Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 3 / 2022

Το τελευταίο βιβλίο που δημοσίευσα είναι το 9ο των Κρυφών Όπλων της Πόλης, το Αβέβαια Μέλλοντα και Ρημαγμένοι Δρόμοι. Γράφτηκε το 2018, όπως θα μπορείτε να δείτε από εδώ. Και ίσως κάποιοι να αναρωτιούνται αν έχω γράψει τίποτα από τότε ή αν απλά κάθομαι εδώ και γράφω για την άθλια κατάσταση με τον κορονοϊό.

Αν το νομίζετε αυτό, θα έπρεπε να με ξέρετε καλύτερα. Φυσικά και γράφω λογοτεχνία. Συνέχεια. Δεν έχω σταματήσει ούτε στιγμή. Έχω γράψει κάμποσα πράγματα, αλλά είχα πει, από τότε που δημοσίευσα το τελευταίο των Κρυφών Όπλων της Πόλης, ότι τώρα θα κάνουμε ένα (μεγάλο) διάλειμμα, δεν θα δημοσιεύσουμε άλλα βιβλία ώσπου να περάσει κάποιος καιρός. Για να δώσουμε χρόνο στα προηγούμενα να διαβαστούν. Ο δεύτερος κύκλος του Θρυμματισμένου Σύμπαντος έχει πολλές ιστορίες, και δεν θα είχε νόημα να ξεκινήσω αμέσως να δημοσιεύω κι άλλες, από τον τρίτο κύκλο που γράφω τώρα.

Είχα, λοιπόν, αποφασίσει ότι θα ξεκινήσω να δημοσιεύω καινούργια βιβλία από το 2025: και το κρατάω. Δεν δημοσιεύω τίποτα ακόμα. Θα τα βγάλουμε το 2025, και θα τα διαβάσουν όσοι είναι ακόμα ζωντανοί ύστερα από τις «πανδημίες», τα εμβόλια, τις κρίσεις, και τους πολέμους. Γι’αυτό μείνετε ζωντανοί, σας παρακαλώ, και μην πουλάτε την ελευθερία σας σε κανέναν, με τίποτα. Όπως καταλαβαίνετε, υπάρχει λόγος.

Θα αναφέρω εδώ μόνο μερικούς τίτλους βιβλίων από τα τελευταία που έχω γράψει, για να πάρετε μια γεύση.

Το 2018, εκτός από το Αβέβαια Μέλλοντα και Ρημαγμένοι Δρόμοι, γράψαμε και τα εξής δύο βιβλία: Ο Ναυαγός της Φαρμακερής Θεάς και Ο Κουρσάρος της Ιχθυδάτιας. Είναι ο πρώτος και ο δεύτερος τόμος της σειράς που ονομάζεται Η Αναζήτηση του Οφιομαχητή. Πριν από κάποιο καιρό είχα γράψει ένα άρθρο για τους υπεράνθρωπους στη λογοτεχνία και ένα κειμανάκι σε τούτο εδώ το ιστολόγιο σχετικά με τα «κακά» φίδια και ερπετά στη φανταστική λογοτεχνία. Τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο σε σχέση με την Αναζήτηση του Οφιομαχητή.

Το 2019 γράψαμε τους δύο επόμενους τόμους της Αναζήτησης του Οφιομαχητή: Ο Εκδικητής της Έχιδνας και Ο Μισθοφόρος της Μικρυδάτιας.

Όλα αυτά τα βιβλία, που αποτελούν μέρος του τρίτου κύκλου του Θρυμματισμένου Σύμπαντος, διαδραματίζονται στην Υπερυδάτια, μια από τις διαστάσεις του ΘΣ για τις οποίες δεν είχα γράψει και πολλά ώς τώρα αλλά αποδείχτηκε, για εμένα, πολύ ενδιαφέρουσα.

Το 2020 γράψαμε τους τρεις τελευταίους τόμους της Αναζήτησης του Οφιομαχητή: Η Οργή των Όφεων· Ο Κυνηγός των Θαλασσών· και Ο Άρχοντας των Βυθών.

Και το 2021 ξεκίνησα μια καινούργια σειρά η οποία σχετίζεται με την Αναζήτηση του Οφιομαχητή αλλά μπορεί να διαβαστεί και ανεξάρτητα. Ονομάζεται Το Κλεμμένο Βασίλειο, διαδραματίζεται στη Μοργκιάνη (όπως και Το Αίμα των Κατοίκων της), και ακόμα δεν την έχω ολοκληρώσει. Μέσα στο 2021 έγραψα τους τρεις πρώτους τόμους: Οι Θεοί Μιλούν· Το Σκοτάδι Γελά· Το Φως Απαντά. Τώρα γράφω τον τέταρτο (και δεν έχω ακόμα αποφασίσει για τον τίτλο). Δε νομίζω να είναι ο τελευταίος· μάλλον στον πέμπτο θα τελειώσει.

Ίσως να πούμε περισσότερα για όλ’ αυτά στο σύντομο μέλλον. Ή ίσως όχι.

Μέχρι το 2025 διαβάστε τον δεύτερο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος, που είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω δημοσιεύσει. Πάντα τα τελευταία που γράφω είναι και αυτά που προτείνω σε όποιον με ρωτά «Και τι δικό σου να διαβάσω;»

Ρίξτε, επίσης, μια ματιά σε αυτό το άρθρο που αποτελεί οδηγό για τον δεύτερο κύκλο του ΘΣ.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]