Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
1 / 2023

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (162)

Σκιώδεις μηχανισμοί.

Μπερδεμένοι επισκέπτες

Αυτό το κείμενο είναι επανάληψη από το παλιό blog· και ακόμα και τότε ήταν επανάληψη από παλιότερο post του ίδιου blog. Αλλά, ναι, εξακολουθεί να είναι επίκαιρο.

 

(Επανάληψη από παλιότερο post. Τα views στο Archive.org έχουν αυξηθεί από τότε – ήταν καλοκαίρι όταν το έγραψα – αλλά όλα τα άλλα ισχύουν ακόμα. Είναι, μάλλον, διαχρονικά. Δε νομίζω ότι στο μέλλον οι μετρήσεις του διαδικτύου θα γίνουν πιο ακριβείς· πιθανώς να γίνουν ακόμα πιο ασαφείς και πλασματικές με την εμπλοκή ολοένα και περισσότερων διαφημιστών, ολοένα και περισσότερων μεγάλων εταιριών, ολοένα και περισσότερων λαμόγιων, και ολοένα και περισσότερων προγραμμάτων ασφαλείας.)

Παρατηρούσα πώς λειτουργούν τα views στο Archive.org και έχω την εντύπωση πως κάτι δεν πάει καλά. Υποτίθεται πως τα views είναι downloads, όχι απλά πόσες φορές έχει ανοίξει η σελίδα. Ακόμα κι [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (161)

Γιατί αυτός ο τίγρης μού φαίνεται λιγάκι κακομοιριασμένος;

Γιατί η εναλλακτικότητα είναι είδος υπό εξαφάνιση στη φανταστική λογοτεχνία;

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Τριγύριζα πρόσφατα σ’ένα διεθνές site, όπου συζητούσαν σχετικά με τους αναχρονισμούς στη φανταστική λογοτεχνικά – και, συγκεκριμένα, στην επική φαντασία. Έλεγαν, πχ, ότι ο Τολκιν αναφέρει πατάτες στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ενώ πατάτες δεν υπήρχαν στη μεσαιωνική Ευρώπη, αλλά είναι κάτι που μπορείς εύκολα να το αγνοήσεις.

Και, γενικά, μιλούσαν σαν ένας φανταστικός κόσμος να πρέπει να υπακούει στους φυσικούς νόμους του δικού μας κόσμου, και οι κάτοικοί του να πρέπει να ακολουθούν τις ίδιες λογικές και νοοτροπίες όπως οι κάτοικοι του δικού μας κόσμου.

Και καλά όλα αυτά. Πρέπει να ξέρεις τι γίνεται στον πραγματικό κόσμο – δεν είναι ανάγκη να είσαι τελείως αιθεροβάμων. Όμως, αν ήθελα να διαβάσω για το τι γινόταν στον μεσαίωνα, θα διάβαζα ένα βιβλίο με υπόβαθρο [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (160)

Τρελοί αυτοί οι ποδηλάτες.

Αδιαφορία για τα ηλεκτρονικά βιβλία σημαίνει αδιαφορία για τα βιβλία

Τις προάλλες έλεγα για αυτό το θέμα-χάλι με τους συγγραφείς στην Ελλάδα, και έλεγα και ότι, όπως όλοι ξέρουν, οι αναγνώστες είναι ελάχιστοι, δυσανάλογοι ως προς τα βιβλία που κυκλοφορούν (κουτσά-στραβά όπως κυκλοφορούν). Και προς το τέλος έκανα και μια γρήγορη αναφορά στα ηλεκτρονικά βιβλία: ότι φαίνεται πως στην Ελλάδα ακόμα πιο λίγοι διαβάζουν ηλεκτρονικά βιβλία και χρησιμοποιούν συσκευές ανάγνωσης.

Παραδόξως – οι πάντες (ακόμα και κάτι άτομα άνω των 70) βλέπεις να είναι με smartphone στο χέρι!

Αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος προς τα ηλεκτρονικά βιβλία, για εμένα είναι τελείως παράλογη και νομίζω πως δείχνει δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι ίσως να έχει γίνει κάποιο εσκεμμένο σαμποτάζ των ηλεκτρονικών βιβλίων από τους μεγαλοεκδότες (γιατί τα χάρτινα βιβλία τούς συμφέρουν καλύτερα) και άλλους που νομίζουν ότι [...]

Διαβολικές μαγείες

Αυτά τα μαργαριτάρια είναι από το βιβλίο Πρακτική Μαγεία, του Jorg Sabellicus (σε μετάφραση Ν. Σημηριώτη), τόμος Γ.

Αυτό είναι από το κεφάλαιο Μαγικά μυστικά της βασίλισσας Κλεοπάτρας (ναι, υποτίθεται ότι η γνωστή Κλεοπάτρα τα έκανε αυτά).

Όπως καταλαβαίνετε, δεν θα πιάσει παιδί γιατί θα είναι άρρωστη από αυτό που ήπιε...

Και αυτό είναι από το κεφάλαιο Από το «Ραούντ αλ Ατίρ» ή ο «Μυρωμένος Κήπος, του Σεΐχη Νεφζαουΐ» και από το κομμάτι Πώς να μεγαλώσει το ανδρικό μέλος.

Ποπό... τρομερός αυτός ο Σεΐχης Νεφζαουΐ. Πρέπει να πήγαινε σύννεφο η μ@L&<|Α μέσα στο παλάτι του.

*

Και δεν είναι αυτά τα μόνα τέτοια μαργαριτάρια μέσα στο βιβλίο Πρακτική Μαγεία. Αναρωτιέσαι, γαμώτο, τι είναι αυτά που έκαναν μια φορά κι έναν καιρό. Ήταν με τα καλά τους; Κι ακόμα δεν καταλαβαίνω τι σχέση με «μαγεία» [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (159)

Παράξενο ζουζούνι.

Στον Δρόμο του Νερού

Η προηγούμενη ταινία Avatar θυμόμουν ότι με είχε αφήσει σχετικά αδιάφορο – δηλαδή, ούτε χάλια ούτε τίποτα ιδιαίτερο. Το Way of the Water ήταν πολύ καλύτερο.

Έχω διαβάσει κάποιους αρνητικούς σχολιασμούς βασισμένους σε πράγματα που είπε ο Cameron (σκηνοθέτης) αλλά νομίζω πως αυτά έχουν περισσότερο σχέση με πολιτική και άλλα τέτοια θέματα παρά με την ίδια την ταινία.

Το Way of the Water δεν είναι μια ταινία εξαιρετική αλλά είναι, αναμφίβολα, μια ταινία καλή.

Η πλοκή είναι μέτρια, και τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα γίνονται μέσα στη δράση, μέσα στις μάχες, όπου οι χαρακτήρες τρέχουν αποδώ κι αποκεί και πολλές ανατροπές συμβαίνουν. Κατά τα άλλα, είναι μια πλοκή εκδίκησης και κυνηγητού. Δεν είναι κακή, αλλά ούτε και τίποτα το σπουδαίο. Μια κλασική πλοκή για ταινία δράσης.

Οι διάλογοι επίσης είναι λιγάκι κλισέ [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (158)

Μουσικοί, κρανία, κροκόδειλοι. Ζούγκλα, ξεκάθαρη.

Αυτοί οι κακοί νάρκισσοι

Ο κ. Μπασκόζος έχει αναρτήσει αυτό εδώ το άρθρο στον Αναγνώστη, το οποίο αναφέρεται σε μια μελέτη για την εκδοτική πραγματικότητα σήμερα στην Ελλάδα και έχει αρκετό ενδιαφέρον.

Μιλά, κυρίως, για όσα γράφει η κ. Χριστίνα Μπάνου στη μελέτη της Μέσα από τον Καθρέφτη. Αξίζει να ρίξετε μια ματιά (και περισσότερες από μία).

Εμένα με εκπλήσσει που μιλάνε ακόμα για «ναρκισσισμό» των συγγραφέων που θέλουν να κάνουν αυτοέκδοση. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι σε αυτό εδώ το κομμάτι:

Αυτό που είναι πραγματικά νέο φαινόμενο σε έκταση είναι οι αυτοεκδόσεις. Η συγγραφέας σημειώνει ότι εκτός από τυπογραφεία που μετατράπηκαν σε εκδοτικούς οίκους πολλοί εκδοτικοί οίκοι (μερικοί και από τους μεγάλους) προχωρούν σε συνεκδόσεις με τους συγγραφείς (και ο εκδότης δεν χάνει και ο ναρκισσισμός του συγγραφέα παραμένει αλώβητος). [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (157)

Αυτός πρέπει νάναι κάποιος πολιτικός...

Pomona

Θέατρο πηγαίνω σπάνια. Για να καταλάβετε πόσο σπάνια, τώρα δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που πήγα. Δεν ξέρω γιατί αλλά, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δεν αισθάνομαι να με τραβάει. Ίσως να φταίει και η θεματολογία των περισσότερων παραστάσεων.

Όταν είδα όμως εκείνη την αφίσα με τον τύπο που φορά τη μάσκα Κθούλου, σκέφτηκα ότι αυτό πρέπει να το δω. Αν μη τι άλλο, από περιέργεια.

Pomona.

Δεν είναι σαν τις άλλες θεατρικές παραστάσεις που έχετε συνηθίσει να βλέπετε.

Αλλά δεν είναι και ακριβώς αυτό που λένε στην περιγραφή τους τα διαφημιστικά κείμενα που μπορεί να συναντήσετε στο διαδίκτυο ή αλλού. Τουλάχιστον, εμένα μού φάνηκαν παραπλανητικά εκ των υστέρων. Λένε κάποια πράγματα που ισχύουν, όπως ότι αναφέρει θέματα RPG και Lovecraft, αλλά λένε και κάποια πράγματα που δεν ισχύουν, όπως ότι μοιάζει [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (156)

Ζώα στους τοίχους.

(Και κλικ στην εικόνα για να δείτε το επόμενο.)

Ήρθε και το 2023

Καλή Χρονιά σε όλους. Ό,τι επιθυμείτε. Υγεία, όπως συνηθίζεται να λένε, αλλά όχι άλλες μάσκες (όχι τέτοια υγεία).

Να είστε καλά και να κάνετε το 2023 καταπληκτικό.

Αυτό είναι το δέντρο μου, με μπόλικο blur και κάποια άλλα ειδικά εφέ της πλάκας. :)

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]