Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 4 / 2021

Παρατηρώ ότι κάποιοι φτιάχνουν websites έτσι που προσπαθούν να κρύψουν τον κώδικα HTML από πίσω τους. Βάζουν δικλείδες όπως να μη μπορείς να κάνεις δεξί κλικ επάνω στη σελίδα, ή ακόμα και να μη μπορείς να ανοίξεις το menu του browser ή να απενεργοποιούνται κάποια κουμπιά που εμφανίζουν αμέσως τον κώδικα.

Παιδιά, μην το κάνετε αυτό.

Σκεφτείτε: ποιον προσπαθείτε να σταματήσετε;

(α) Τον casual, βαρετό δημοσιογράφο που κάνει copy/paste ό,τι βρει μπροστά του αλλά δεν έχει ιδέα από κώδικα;

(β) Κάποιον που ξέρει από κώδικα και θέλει να δει κάτι στον δικό σου γιατί του χρειάζεται σε κάποια δουλειά του; (Και δεν εννοώ τίποτα το ύποπτο – δεν μιλάω για χάκινγκ.)

Στην περίπτωση (α), το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να απενεργοποιήσεις την επιλογή του κείμενου· κι αυτό γίνεται με απλή CSS, αν δεν κάνω λάθος, και δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο. Αν κάποιος θέλει να σταματήσει τους copypastάδες, τότε αυτή είναι μια καλή επιλογή.

Στην περίπτωση (β), ό,τι και να κάνεις είναι άσκοπο. Απλά τσαντίζεις λίγο αυτόν που θέλει τον κώδικά σου, τον κάνεις να σκεφτεί «Τι ανόητος άνθρωπος!», και μετά πάει και τραβάει τον κώδικά σου ούτως ή άλλως χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Δεν υπάρχει browser που να μη μπορεί να δείξει τον κώδικα. Απλά βάζεις ένα μικροεμπόδιο στο δρόμο αυτού που ξέρει τι να κάνει: Αντί να πατήσει δυο κουμπιά και να δει τον κωδικά σου, θα πατήσει τρία κουμπιά και θα χρησιμοποιήσει λίγο και το ποντίκι: και πάλι θα κάνει τη δουλειά του.

Δεν υπάρχει λόγος να τον καθυστερείς τον άνθρωπο.

Και το λέω αυτό και για τον εαυτό μου. Κάποιες φορές θέλω να πάρω, ας πούμε, τον τίτλο από ένα website – τίποτα το ύποπτο – και πρέπει να κάνω μια ανόητη μανούβρα για να το καταφέρω ενώ μπορούσα απλά να ανοίξω τον κώδικα με δυο κουμπιά.

Δείτε το αλλιώς: Το διαδίκτυο είναι βασισμένο στον ανοιχτό κώδικα. Δεν υπάρχουν πραγματικά κρυφοί κώδικες για κάποιον που θέλει να σκαλίσει λίγο. Μην τσαντίζετε τους ανθρώπους που ξέρουν πέντε πράγματα από κώδικα· είναι χαζό.

Το να θέλεις να μπλοκάρεις τον casual copypastά το καταλαβαίνω. Το να προσπαθείς να σταματήσεις αυτόν που ξέρει από κώδικα δεν έχει κανένα νόημα.

Σε τελική ανάλυση, τι έχεις να κρύψεις; Τα μυστικά του κράτους;

 

 

Επίσης . . .

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαρτίου (24/3)


Juliet Schreckinger [μαγικορεαλιστική τέχνη] & Fran de Anda [αλχημικοί πίνακες] & 20 «μαγικά» γλυπτά & Thoth [δωρεάν AI βοηθός] & Τεχνητή νοημοσύνη και ψυχή & The Wood Beyond the World [William Morris] & Antonio Rubino [τέχνη] & The Man Who Fell to Earth [ταινία] & Τεχνητό Βόρειο Σέλας [Karl Lemström] & Matej Kollár [φανταστικοσουρεαλιστική τέχνη] & The Battle Rages On [δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας] & Robert McGinnis [τέχνη] & Fontaine’s Golden Wheel Fortune-teller, and Dream Book [δωρεάν] & Turn Off, Tune Out, Drop Dead [γιατί το ίντερνετ έχει γαμηθεί πλέον] & machumaYu [μαγική τέχνη] & Και ακόμα περισσότερα [καταφτάνουν στο LinX]

 

Περί Γραφής: Η Ψυχεδελική Εμπειρία στη Φανταστική Λογοτεχνία


Όταν οι χαρακτήρες βλέπουν «παραισθήσεις»

Στη φανταστική λογοτεχνία, οι χαρακτήρες συχνά έχουν ψυχεδελικές εμπειρίες οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με κάτι το απλό, όπως ένα όνειρο, ή μπορεί να προέρχονται από κάτι που τρώει ο χαρακτήρας (όπως ένα είδος μανιταριού ή ένα φυτό) ή κάτι που εισπνέει (κάποιο παραισθησιογόνο αέριο). Οι ψυχεδελικές εμπειρίες, επίσης, μπορεί να προέρχονται και από πιο φανταστικά πράγματα, όπως από διάφορες μαγείες ή ξόρκια, ή από παράξενα όντα, δαίμονες, ή θεούς. Στη φανταστική λογοτεχνία δεν υπάρχουν όρια για το από πού μπορεί να προκληθεί μια ψυχεδελική εμπειρία. Είναι η φύση του είδους τέτοια.

Επιπλέον, στη φανταστική λογοτεχνία η ψυχεδελική εμπειρία μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από «απλές παραισθήσεις». Μπορεί να προσφέρει κάποια καθοδήγηση στους χαρακτήρες, ή μπορεί να τους δίνει ακόμα και πρόσβαση σε κρυφή γνώση ή μαγικές δυνάμεις. Μπορεί να είναι μια τελετή εισόδου σε κάποιο μυστήριο, ή μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις με μια δύστροπη θεότητα.

Συχνά, όμως, οι ψυχεδελικές εμπειρίες γράφονται ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη εμπειρία μπορεί να είχαν οι χαρακτήρες μας. Βάζουμε τη μια λέξη μετά την άλλη, χωρισμένες με στίξη εδώ κι εκεί, και προσπαθούμε να περιγράψουμε την ψυχεδελική εμπειρία που βιώνει ο χαρακτήρας. Και ναι μεν αυτό δεν είναι λάθος, φυσικά, αλλά από την άλλη συνήθως δεν σου δίνει την αίσθηση της ψυχεδελικής εμπειρίας. Είναι απλώς ακόμα μια περιγραφή. Το να γράψεις ότι ο τάδε ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα να γυρίζουν ενώ παράξενες λάμψεις εμφανίζονταν στα μάτια όλων των ζώων δεν είναι το ίδιο με το να δημιουργήσεις μια ψυχεδελική κατάσταση μέσα από το κείμενο.

Αν η ψυχεδελική εμπειρία γράφεται όπως κάθε άλλη εμπειρία που έχουν οι χαρακτήρες της αφήγησής μας, τότε τι το ψυχεδελικό έχει;

[Συνέχισε να διαβάζεις]