Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 4 / 2023

Βλέπω αυτά που έχει κάνει, και αυτά που ίσως μέλλεται να κάνει, ο Elon Musk στο Twitter και έχω πάθει σοκ. Προσπαθεί να ξεζουμίσει οικονομικά την πλατφόρμα. Πάω στοίχημα πως, αν δεν ήταν πλέον τόσο συνηθισμένο τα social media να είναι δωρεάν, θα έβαζε να πληρώνεις για να εγγραφείς. Ίσως ακόμα και να πληρώνεις κάθε φορά που κάνεις log in!

Ο Elon Musk είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο... Τώρα καταλαβαίνω πώς: Εκμετάλλευση, εκμετάλλευση, εκμετάλλευση. Αισχρή εκμετάλλευση.

Προσπαθεί να διαχωρίσει το Twitter σε χρήστες που θα πληρώνουν (και θα είναι προνομιακοί) και χρήστες που δεν θα πληρώνουν (και θα είναι δευτέρας κατηγορίας). Αυτό και μόνο ως λογική είναι απαράδεκτο και απαίσιο. Επίσης απαίσιο είναι το πόσο που χρεώνει.

Ναι, ανέκαθεν γινόταν και διαφήμιση στο Twitter (και ίσως κι αυτό να ήταν κακό), αλλά δεν ήταν το ίδιο πράγμα όπως να διαχωρίζεις τους χρήστες με τέτοιο χυδαίο τρόπο.

Και ούτε τους δημιουργούς αφήνει να φτιάξουν ελεύθερα εφαρμογές (apps) βασισμένες στο Twitter. Πρέπει να πληρώνουν. Γι’αυτό κιόλας αρκετές δωρεάν υπηρεσίες βασισμένες στο Twitter έχω διαβάσει ότι τώρα θα κλείσουν: γιατί, πολύ απλά, δεν μπορούν – ή δεν θέλουν – να πληρώνουν τον Μασκ(αρά) για να χρησιμοποιούν κάτι που θα έπρεπε να είναι δωρεάν.

*

Τα social media, και οτιδήποτε παρόμοιο, πρέπει να είναι δωρεάν στον χρήστη. Γιατί; Διότι ουσιαστικά εκμεταλλεύονται τον χρήση σε κάθε περίπτωση. Ο χρήστης δίνει δωρεάν περιεχόμενο εκεί μέσα. Ανεβάζει τη διαφημιστική και οικονομική αξία της πλατφόρμας απλά και μόνο με την (ενεργή) παρουσία του. Πού αλλού δουλεύεις χωρίς να σε πληρώνουν; Μόνο στα σόσιαλ μύδια και σε παρόμοια πράγματα στο διαδίκτυο.

Αλλά αυτό έχει την εξής λογική: ότι ναι μεν δέχεσαι μια κάποια εκμετάλλευση της δουλειάς σου από έναν τρίτο για να αυξήσει την αξία της πλατφόρμας του, αλλά κι εσύ προωθείς τη δική σου δουλειά, ή τις πολιτικές σου ιδέες, ή προσπαθείς να κάνεις φίλους αποκεί μέσα ή να βρεις γκόμενα, ή οτιδήποτε άλλο που αφορά εσένα προσωπικά.

Δηλαδή, δίνεις κάτι και παίρνεις κάτι.

Αυτό όμως που κάνει τώρα ο Μασκ(αράς) γέρνει την πλάστιγγα προς το δίνεις πολύ περισσότερο, γιατί θέλει και να του δίνεις δωρεάν υλικό για την πλατφόρμα του και να τον πληρώνεις κιόλας!

Ε όχι, ρε μεγάλε, δεν είμαστε και τελείως μαλάκες, με το συμπάθιο...

Προσωπικά πιστεύω ότι κανένας δεν πρέπει να τον πληρώσει ούτε μισό αρχίδι, ώστε στο τέλος να αναγκαστεί να γυρίσει την πλατφόρμα στην προηγούμενή της κατάσταση.

Και ο μόνος λόγος που ήδη δεν έχω φύγει από το Twitter είναι επειδή δεν βλέπω ακόμα η κατάσταση να έχει γίνει φριχτή. Αν δω να γίνεται κάτι τέτοιο – όπως οι απλήρωτοι λογαριασμοί να μην προωθούνται καθόλου και μόνο οι πληρωμένοι να έχουν δύναμη – μάλλον θα πάω αλλού.

*

Ευτυχώς, ποτέ δεν είχα ασχοληθεί τόσο πολύ με κανένα social media που να το θεωρώ «δικό μου» ή σπίτι μου. Γιατί το ήξερα πως δεν αξίζει.

Αυτό είναι ένα μάθημα που έμαθα από παλιά στο διαδίκτυο, πριν από τα σόσιαλ μύδια: Ποτέ μην ασχολείσαι πολύ με κάτι που δεν είναι απόλυτα δικό σου.

Είχα ασχοληθεί πολύ με μια πλατφόρμα που κάποιος άλλος είχε τα κλειδιά· κι όταν κάποιος άλλος έχει τα κλειδιά – έχει το όνομα του site, εν ολίγοις – αυτός ελέγχει και τον χώρο. Αν κάτι στραβώσει και εσένα δεν σου αρέσει, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα εκτός απ’το να φύγεις. Δεν μπορείς να κλείσεις το μέρος, δεν μπορείς να το αλλάξεις. Δεν έχεις καμία δυνατότητα. Και όλη η δουλειά σου μέσα σε αυτό πάει χαμένη. Ήταν εκμετάλλευση, από την οποία επωφελείται κάποιο άλλο καθίκι (ή πολλά καθίκια μαζί).

Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που, πχ, μετακόμισα τα Σκιώδη Παραλειπόμενα σε δικό μου σέρβερ αντί να τα έχω στο Tumblr. Δεν είχα κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα, αλλά δεν αισθανόμουν ότι το blog ήταν ακριβώς «δικό μου».

Τώρα είναι, όσο μπορεί να είναι στο διαδίκτυο.

Το ίδιο, και πολύ περισσότερο, ισχύει για τα social media. Είναι μια μαζική εκμετάλλευση. Όσο πιο πολύ τούς δίνεις την αφοσίωσή σου, τόσο πιο πολύ κάποια μέρα στο μέλλον θα σε προδώσουν· γιατί, αναπόφευκτα, κάτι θα αλλάξει που δεν θα σου αρέσει, ή μπορεί και να καταστρέφει τελείως την ιδέα σου για το τι κάνεις εκεί.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]