Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
28 / 4 / 2021

Είχα γράψει και παλιότερα ότι αυτή η υπόθεση με τους εμβολιασμούς μπορεί να εξελιχτεί άσχημη. Αισθάνομαι χάλια που φαίνεται να βγαίνω σωστός.

Βλέπω ανθρώπους να λένε πως όποιος δεν δέχεται να εμβολιαστεί – ακούστε απόψεις! – πρέπει να δέχεται μήνυση από όσους χάνουν κάποιον από τον κορονοϊό, πρέπει να του φερθούν σαν αντικοινωνικό στοιχείο, δεν πρέπει να μπορεί να δουλέψει, ή πρέπει να του κάνουν κάτι άλλο άσχημο.

Αρκετά από αυτά ακούγονται από άτομα που το ξέρω πως είναι κυβερνητικά τσιράκια πέραν πάσης αμφιβολίας. Για τους άλλους, που δεν είναι κυβερνητικά τσιράκια και δεν έχουν κάποιο άλλο συμφέρον από την παρωδία που λέγεται «εμβολιασμός εναντίον Covid-19», ελπίζω να είναι απλώς παραπλανημένοι και να έρθουν σύντομα στα συγκαλά τους.

Ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό τσιράκι, ένας δημοσιογράφος του κώλου, αρκετά γνωστός, που δεν λέω το όνομά του για να μη θεωρηθεί πως θέλω να τον συκοφαντήσω, έγραφε πρόσφατα ότι είναι δυστυχές που «μόνο» – μόνο! – το 61% των ηλικιωμένων έχουν εμβολιαστεί. (Λες και το να έχουν εμβολιαστεί 61% ηλικιωμένοι της χώρας μας με ένα καθαρά πειραματικό φάρμακο που δεν έχει λάβει καν επίσημη έγκριση από πουθενά είναι μικρό ποσοστό!) Και όσους αρνούνται να εμβολιαστούν, ενώ θα μπορούσαν, οφείλουμε να τους φερθούμε σαν κοινωνικά απόβλητα.

Εύγε, ρε φίλε! Ας φερθούμε σε όλους τους ανεμβολίαστους παππούδες σαν μιάσματα! Ας τους ΤΕΜΑΧΙΣΟΥΜΕ, τους πούστηδες, επειδή αρνούνται να πάρουν το πειραματικό φάρμακο!

Θέλω να δω τι θα πει αυτό το μίασμα – γιατί, ναι, κάτι τέτοιοι είναι τα πραγματικά μιάσματα μέσα στην κοινωνία – για τους πιο νέους αργότερα οι οποίοι δεν θα δέχονται να εμβολιαστούν... Σίγουρα τα ίδια θα έχει να πει.

*

Ισχυρίζονται πως οι πάντες είναι ηθικά υποχρεωμένοι να εμβολιαστούν. Μια κατάσταση «Το εμβόλιο δεν είναι υποχρεωτικό για κανέναν, όμως ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ! Είπαμε, δημοκρατία έχουμε. Αμάν πια!»

Και η δικαιολογία;

Ότι, δήθεν, η «τρομερή» πανδημία θα μας θερίσει.

Η Covid, όμως, δεν είναι τρομερή πανδημία. Σκοτώνει λιγότερο από το 1% από αυτούς που επηρεάζει. (Και ήδη ξέρουμε ότι πολλοί από όσους δηλώθηκαν ως νεκροί «από Covid» δεν ήταν πραγματικά νεκροί από Covid. Οπότε αυτό το ποσοστό μάλλον είναι ακόμα μικρότερο.)

Επίσης, δείτε τους θανάτους στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Αν δεν ήξερες ότι είχαμε τώρα πανδημία, θα το καταλάβαινες; Εγώ όχι.

Το ξέρουμε ότι έχουμε «πανδημία» επειδή μας λένε ότι έχουμε πανδημία.

Δεν αμφιβάλλω ότι ο ιός υπάρχει. Αμφιβάλλω ότι τα δεδομένα που μας παρουσιάζουν για τον ιό και για το τι μπορεί να κάνει είναι αληθινά. Το λιγότερο, είναι παραφουσκωμένα.

Και μετά, υπάρχει εκείνο το θέμα με τις ΜΕΘ...

«Μα, δεν έχουμε πού να βάλουμε τους διασωληνωμένους! Καταστροφή! Καταστροφή! Βοηθήστε μας, ρε παιδιά! Βοηθήστε την υγεία – για την υγεία σας, ρε γαμώτο!» Και τέτοια παραμύθια.

Υπάρχει πρόβλημα με τις ΜΕΘ; Ίσως. Αλλά πάντα υπήρχε, ειδικά όταν έπεφτε η κλασική γρίπη πιο βαριά επάνω στη χώρα.

Όμως δεν μπορεί η κατάσταση στα νοσοκομεία να επιβάλλει τι θα γίνεται μες στην κοινωνία, ούτε ποιος θα πάρει πειραματικά φάρμακα, ή γενικά φάρμακα, και ποιος όχι.

Επίσης, αυτά που έχει βγάλει ο Νίκος Αντωνιάδης (ψάξτε τον στο Google αν δεν τον ξέρετε ήδη) είναι το λιγότερο ύποπτα, αν όχι εγκληματικά, για τους γιατρούς και τα νοσοκομεία μας, ακόμα κι αν ισχύουν τελικά τα μισά.

Πέραν τούτου, εμένα προσωπικά μού έχει πει υγειονομικός κάτι πράγματα που δίνουν μια τελείως διαφορετική εικόνα για τις ΜΕΘ στην Ελλάδα από την εικόνα που σχηματίζει το επίσημο αφήγημα της κυβέρνησης και των ΜΜΕ. Δεν μπορώ να αναφέρω το όνομά του, φυσικά, αλλά ίσως να πω μερικά λόγια σε μελλοντικό post.

Και, εκτός από όλα αυτά τα παραπάνω, αμφίβολο ότι τα συγκεκριμένα εμβόλια θα δώσουν τέλος στην πανδημία (που δεν είναι και τόσο σοβαρή στην πραγματικότητα), όπως έχω γράψει και σε παλιότερα post, αφού κανένας δεν ξέρει ακόμα τι ακριβώς κάνουν και οι ενδείξεις λένε τα εξής:

(α) Ο κορονοϊός είναι, ουσιαστικά, σαν τη γρίπη, συνεχώς κάνει μεταλλάξεις· δεν μπορεί να υπάρξει εμβόλιο που τον σταματά.

(β) Ήδη πολλοί εμβολιασμένοι βγαίνουν θετικοί στον κορονοϊό ή ακόμα και αρρωσταίνουν από αυτόν.

(γ) Ο κορονοϊός θα κάνει ολοένα και περισσότερες μεταλλάξεις όσο βρίσκει αντίσταση – δηλαδή, περισσότερους εμβολιασμένους. Αυτό σημαίνει πως, αν εμβολιαστούν πολλοί, θα έχουμε να κάνουμε και με έναν χειρότερο, ακόμα πιο θανατηφόρο κορονοϊό.

*

Μην αφήνετε τους εμβολιαστικούς τρομοκράτες να σας τρομοκρατούν. Βλέπουν ότι δεν έχουν την 100% ανταπόκριση που θα ήθελαν για το πειραματικό τους φάρμακο, ακούνε τα αφεντικά τους (από τα οποία έχουν πάρει λεφτά, πολλά λεφτά) να τους φωνάζουν, και έχουν αρχίσει τις απειλές για να εκπληρώσουν το σχέδιο «όπως πρέπει».

Τα εμβόλια για την Covid είναι, στην καλύτερη περίπτωση, πειραματικά φάρμακα και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έχει δικαίωμα να σου επιβάλλει ιατρική πράξη, ειδικά μια τέτοια σοβαρή ιατρική πράξη – κάτι που μπαίνει στο σώμα σου και δεν φεύγει – σύμφωνα με την ιατρική δεοντολογία, τη Συνθήκη της Νυρεμβέργης, και άλλους θεσμούς.

Αλλά και να μην υπήρχαν αυτά, θα έπρεπε να τα φτιάξουν. Άλλωστε, γι’αυτό ακριβώς φτιάχτηκαν: επειδή κάποτε κάποιοι παλιάνθρωποι (σαν τους τωρινούς) προσπαθούσαν, δια της βίας, να κάνουν πειράματα επάνω σε ανθρώπους.

Δεν λέω να μην υπάρχει εμβόλιο, έστω και πειραματικό. Αλλά όλοι να είναι καλά πληροφορημένοι για το τι ακριβώς είναι· και κανείς να μην εκβιάζεται, εκφοβίζεται, ή καταναγκάζεται για να εμβολιαστεί.

Και σε όσους δεν το σέβονται αυτό και προσπαθούν να καταναγκάσουν τον κόσμο πρέπει να τους φερθούμε σαν φασίστες του χείριστου είδους. Και, ναι, όπως λέει κι ένα από αυτά τα καθάρματα, το λέω και το εννοώ.

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]