Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
29 / 12 / 2020

Στις τελευταίες Επιλογές που έβαλα στο site μου υπάρχει, εκτός των άλλων, και ένα link το οποίο οδηγεί σε μια ιστοσελίδα απ’όπου λείπει ένα βίντεο για τον Covid-19 που θα έπρεπε να ήταν εκεί αλλά – λόγω άκρατης δημοκρατικότητας στο Youtube, υποθέτω – έχει εξαφανιστεί. Είπα ότι θα το ανεβάσω εγώ αυτό το βίντεο και το ανέβασα. Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Θα μείνει εκεί ένα, δυο, άντε το πολύ τρεις μήνες· μετά θα σβηστεί, γιατί δεν θέλω να μου τρώει χώρο στον σέρβερ. Φροντίστε να το αποθηκεύσετε κάπου, αν σας ενδιαφέρει.

Στο βίντεο αυτό μιλάει ένας επιστήμονας ο οποίος διαφωνεί κάθετα με τα μέτρα που έχουν παρθεί, και παίρνονται, για τον κορονοϊό.

Κοντολογίς, ο άνθρωπος λέει: Οι κορονοϊοί ήταν ανέκαθεν με την ανθρωπότητα, από πολύ παλιά. Είναι ένα είδος ιού που μεταφέρεται εύκολα από τον έναν άνθρωπο στον άλλο· γι’αυτό κιόλας εντοπίζεται μεγάλη μεταδοτικότητα. Όμως, κατά κύριο λόγο, οι κορονοϊοί είναι άκακοι για τον άνθρωπο, και αυτό φαίνεται από τα στατιστικά σχετικά με τη θνησιμότητα. (Αλλά να κατεβάσετε το βίντεο για να τον ακούσετε από μόνοι σας.)

Αυτά λέει ο άνθρωπος.

Και προσέξτε τώρα τι λέει ο γάιδαρος...

Σε αυτό εδώ το βίντεο (που ελπίζω το Youtube να μη σβήσει), χρόνος ροής 27:56, ο Τσιόρδας λέει ότι δήλωναν ως νεκρούς «από Covid» ακόμα και όσους δεν πέθαιναν από Covid αλλά από άλλα νοσήματα, απλά τύχαινε να έχει εντοπιστεί και η παρουσία κορονοϊού στο σώμα τους.

Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ότι η θνησιμότητα του κορονοϊού – μέχρι στιγμής, μικρότερη του 1% – είναι ακόμα πιο μικρή, γιατί τουλάχιστον οι μισές περιπτώσεις που δηλώνονταν ως θάνατοι από Covid δεν ήταν θάνατοι από Covid.

Και αυτό δεν είναι κάτι που συνέβαινε μόνο στην Ελλάδα. Είναι κάτι που συνέβαινε – και συμβαίνει – παντού στον κόσμο. Όλοι όσοι είχαμε κάνει κάποια βασική έρευνα για τον κορονοϊό το είχαμε πολύ γρήγορα ανακαλύψει, ασχέτως αν τα mainstream ΜΜΕ προσπαθούν να το αποκρύψουν.

Επίσης, ξέρεις τι άλλο σημαίνει αυτό; Ότι ο Τσιόρδας σάς θεωρεί όλους μαλάκες. Σας λέει κατάμουτρα «Έχουμε “μαγειρέψει” τον αριθμό των θανάτων» και μετά σας ζητά να τρομοκρατηθείτε και να υπακούσετε σε μαλακίες για μάσκες και lockdown. Και εσείς υπακούτε.

Στο ίδιο βίντεο, λίγο πιο πριν, χρόνος ροής 27:45, ο Σύψας παραδέχεται ότι οι μάσκες δεν προσφέρουν παρά ελάχιστη προστασία. Κάτι που, βέβαια, πάλι όλοι όσοι κάναμε στοιχειώδης έρευνα στην αρχή αυτής της κορονοκατάστασης το γνωρίζουμε. Αλλά εδώ σ’το λέει ένα από τα αφεντικά της Νέας Επιδημίας... και μετά σε κοροϊδεύουν κατάμουτρα επιβάλλοντας πρόστιμα σε όσους δεν φοράνε μάσκες.

Σου αρέσει αυτό; Σου αρέσει που σου κάνουν αυτό το πράγμα και δεν αντιδράς;

Και έρχεται τώρα η επόμενη κοροϊδία: το b-movie του εμβολιασμού...

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]