Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
2 / 2024

Η εμπειρία δεν είναι ίδια

Διαβάζεις κάτι πράγματα μέσα σε λογοτεχνικές ιστορίες και σκέφτεσαι: Ο συγγραφέας σίγουρα γούσταρε πολύ γράφοντάς το αυτό· ή: Αυτό σίγουρα είχε ένα κάποιο ιδιαίτερο νόημα για τον συγγραφέα. Και μια τέτοια σκέψη συνήθως ακολουθείται από: Εμένα, όμως, δεν μου λέει σχεδόν τίποτα.

Ή, τουλάχιστον, για αυτόν που το διαβάζει, για τον αναγνώστη, η εμπειρία δεν είναι η ίδια. Δεν είναι το ίδιο έντονη. Δεν μπορεί να είναι.

Δεν το έχω παρατηρήσει αυτό μόνο διαβάζοντας αλλά και γράφοντας. Κυρίως γράφοντας. Πριν από πολλά χρόνια, έτυχε να προσέξω ότι η όλη εμπειρία που λαμβάνεις από τη λογοτεχνία είναι πολύ πιο έντονη όταν γράφεις. Ανέκαθεν, μου άρεσε πιο πολύ να γράφω παρά να διαβάζω. Ήταν (και είναι) πιο πραγματικό για εμένα.

Και νομίζω πως αυτό είναι κάτι που ισχύει γενικά. Αλλά, συνήθως, πρέπει [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (205)

Ακόμα ένας όμορφος τοίχος.

Έρχονται οι θίνες

(Για όσους δεν ξέρουν, θίνα = αμμόλοφος = dune.)

Έρχεται το δεύτερο μέρος της ταινίας Dune στις 25 Φεβρουαρίου. Δηλαδή, μετράμε τις μέρες πια. Countdown κατάσταση. Και έχω τρομερή περιέργεια να δω αυτή την ταινία.

Η προηγούμενη, το πρώτο μέρος, ήταν καταπληκτική. Αν και αρχικά είχα τους ενδοιασμούς μου για τον ηθοποιό που έπαιζε τον Πολ Ατρείδη (μου φαινόταν να ταιριάζει περισσότερο σε ταινία Χάλι Πλόπερ), πολύ σύντομα αυτό έπαψε να με προβληματίζει. Η ταινία ήταν πολύ πιστή στο βιβλίο και πολύ καλοφτιαγμένη. Τα ορνιθόπτερα, δε, ήταν ακολασία. Και, φυσικά, ο Shai-Hulud.

Αν και το δεύτερο μέρος είναι έτσι, κατά τη γνώμη μου αυτή η ταινία, ως σύνολο, θα είναι κλασική, όχι απλώς καλτ.

Κάτι έχω ακούσει να λένε και για τρίτο μέρος, βασισμένο στο Dune Messiah, και ελπίζω να μην το καταστρέψουν, όπως γίνεται πολλές φορές όταν αρχίζει [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (204)

Μαγικές πύλες στους δρόμους της πόλης.

Τα Windows 11 θα μας τρελάνουν

Τώρα που έχω αρχίσει να χρησιμοποιώ τα Windows 11 κανονικά, βλέπω ολοένα και περισσότερες σαχλαμάρες. Το σύστημα είναι πραγματική επιδείνωση σε σχέση με τα Windows 10, και όχι μόνο στην εμφάνιση· δεν θα το έβαζα σε προσωπικό κομπιούτερ (δηλαδή, που δεν συνδέεται με το διαδίκτυο) που να με πλήρωναν. Κυριολεκτικά.

Προχτές ήθελα να ανοίξω κάτι αρχεία βίντεο τα οποία ήταν mp4 και mkv. Έχω ένα πρόγραμμα που χρησιμοποιώ από παλιά για να βλέπω βίντεο και ποτέ δεν με έχει απογοητεύσει: το VLC – δωρεάν, μπορείτε κι εσείς να το κατεβάσετε. Είναι υπέροχο πρόγραμμα· κάνει σχεδόν τα πάντα που μπορεί να θέλεις για να βλέπεις βίντεο.

Ήθελα, λοιπόν, να συσχετίσω τα αρχεία .mkv και .mp4 με το VLC ώστε όταν κάνω διπλό κλικ να ανοίγουν κατευθείαν με το VLC και όχι με άλλο πρόγραμμα. Αυτό, κανονικά, είναι κάτι πανεύκολο. Απλά ανοίγεις το context menu με δεξί [...]

Και ο Jurgen γλίστρησε και έπεσε...

Σε μια προηγούμενη ανάρτηση εδώ, είχα πει ότι το Jurgen μου θυμίζει τις ιστορίες του Moorcock. Πλησιάζοντας τώρα το τέλος του, μπορώ να πω ότι έκανα τελείως λάθος. Απλά, ένα, δυο κομμάτια λίγο μετά την αρχή έτυχε να θυμίζουν Moorcock από μια άποψη. Το όλο βιβλίο δεν θυμίζει Moorcock καθόλου. Και, για να είμαι ειλικρινής, η γνώμη μου γι’αυτό έπεφτε με κάθε επόμενη σελίδα που διάβαζα.

Τι είναι, τελικά, το Jurgen που υποτίθεται πως στην εποχή του ήταν τόσο γνωστό και σήμερα πλέον έχει μείνει καλτ για κάποιους; Αρχικά, νομίζεις ότι είναι ένα παράξενο ιπποτικό, μυθικό παραμύθι, αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεται ένα από εκείνα τα βιβλία που, ουσιαστικά, μιλάνε «για τον άνθρωπο», «για τη ζωή», «για τα Μεγάλα Ερωτήματα».

Τουτέστιν: μία μεγάλη δηθενιά, που λένε, χωρίς κανένα νόημα.

Παλεύει τόσο πολύ να είναι «ψαγμένο» που [...]

Βάζω κάτω τα Windows 11 και πάλι

Πριν από πάνω από ένα χρόνο φόρτωσα τα Windows 11 σε ένα υποτιθέμενα «μη συμβατό» laptop. Ακόμα τρέχουν εκεί κανονικότατα. Όμως με αυτό το laptop κάνω πολύ λίγες δουλειές και πολύ συγκεκριμένες, και δεν το συνδέω ποτέ με το διαδίκτυο.

Όλα τα άλλα κομπιούτερ μου έτρεχαν, ώς τώρα, Windows 10, γιατί τα θεωρώ πολύ πιο βολικό και ανώτερο (αισθητικά και λειτουργικά) σύστημα. Πλησιάζει όμως το 2025 και ξέρω ότι τουλάχιστον οι υπολογιστές που έχω για το διαδίκτυο πρέπει να λάβουν Windows 11, δυστυχώς, γιατί σύντομα τα Windows 10 θα πάψουν να υποστηρίζονται με updates, και πολύ απλά δεν μπορείς να το ρισκάρεις να χρησιμοποιείς στο διαδίκτυο ένα σύστημα που πλέον δεν παίρνει updates.

Το πρόβλημα είναι πως και τα κομπιούτερ που χρησιμοποιώ για το διαδίκτυο είναι όλα «μη συμβατά». Αποφάσισα να φορτώσω τα Windows 11 σε ένα desktop PC που δεν είναι και τόσος καιρός [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (203)

Μαγεία. Καθαρή.

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]