχει μολύνει τα δάχτυλά μου.)

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το