Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 5 / 2021

Παρακολουθώ τα «μέτρα» περί κορονοϊού τα οποία αλλάζουν από μέρα σε μέρα, και ώρες-ώρες σκέφτομαι πως ο Μητσοτάκης και οι δικοί του ξυπνάνε κάθε πρωί, τρώνε πρωινό μέσα στο οποίο ρίχνουν σίγουρα και κάτι το ψυχοτρόπο για ένα έρθουν στα ίσια τους, μετά συγκεντρώνονται, κάνουν συμβούλιο, και βγάζουν μέτρα αναλόγως του τι θα τους κατεβάσει στο κεφάλι το κρακ που πριν από λίγο κατανάλωσαν!

Ένα από τα πιο γελοία είναι αυτό περί μουσικής, ότι θα απαγορεύεται η μουσική στους χώρους εστίασης γιατί, δήθεν, όταν υπάρχει μουσική πρέπει να μιλάς πιο δυνατά και, άρα, φτύνεις (υποθέτω) και έτσι εξαπλώνεις τον ιό!

Γαμώτο... τους φαντάζομαι να συζητάνε, οι κερατάδες:

«Και τι θα κάνουμε αυτή τη βδομάδα; Χα-χα-χα-χα-χα,» γελώντας ακόμα από τα ψυχοτρόπα.

Κανείς δεν μιλάει, αλλά όλοι χαμογελάνε ή γελάνε σαν χαζοί γύρω από το τραπέζι.

Και μετά, ένας πετάγεται και λέει: «Έχω μια ιδέα! Ακούστε, ρε, ακούστε! Χα-χα-χα-χα-χα-χα...»

«Τι;»

«Τι είναι!»

«Χα-χα-χα-χα-χα-χα – τι σούρθε πάλι, ρε καθηγητά; Χα-χα-χα-χα!»

«Ακούστε, ρε μαλάκες, τι θα κάνουμε! Θα κόψουμε τη – χα-χα-χα-χα-χα – μουσική στα κέντρα, και θα πούμε ότι είναι για να μην εξαπλώνεται, να μην, να– Χα-χα-χα-χα-χα-χα...»

«Χα-χα-χα-χα-χα...»

«Α-χα-χα-χα-χα-χα-χα!»

«Ναι, ρε, αυτό είναι! ΑΥΤΟ! Χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα. Αυτό θα κάνουμε. Καλό, πολύ καλό...»

Κάπως έτσι τους φαντάζομαι τους τύπους. Γιατί, σίγουρα, δεν μπορεί να είναι σοβαροί...

Το όλο θέμα έχει πλέον γίνει, παγκοσμίως, καταφανές ότι είναι κοροϊδία. Αλλά είναι τραγική κοροϊδία.

Πρόσεξε τι κάνουν: Θέλουν να ανοίξουν την κοινωνία και το εμπόριο, γιατί βλέπουν ότι δεν τραβάει άλλο αυτή η υπόθεση, από οικονομικής άποψης κυρίως, και κάτι πρέπει να κινηθεί για να μη φουντάρουμε τελείως. Αλλά συγχρόνως δεν θέλουν να δώσουν την εντύπωση ότι έχουμε επανέλθει στην «πολυπόθητη κανονικότητα». Πάντα πρέπει, σύμφωνα με το Δόγμα του Κορονοϊού, να μη μπορούμε να επανέλθουμε στην κανονικότητα. Πάντα πρέπει να υπάρχει κάτι που θα μας θυμίζει ότι ο κορονοϊός είναι εδώ, για να μην το ξεχνάμε. Ακόμα κι αν πρόκειται για άλλο ένα βλακώδες μέτρο.

Δεν θέλουν να αισθάνεσαι ποτέ απόλυτα ελεύθερος, γιατί... είναι ο κακός ιός εκεί έξω, ο δαίμονας, που σε κυνηγάει – και υπάρχει κίνδυνος! Κίνδυνος! (Και πολύ παραμύθι...)

Δείχνουν μόνο ΕΝΑΝ δρόμο προς την (υποτιθέμενη) «ελευθερία»: τον εμβολιασμό. Με μια εκβιαστική λογική ότι δεν επιστρέφουμε στην «κανονικότητα» αν δεν εμβολιαστείτε με το πειραματικό τους εμβόλιο.

Δεν είναι καταφανής, πλέον, η προπαγάνδα ακόμα και για τους πιο αδαείς;

Εν τω μεταξύ, άλλες χώρες έχουν ανοίξει κανονικά (όπως Τέξας ή Φλόριντα) και, παραδόξως (;), τα «κρούσματα» φαίνεται να πέφτουν. Ρίξτε μια ματιά σ’αυτόν τον τύπο στο Twitter για πολλά διαγράμματα σχετικά με τέτοια θέματα.

Επίσης, δείτε τι λέει εδώ το μεγάλο αφεντικό του ΠΟΥ: Ακόμα κι αν όλοι εμβολιαστούν, πάλι πρέπει όλοι να φοράνε μάσκες, να κρατάνε αποστάσεις, και τα λοιπά.

Δεν θα αναφερθώ γι’ακόμα μια φορά στο πόσο πειραματικά είναι τα εμβόλια για Covid, ούτε θα μιλήσω για πλασματικούς αριθμούς σχετικά με κρούσματα και θανάτους που παρουσιάζουν από την πρώτη μέρα αυτής της υποτιθέμενης πανδημίας. (Ψάξτε προηγούμενα posts σε αυτό το blog. Και για τα εμβόλια μπορείτε να βρείτε πληροφορίες εδώ, όπου έχω συγκεντρώσει πολλά links για το θέμα.)

Η όλη υπόθεση είναι ψέμα. Είναι 80% απάτη και 20% επιδημία.

Έχετε ακούσει ότι φέτος δεν είχαμε σχεδόν καθόλου αρρώστους από την κλασική γρίπη; Γιατί νομίζετε ότι έγινε αυτό; Γιατί τους δήλωναν «από κορονοϊό». Και η κλασική γρίπη στη συνομοταξία των κορονοϊών είναι.

Αλλά ποτέ δεν ζήτησαν να κάνουμε όλοι το εμβόλιο της γρίπης. Παρότι πέθαιναν ένα σωρό άνθρωποι (μεγάλης ηλικίας, κυρίως) κάθε χρόνο.

Τώρα πουλάνε εμβόλιο, και πρόσεξε το σλόγκαν για να το πουλήσουν: «Το πρώτο βήμα προς την ελευθερία».

Πρώτη φορά ακούμε ένα φάρμακο να σου δίνει «ελευθερία»...

Γιατί το ακούμε τώρα; Γιατί το θέμα πάει εκβιαστικά. «Σας έχουμε κλειστούς αλλά, αν θέλετε την “ελευθερία”, κάντε το εμβόλιο.» Αυτή είναι η λογική τους.

Δεν είναι «Κάντε το εμβόλιο όσοι νομίζετε ότι το χρειάζεστε» (όπως ήταν με το εμβόλιο της κλασικής γρίπης). Είναι η λογική «Κάντε ΟΛΟΙ το εμβόλιο, ΤΩΡΑ, γιατί θέλουμε να πουλάμε κάθε έξι μήνες πειραματικά φάρμακα σε όλους τους πληθυσμούς».

Δείτε με τι μανία προσπαθούν να μας εμβολιάσουν. Μέχρι τα μεσάνυχτα τα εμβολιαστικά κέντρα θα είναι ανοιχτά... αλλά έπρεπε να κάνουμε Ανάσταση στις εννιά το βράδυ για κάποιο μυστηριώδη λόγο. Ακόμα ένα από τα βλακώδη μέτρα που στοχεύουν στην καταπίεση και σε τίποτ’ άλλο και σου λένε, εμμέσως πλην σαφώς: «Κάνε το εμβόλιο αν θες να έχεις “κανονική” κανονικότητα, αλλιώς πάντα κάτι θα σε καταπιέζει, δεν θα είσαι ελεύθερος.»

ΜΟΝΟ με το εμβόλιο η ελευθέρια!

Γιατί;

Επειδή κάποιοι έτσι το θέλουν.

Αλλά ούτε και τότε δεν θα έχεις ελευθερία. Το λέει και το μεγάλο αφεντικό του ΠΟΥ, όπως είπαμε ήδη. Απλά θα σου ζητάνε να εμβολιάζεσαι ξανά και ξανά.

Αμφιβάλλεις ακόμα ότι είναι ένα πολιτικό παιχνίδι με στόχο την καταπίεση των πληθυσμών και την κερδοφορία όσων έχουν άμεση σχέση και συμφωνίες με τις φαρμακοβιομηχανίες;

*

Οι κοινωνίες, σήμερα, είναι έτσι που θα ήταν πολύ δύσκολο να στηθεί ένα απολυταρχικό καθεστώς παγκοσμίως. Υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν συνθήκες.

Υπάρχουν, όμως, και τρύπες στους νόμους.

Μια από αυτές είναι η σχετιζόμενη την υγεία. Όταν είναι «για το καλό σου» δεν μπορείς να πεις τίποτα. Οπότε απλά χρησιμοποιείται αυτή η πρόφαση, μαζί με μια παραλλαγή λίγο πιο επικίνδυνη από τη γρίπη που έτυχε να εμφανιστεί. Και αποκεί και πέρα, οι πληθυσμοί τρομοκρατήθηκαν μαζικά από μισθοφόρους δημοσιογράφους, συνεννοημένους πολιτικούς, και αλλοιωμένες στατιστικές.

Τώρα θέλουν να σε βάζουν να κάνεις, σώνει και καλά, ένα εμβόλιο κάθε όποτε τους κατεβαίνει. Το παιχνίδι έχει χοντρύνει· δεν είναι μόνο μάσκες, καρναβάλι, και κοροϊδία. Παίζεται επάνω στο σώμα σου. Επάνω στις βασικές ανθρώπινες ελευθερίες σου.

Δες πόσο χαρούμενα είναι αυτά τα παλληκάρια.

Σίγουρα, έχουν πάλι κάποια καλή ιδέα στο μυαλό τους...

Και για δες τι λέει ο τρομερός επιστήμων εδώ, για δες...

Παίρνω μερικά αποφθέγματα από το άρθρο, αν και όλα είναι ένα-κι-ένα, ομολογουμένως.

Χαρακτήρισε «πολύ καλή ιδέα» να επιτραπεί σε εμβολιασμένους να εισέρχονται σε κλειστούς χώρους όπως ρεστοράν, μπαρ και κλαμπ χωρίς μάσκα λέγοντας ότι θα είναι μια πολύ καλή ανταμοιβή αλλά και κίνητρο για να προωθηθούν οι εμβολιασμοί.

Λίγο καλύτερα από την ισραηλινή εμβολιοχούντα, δηλαδή, όπου δεν επιτρέπεται να μπεις καθόλου σε κλειστούς χώρους ανεμβολίαστος – ούτε καν σε σουπερμάρκετ ή λεωφορείο! Αλλά μάλλον ευελπιστούν να μας φτάσουν κι εκεί...

Πρόσεξε επίσης ότι λέει πως είναι κίνητρο για να εμβολιαστούν. Κίνητρο. Εκβιασμός, τουτέστιν.

Και δες εδώ, μετά, άλλο ένα μαργαριτάρι:

Είπε ότι είναι πιθανό να χρειαστεί και τρίτη δόση των εμβολίων κατά του κορωνοϊού γύρω στο Δεκέμβριο ενώ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να χρειαστεί να παραχθεί νέο εμβόλιο εάν υπάρξουν μεταλλάξεις που παρακάμπτουν την ανοσία.

Ετοιμάσου συνέχεια να τρυπιέσαι με βελόνες... για το καλό της ανθρωπότητας, φυσικά.

Λοιπόν, αυτός ο Σύψας πρέπει να είναι ζωντανός-νεκρός που ήρθε να μας φάει – ghoul, βαμπίρ, κάτι τέτοιο. Το υποδηλώνει και το όνομά του.

Ισχύει ό,τι έλεγα τις προάλλες όταν έκανα μια εμβολιαστική μελλοντολογία, μου φαίνεται.

Μέσα στο σχέδιο δεν είναι να περάσει η πανδημία. Είναι να είσαι πάντα «υπό»: φοβισμένος, ελεγχόμενος, χωρίς πολιτικές ελευθερίες, πειραματόζωο. Ενώ κάποιοι κερδοφορούν εις βάρος σου.

Προσωπικά, εμβόλιο θα κάνω μόνο νεκρός. Και, μάλλον, θα είμαι σε καλύτερη κατάσταση από τους ζωντανούς-νεκρούς της φατρίας του Κούλη.

Και ο κυριότερος λόγος που δεν κάνω εμβόλιο είναι πολιτικός. Δεν μου αρέσει αυτό που συμβαίνει.

Οι παρενέργειες είναι επίσης ένα θέμα, αλλά όχι το βασικό για τώρα. Ούτως ή άλλως, είμαι γενικά εναντίον των φαρμάκων. Μην παίρνεις φάρμακα εκτός αν πραγματικά τα χρειάζεσαι – για την υγεία σου, όχι για την πολιτική σου ελευθερία.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το