(Προειδοποίηση: μεγάλο κείμενο. Αλλά δεν μπορούσε να ήταν και πιο μικρό. Όποιος γουστάρει διαβάζει. Καλό θα ήταν.) (Για οποιαδήποτε πληκτρολογικά λάθη ευθύνεται μόνο ο δαίμων του πληκτρολογίου μου.)

Σήμερα, Σάββατο, 6 Νοεμβρίου, έκανα ολόκληρο οδοιπορικό για να δω με τα ίδια μου τα μάτια (όσα μπορούν να αντιληφτούν οι αισθήσεις μου) τι συμβαίνει την πρώτη ημέρα της εφαρμογής των νέων φασιστικών μέτρων για τον κορονοϊό που είναι χειρότερα από οποιαδήποτε έχουν προηγηθεί αλλά θα έπρεπε ίσως να τα περιμένουμε αφού είχαμε ήδη παραδείγματα από άλλες χώρες (βλ. Ισραήλ – βόθρος).

Προτού, όμως, πω τίποτα γι’αυτό, διαβάστε το παρακάτω:

Σ’ένα μέρος που ξέρω είναι ένα φαρμακείο. Μέχρι στιγμής ήταν μέσα δύο κοπέλες. Τώρα είναι μία. Η άλλη βγήκε σε αναστολή για το τρομερό έγκλημα ότι δεν εμβολιάστηκε, οπότε το φαρμακείο έμεινε με μία μόνο φαρμακοποιό μέσα. Αυτή που διώχτηκε ήταν μια κυρία πολύ ευγενική, που εξυπηρετούσε πολύ κόσμο, που ερχόταν ακόμα και σε σπίτια για να δώσει φάρμακα ή να κάνει και ενέσεις – και αυτά δωρεάν, χωρίς καμιά επιπρόσθετη επιβάρυνση: αρνιόταν να την πληρώσουν επιπλέον. Δεν ήταν κανένα «αντιδραστικό» στοιχείο (όπως, για παράδειγμα, ο γράφων), αλλά, όπως είπαμε, έκανε το «έγκλημα» να μην εμβολιαστεί με κάποιο από τα κωλοεμβόλια της κορονοκρατίας. Οπότε έπρεπε να εξοστρακιστεί– συγνώμη, να μπει σε... αναστολή.

Μέχρι πότε;

Ε, μέχρι να τελειώσει η πανδημία. Του Αγίου Ποτέ, σα να λέμε, έτσι όπως φαίνεται πως θα εξελιχτεί το πράγμα.

Μια άλλη φαρμακοποιός μού λέει: «Θα κάνω και την τρίτη δόση του εμβολίου. Τι να κάνω; Πώς θα ζήσω την οικογένειά μου;»

Και διάφοροι άλλοι άνθρωποι λένε ότι τηρούν τα μέτρα, ή δέχονται να εκβιάζονται, για παρόμοιους λόγους, ή για να μην τους ρίξουν πρόστιμο.

Δεν μπορείς να διαφωνήσεις μαζί τους. Έχουν το δίκιο τους. Δεν μπορείς να πεις στον άλλο κατάφατσα ότι πρέπει να πάρει τέτοιο κόστος προκειμένου να αντισταθεί.

Όμως εδώ τίθεται ένα βασικό ερώτημα κι ένα βασικό θέμα ηθικής.

Και στη Γερμανία του ’40, οι περισσότεροι απλά υπάκουγαν· δεν ήταν όλοι διεστραμμένοι κακοί. Απλά υπάκουγαν...

Επίσης, αν ποτέ κανείς δεν είχε δεχτεί κάποιο κόστος προκειμένου να αντιδράσει, τότε αυτή τη στιγμή θα ζούσαμε στην αυτοκρατορία του Χίτλερ. Για να αντιδράσεις, πρέπει να πάρεις κάποιο κόστος. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να σ’το επιβάλει αυτό. Πρέπει να το καταλάβεις μόνο σου.

Σε τελική ανάλυση, αν ΟΛΟΙ (ή, τουλάχιστον, το 80%) αντιδρούσαν, κανένας δεν θα είχε κάποιο κόστος, γιατί το τυραννικό καθεστώς θα είχε πέσει.

Κάθε ένας που δεν αντιδρά, κάθε ένας που υπακούει, δίνει περισσότερη δύναμη στην κορονοκρατία με τη συγκατάθεσή του.

Και εκείνο που πρέπει να έχουμε όλοι υπόψη μας είναι ότι άλλο το να με ενδιαφέρει να καταπολεμήσω μια επιδημία, άλλο το να δέχομαι τη δημιουργία ενός τυραννικού καθεστώτος με πρόφαση μια επιδημία.

Αν ψάχνεις να βρεις ποιο είναι το χρέος σου στην κοινωνία, δεν είναι να εμβολιαστείς – αυτό είναι το αφήγημα της κορονοκρατίας για να σε κάνει πειθήνιο και κοινωνικά ελεγχόμενο ενώ κάποιοι θησαυρίζουν εις βάρος σου. Το πραγματικό χρέος που έχεις είναι να αντισταθείς στα τυραννικά μέτρα, γιατί, όταν δεν το κάνεις, υποβιβάζεις τη ζωή όλων μας – συμπεριλαμβανομένης και της δικής σου. Κλέβεις την ελευθερία όλων μας, έστω κι αν το μερίδιο που σου αναλογεί είναι μικρό.

*

Τελειώνοντας μ’αυτά τα γενικά σχόλια, πάω στο σημερινό οδοιπορικό, της πρώτης ημέρας της σιχαμερής και πιο άθλιας κορονοχούντας που έχουν απλώσει μέχρι στιγμής τα διεστραμμένα φερέφωνα που μας διοικούν.

Βάδισα σε αρκετά μεγάλη απόσταση της Αθήνας, οπότε πιστεύω ότι έχω και μια αρκετά καλή εικόνα.

Αναφέρω μερικά στιγμιότυπα.

Βλέπω μια γυναίκα να κάθεται μόνη σε καφετέρια, απέξω, και να δείχνει στη σερβιτόρα ένα χαρτί και συγχρόνως μια ταυτότητα λέγοντας αμήχανα: «Να δείτε ότι είμαι όντως εγώ...»

Είχα μια παρόρμηση να πω, καθώς περνούσα από εκεί κοντά: «Ντροπή. Δείχνετε ταυτότητα για να καθίσετε σε τραπεζάκι; Για όνομα του Θεού...» Αλλά απλά προσπέρασα.

Βλέπω, μετά, δυο κυράδες να προσπαθούν να εξηγήσουν η μια στην άλλη, μες στη μέση του δρόμου, πώς χρησιμοποιείς το smartphone σε συνδυασμό με την ταυτότητά σου για να μπεις σε κατάστημα...

Βλέπω μια γριά να έχει ένα smartphone στο ένα χέρι και μια ταυτότητα στο άλλο και να προσπαθεί να την ελέγξει μια υπάλληλος ενός καταστήματος που πουλά χριστουγεννιάτικα, και κάπου να τα έχουν μπερδέψει κι οι δυο τους...

Πράγματα που από τη μια είναι να γελάς, από την άλλη να κλαις. Το γιατί πρέπει να κλαις, σε περίπτωση που δεν είναι καταφανές, θα το σχολιάσω παρακάτω ούτως ή άλλως.

Παρεμπιπτόντως, λέω πως ο κόσμος γενικά δεν ήταν και πάρα πολύς στους δρόμους ή στα καταστήματα. Σίγουρα, όχι λίγος, αλλά ούτε και πολύς.

Αξιοσημείωτο ήταν ότι σε κάποιες συνοικίες φαινόταν να γίνονται πολύ περισσότεροι έλεγχοι στις πόρτες ενώ σε άλλες δεν φαινόταν να γίνεται κανένας έλεγχος. Και το ίδιο και για τις ενδείξεις στις εισόδους («Εισέρχεστε μόνο με πιστοπ...» μπλα μπλα μπλα): άλλου υπήρχαν, αλλού όχι.

Πήγα σε καταστήματα απλά και μόνο για να δω τις αντιδράσεις του κόσμου. Σε ένα κατάστημα ρούχων κανείς δεν με ρώτησε αν έχω πιστοποιητικό· από εκεί αγόρασα και κάτι, αν και δεν το είχα σκοπό εξαρχής. Καλό είναι να υποστηρίζουμε τους «παρανόμους» σε τέτοιες εποχές που ζούμε. Αν ο Ρομπέν των Δασών δεν έκανε τίποτα, ο Πρίγκιπας Ιωάννης θα είχε νικήσει.

Καλό είναι να υποστηρίζουμε τους ανθρώπους που υποστηρίζουν την ελευθερία.

Αν ψάξεις θα τους βρεις.

Στα μεγάλα καταστήματα, η κατάσταση είναι χειρότερη. Εκεί πάντα είδα να υπάρχει φρουρός ή υπάλληλος στην πόρτα. Και μπροστά ήταν ουρές οι εμβολιασμένοι ή οι τεσταρισμένοι για να δείξουν χαρτί και ταυτότητα. Όχι και πολύ μεγάλες ουρές, αλλά αναγκάζονταν να περιμένουν. Τα ίδια χάλια, δηλαδή, με το περσινό lockdown που είχε γίνει τα Χριστούγεννα: και τότε, ουρές ήταν έξω από τα μαγαζιά με εκείνα τα click-away κι αυτές τις σαχλαμάρες. (Ποτέ δεν έκανα click-away· αν ήθελα κάτι, πήγαινα απλά σε ανθρώπους που φαινόταν πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν. «Παρανόμους». Σιγά μην κάνω click-away.)

Δοκίμασα να προσεγγίσω ένα τέτοιο μεγάλο κατάστημα για να αγοράσω κάτι που ναι μεν μου χρειαζόταν αλλά δεν μου ήταν και ακριβώς απαραίτητο απολύτως τώρα. (Εσκεμμένα είμαι ασαφής γιατί δεν θέλω να φανεί τίποτα περισσότερο από τη γενική ιδέα.) Σταματάω απέξω και λέω στον φρουρό: «Ρε παιδιά, μ’αυτά τα μέτρα που έχετε πάρει εγώ δεν μπορώ να μπω μέσα, αλλά μου χρειάζεται αυτό το πράγμα,» και του το έδειξα. «Δεν μπορώ να το βρω πουθενά αλλού· μόνο εδώ το βρίσκω.» (Αλήθεια αυτό· δεν ήταν ψέμα για να τους δοκιμάσω.) «Δεν γίνεται κάπως να το πάρω;»

Οι άνθρωποι μού το έδωσαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Ειδοποίησαν μια κοπέλα, πήγε μέσα, μου το έφερε, πλήρωσα, μου έφεραν τα ρέστα μου, τέλος.

Αυτό τι σημαίνει: ότι υπάρχουν λογικοί άνθρωποι που μπορούν να σε εξυπηρετήσουν ακόμα και στα μεγάλα καταστήματα. Βέβαια, δεν θα σ’αφήσουν να μπεις να κοιτάξεις, αλλά αν ξέρεις τι θέλεις θα σ’το δώσουν. Και μπορεί να εξυπηρετηθείς και πιο γρήγορα από τους άλλους που περιμένουν στην ουρά για να μπουν! (Ειρωνικό, το ξέρω.)

Πλάι μου ήταν ένας τύπος που μόλις είπα «Με τα μέτρα που έχετε πάρει δεν μπορώ να μπω», ανησύχησε και με ρωτούσε τι συμβαίνει, τι ζητάνε. Του είπα, και μου είπε: «Έχω πιστοποιητικό εμβολιασμού.» «Ε, τι φοβάσαι τότε;» του λέω. Εν τω μεταξύ, εγώ δεν φορούσα μάσκα· αυτός ο άνθρωπος φορούσε μάσκα ώς το κούτελο: τόσο προστατευτικό θεωρούσε το εμβόλιό του...

Επισκέπτομαι, μετά, ένα άλλο κατάστημα που πηγαίνω εκεί από καιρό, και με ρωτά ο υπάλληλος αν έχω πιστοποιητικό· δεν είχα, δεν μπήκα. Κι αυτό το κατάστημα είναι μικρό, δεν είναι και σε τόσο κεντρικό σημείο, και εκείνη την ώρα εγώ δεν έβλεπα κανέναν άλλο μέσα. Αν έμπαινα, θα ήμουν μόνος μου. Αλλά ο υπάλληλος θεώρησε καλό να με διώξει. Ήταν καινούργιος – τους πιο παλιούς δεν τους είδα εκεί – αλλά σίγουρα θα με είχε ξαναδεί· το ήξερε ότι είμαι τακτικός πελάτης· όμως αποφάσισε να με διώξει.

Έριξα μια ματιά στα πράγματα που είχε απέξω· μετά τον ρώτησα: «Καλά, ρε φίλε, πραγματικά συμφωνείς μ’αυτά τα μέτρα;»

«Κοιτάξτε, αν έχετε άλλη γνώμη, δεν μπορώ να σας πείσω...»

«Το καταλαβαίνω ότι ίσως να φοβάσαι πως θα γίνει έλεγχος, αλλά σε ρωτάω ως άνθρωπο: Συμφωνείς μ’αυτά τα μέτρα; Σου φαίνονται σωστά;»

«Ναι.»

«Εντάξει, αφού έτσι νομίζεις...»

Δεν είχα και καμιά πρόθεση να τσακωθώ κιόλας. Δεν έχει νόημα αυτό. Αν είναι να δράσουμε κατά της κορονοκρατίας, δεν έχει νόημα να τσακωνόμαστε με τον κάθε υπάλληλο, ή γενικά με τον καθένα. Χρειάζεται κάτι πιο ουσιαστικό.

Αλλά μου έκανε αρνητική εντύπωση αυτό το περιστατικό, γιατί, όπως είπα, δεν ήταν και κανένας άλλος μες στο κατάστημα και ήμουν και παλιός πελάτης. Δεν θέλω να γίνω εκδικητικός – δεν μ’αρέσει αυτό – αλλά θα το ξανασκεφτώ πολύ σοβαρά αν θα ξαναπάω εκεί. Δεν λέω ότι σίγουρα δεν θα ξαναπάω, όμως θα το ξανασκεφτώ. Γιατί το να διώχνεις κάποιον επειδή η κυβέρνηση σού είπε ότι είναι «ψωριάρης» αφήνει, όπως και να το κάνουμε, μια άσχημη αίσθηση.

Και δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω να δημιουργείται. Δηλαδή, μια συγκρουσιακή κατάσταση θέλοντας και μη.

Σε ένα άλλο κατάστημα που πήγα, πάλι ο άνθρωπος εκεί δεν με άφησε να μπω, αλλά μου είπε: «Φίλε, εγώ σε αγαπάω, αλλά αν σε βρουν εδώ μέσα θα μου ρίξουν 5000 πρόστιμο. Εγώ είμαι εναντίον, έχω γραψεί και γι’αυτο!» (Δεν τον ρώτησα τι ακριβώς.) «Από αύριο θα βγάλω και περισσότερα πράγματα απέξω για να μπορείτε να κοιτάζετε.»

Τώρα, αυτή τη συμπεριφορά δεν μπορείς παρά να την εκτιμήσεις, ασχέτως αν διαφωνείς με τα μέτρα...

Σε κάποια φάση πέρασα και από την περιβόητη Ερμού, και η κατάσταση ήταν γελοία. Πριν από ένα χρόνο σχεδόν, τα ξεφτιλισμένα ΜΜΕ κατηγορούσαν τον κόσμο που είχε πάει στην Ερμού και, μάλιστα, είχαν δείξει και εικόνες που έκαναν τον κόσμο να φαίνεται περισσότερος απ’ό,τι ήταν. Επειδή είχε τύχει και τότε να περνάω από την Ερμού, σας λέω πως ο κόσμος ήταν ελάχιστος, αλλά ήταν αρκετοί σε τραγελαφικές ουρές έξω από τα καταστήματα που είχαν κλείσει ραντεβού.

Σήμερα, ίσχυε το ίδιο με τους εμβολιασμένους και τους τεσταρισμένους! Ουρές έξω από τα καταστήματα περιμένοντας να δείξουν χαρτί και ταυτότητα. Τι άλλαξε; Σοβαρά τώρα; Πάλι συνωστισμός, πάλι τα ίδια χάλια, αλλά με άλλο πρόσχημα. Κι αν υποτεθεί ότι όντως υπάρχει κίνδυνος, θα κολλήσουν ξανά, αφού οι εμβολιασμένοι σού λέει ότι κολλάνε και νοσούν. Τι κερδίσαμε;

Τον κοινωνικό έλεγχο. Αυτό κερδίσαμε. Το να δείχνεις προσωπικά δεδομένα εδώ κι εκεί. (Και αναφέρομαι σ’αυτό παρακάτω.)

Η ίδια η Ερμού ήταν κοσμοπλημμυρισμένη. Καμία σχέση με αυτό που γινόταν εκεί πέρσι. Κοσμοπλημμυρισμένη. (Τρέμε, κορονοφοβικέ, τρέμε.)

Όπως έλεγα, το μόνο που κερδίσαμε είναι να δείχνεις προσωπικά δεδομένα. Σοβαρά τώρα: όλοι αυτοί που πάνε και δείχνουν την ταυτότητά τους για να μπουν σ’ένα κατάστημα ή να καθίσουν σ’ένα τραπεζάκι αισθάνονται καλά; Δεν αισθάνονται σαν μαλάκες; Τώρα ο καθένας μπορεί να ξέρει ότι ΕΣΥ ήσουν στο συγκεκριμένο μέρος τη συγκεκριμένη ώρα. Αυτό είναι απαράδεκτο. Είναι πλήρης παραβίαση των προσωπικών δεδομένων και των βασικών ανθρώπινων ελευθερίων.

Ανέκαθεν, μπορούσαμε να καθίσουμε σε μια καφετέρια τελείως ανώνυμα. Δεν χρειαζόταν κανένας να ξέρει ότι είσαι ΕΣΥ που κάθισες εκεί τότε. Το ίδιο και για όλα τα καταστήματα. Μπορούσες να πας, να κοιτάξεις, χωρίς κανείς να ξέρει το όνομά σου.

Τώρα, δηλαδή, πρέπει ο καθένας να ξέρει το όνομά σου όταν είναι να μπεις κάπου;

Αυτό είναι ντροπή. Είναι αίσχος.

Είναι και προσβολή για τους ίδιους τους εμβολιασμένους, αν και δεν φαίνεται να το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα. Είναι ένα σύστημα κοινωνικού ελέγχου τελείως απαράδεκτο το οποίο εξισώνει τον άνθρωπο με το ζώο – ή, ίσως, καλύτερα, με το πειραματόζωο.

Δηλαδή, αν κάτσω σε τραπεζάκι κάπου, μετά ο τύπος από το μπαρ θα μου σφυρίξει «Βουλαζέρη, έλα να πληρώσεις!»; Και θα πρέπει, μήπως, να πω και «Παρών!»; Πού είμαστε, στο στρατό ή σε ελεύθερη κοινωνία;

Αυτά είναι τα πιο μέγιστα χάλια του κερατά.

Εγώ απορώ που υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας οι οποίοι δέχονται να τους συμπεριφέρονται έτσι.

Κι αν το δεις από την άλλη μεριά, από τη μεριά των ανεμβολίαστων, το πράγμα βρωμάει ακόμα πιο πολύ. Είναι απαρτχάιντ. Κανονικότατα. Αποκλείει αυτούς τους ανθρώπους από μέρη που είναι γενικού ή και βασικού χαρακτήρα· ή τους εξαναγκάζει να τεστάρονται συνεχώς.

*

Θα μπορούσα να κάνω το κωλεμβόλιό τους και να τελειώσει το απαρτχάιντ για εμένα (τουλάχιστον, μέχρι να μου ζητήσουν την επόμενη δόση... και την επόμενη... και την επόμενη). Αλλά δεν το κάνω. Και δεν πρόκειται, σε καμία περίπτωση, να το κάνω.

Δεν είναι οι παρενέργειες που φοβάμαι· είναι πολύ μικρή η πιθανότητα να έχεις τώρα, άμεσα (για το μέλλον δεν ξέρουμε), κάποια σοβαρή παρενέργεια... αν και βέβαια η πιθανότητα υπάρχει και δεν είναι καθόλου αμελητέα.

Δεν είναι ότι με απασχολεί το «τσιπ» που θα εμφυτέψουν μέσα μου.

Δεν είναι ότι με απασχολεί η πιθανή σχέση των εμβολίων με το 5G.

Δεν είναι ότι με απασχολεί που τα εμβόλια είναι «του Αντιχρίστου».

Δεν είναι ότι με απασχολεί που τα εμβόλια είναι βιολογικά όπλα.

Δεν είναι οποιαδήποτε άλλη θεωρία ή προειδοποίηση για τα εμβόλια.

Για κάποια από τα παραπάνω υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα (για κάποια άλλα, όχι και τόσο σοβαρά)· δεν θέλω να πω ότι όλα αυτά είναι αμελητέα και πρέπει να τα αγνοήσουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Όμως ο βασικός λόγος που δεν κάνω το εμβόλιο είναι ότι δεν δέχομαι να με εξαναγκάζει κανένας να πάρω φάρμακα που δεν θα έπαιρνα ο ίδιος από μόνος μου. Η αλήθεια είναι πως δεν αισθάνομαι απειλημένος από τον κορονοϊό, ποτέ δεν αισθάνθηκα πιο απειλημένος από τον κορονοϊό σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη ασθένεια. Άρα, δεν αισθάνομαι και την ανάγκη να κάνω εμβόλιο για αυτόν. Γενικά, δεν παίρνω φάρμακα. Δεν παίρνω ούτε panadol όταν κρυολογήσω εκτός αν είναι απόλυτη ανάγκη. Και δεν σκοπεύω να αρχίσω να παίρνω τώρα εξαναγκαστικά ένα φάρμακο ανά 6μηνο επειδή έτσι νομίζει κάποιος άλλος.

Το να σε εξαναγκάζει κάποιος να παίρνεις φάρμακα είναι κατάλυση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δεν το δέχομαι, δεν πρόκειται ποτέ να το δεχτώ.

Θα μπορούσα, επίσης, σήμερα να είχα κάνει ένα τεστ ώστε να έχω πλήρη πρόσβαση σε όλα τα καταστήματα. Δεν το έκανα, και δεν πρόκειται να κάνω κανένα τεστ εκτός αν μου είναι απολύτως απαραίτητο για κάποια δουλειά. Σιγά μην κάνω τεστ για να καθίσω σε τραπεζάκι επιδεικνύοντας ταυτότητα. Και μόνο που το σκέφτομαι κάνω εμετό.

Ο βασικός λόγος που δεν κάνω τεστ είναι επειδή δεν θέλω να υποστηρίζω αυτό το διεστραμμένο σύστημα που έχει επιβάλλει η κορονοκρατία επάνω μας.

Να αποφεύγετε τα τεστ όσο το δυνατόν περισσότερο.

Υποπτεύομαι πως ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι για να αυξάνονται τα «κρούσματα» και να δίνεται συνεχώς η εντύπωση της «τρομερής πανδημίας», πράγμα που απλά θα οδηγεί σε ολοένα και πιο φασιστικά μέτρα, λες και βρίσκεσαι παγιδευμένος μέσα σε εργαστήριο για βιοκοινωνικούς πειραματισμούς. (Ή, μήπως, ήδη βρίσκεσαι εκεί;)

*

Τα προηγούμενα Χριστούγεννα, τότε που ο Άη Βασίλης είχε φέρει τα πρώτα εμβόλια, είχα γράψει ένα κείμενο εδώ. Μπορείτε να το διαβάσετε. Σχεδόν ό,τι είχα προβλέψει (αυτή η άθλια κατάσταση που συμβαίνω τώρα, δηλαδή) έχει πραγματοποιηθεί. Κάποιοι τότε με έλεγαν συνωμοσιολόγο (ασχέτως αν ποτέ στη ζωή μου δεν έχω ασχοληθεί με συνωμοσιολογία)...

Σήμερα βλέπεις να έχει περάσει αυτός ο φασισμός αδιαμαρτύρητα από... τους πάντες σχεδόν.

Οι πολίτες ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό. Ο κόσμος είναι ανόητος; Δεν βλέπει τι συμβαίνει;

Οι πολιτικοί συναινούν πρόθυμα με τις έξωθεν εντολές· γίνονται φερέφωνα. Και πολλοί δημοσιογράφοι ή κάνουν το ίδιο ή δεν βγάζουν άχνα.

Σήμερα, πρώτη μέρα αυτής της πιο χειρότερης κορονοχούντας, ρίχνεις μια ματιά στις εφημερίδες και δεν βλέπεις κανέναν να λέει τίποτα. Ούτε καν το Μακελειό. Μόνο η Ελεύθερη Ώρα γράφει κάτι· αλλά, έτσι όπως τα γράφει η Ελεύθερη Ώρα, εδώ και καιρό, είναι σαν συγχρόνως να βάζει τρικλοποδιά στον εαυτό της και σε όλους τους υπόλοιπους που αντιστέκονται. Γιατί, εκτός από κάποια σοβαρά θέματα που αναφέρει, αναφέρει επίσης και αρλούμπες, όπως ότι τα εμβόλια είναι «του Αντιχρίστου».

Έπεσε όμως το βλέμμα μου επάνω σε μια εφημερίδα που είχα και παλιότερα προσέξει αλλά δεν τη βλέπω συχνά. Δρόμος της Αριστεράς. Και είχε αυτό το πρωτοσέλιδο σήμερα:

Επιτέλους! Κάποιος γράφει κάτι σήμερα για τον νεοφασισμό που έχει πλακώσει αυτή τη χώρα. Και αποδεικνύει, συγχρόνως, ότι όλοι οι αριστεροί δεν είναι πουλημένοι.

Τις προάλλες, είχε βγει ο κ. Τσίπρας και είχε πει ότι τον σοκάρει που ο κ. Μητσοτάκης σκέφτεται τους ψήφους και δεν έχει αποκλείσει τους ανεμβολίαστους και από τις εκκλησίες.

Τι λες, κ. Τσίπρα; Σοβαρά; Δεν είχαμε καταλάβει ότι το έκανε για τους ψήφους. Νομίζαμε ότι απλά ήταν μαλάκας...

Αλλά εκεί είναι το θέμα, κ. Τσίπρα; Ή στην παραβίαση προσωπικών δεδομένων και στο απαρτχάιντ που συμβαίνει;

Εγώ ξέρω πως αριστερός σημαίνει αντιδραστικός, ασυμβίβαστος, αμφισβητίας, και φανατικά ελεύθερος.

Τι από αυτά φαίνεται να είναι οι αριστεροί που κάθονται μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο σήμερα; Τίποτα από αυτά, δυστυχώς. Αντιθέτως, θα έλεγες ότι είναι πειθήνιοι και συμβιβασμένοι με όλες τις εντολές που έρχονται – ακόμα και με τις πιο ακραία ανελεύθερες.

Ντροπή σας, κύριοι και κυρίες.

*

Ο κόσμος είναι ανόητος. Αλλά πρέπει να πάψει να είναι. Πρέπει να αντιδράσει. Δυστυχώς εγώ – όπως είχα γράψει και πριν από έναν χρόνο, όταν έγραφα κι αυτό το παλιό προφητικό κείμενο – δεν είμαι πολιτικός, δεν είμαι καν πολιτικοποιημένος, και το κοινό που έχω από αυτό το site είναι αρκετά εξειδικευμένο και, άρα, αρκετά μικρό. Τελευταία, ίσως να έχει διευρυνθεί λίγο εξαιτίας των όσων γράφω για την κορονοχούντα· αλλά και πάλι δεν είναι τέτοιο που θα μπορούσα να κινητοποιήσω κόσμο μαζικά.

Αυτό πρέπει κάποιος άλλος από εσάς να το κάνει. Ελπίζω να σας ενδιαφέρει ακόμα το θέμα.

Δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς ο Βόβολης κατάφερε να μαζέψει τόσο πολύ κόσμο σ’εκείνη την πρώτη διαδήλωση (μιλάμε για τουλάχιστον 10.000) και ακόμα περισσότερο στη δεύτερη διαδήλωση... Αλλά μετά, τι έγινε; Τι γίνεται τώρα; Οι μικρές, εξειδικευμένες διαδηλώσεις (όπως, πχ, αποκλειστικά των υγειονομικών) δεν μου φαίνεται ότι μπορούν να επιφέρουν κάποια ουσιαστική αλλαγή.

Δεν είμαι καν βέβαιος ότι οι διαδηλώσεις γενικά από μόνες τους μπορούν να επιφέρουν κάποια ουσιαστική αλλαγή. Χρειάζεται και άλλου είδους δράση. (Και, όχι, δεν αναφέρομαι σε τίποτα παράνομο, ούτε σε πραξικόπημα.)

Αν ήταν στο χέρι μου, θα είχα ξεσηκώσει ήδη επανάσταση. Αλλά δεν είναι. Οπότε, θα πρέπει να το κάνετε εσείς για εμένα. Και, κυρίως, για όλους μας. (Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν πολύ περισσότερο από εμένα από τα φασιστικά μέτρα της κορονοκρατίας.)

*

Α, ναι, και κάτι τελευταίο. Σήμερα γινόταν μια διαδήλωση. Στο Σύνταγμα. Για την κλιματική αλλαγή.

Ήταν σαν κάποιος να μου κάνει πλάκα. Εκτός των άλλων, σ’ένα φυλλάδιο που πήρα είχε ως σλόγκαν και «Το περιβάλλον πάνω από τα κέρδη». Μου σηκώθηκε η τρίχα. Δεν σας θυμίζει κάτι παρόμοιο; Τι έλεγαν πριν από μερικούς μήνες; «Η υγεία πάνω από τα κέρδη»... Ελπίζω να μη φτάσουμε στα ίδια χάλια.

Αλλά, όπως και νάχει, αυτή τη στιγμή, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, στ’αρχίδια μου η κλιματική αλλαγή, όταν κάποιοι έχουν εξαπλώσει τέτοια σιχαμερή χούντα επάνω σ’όλη τη χώρα μου. Αυτή η διαδήλωση ήταν σαν κακόγουστο αστείο μια τέτοια ημέρα. Ίσως – ναι, θα γίνω «συνωμοσιολόγος» – να ήταν, μάλιστα, εσκεμμένα εκεί για αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά προβλήματα. Κανονικά, θα έπρεπε να γίνεται διαδήλωση εναντίον των φασιστικών μέτρων επίδειξης ταυτότητας και του απαρτχάιντ.

Οι άνθρωποι πάνω από τις μαλακίες σας.

*

Πάω στοίχημα ότι αρκετά αποβράσματα της κορονοκρατίας θα ήθελαν πολύ τώρα να με εξαφανίσουν επειδή λέω την αλήθεια όπως τη βλέπω.

Αλλά συγκρατηθείτε, εγώ απλά γράφω φανταστική λογοτεχνία...