(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Μια λογοτεχνική τεχνική που τελευταία έχει εξαφανιστεί: Όταν ο βασικός χαρακτήρας της ιστορίας παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια των άλλων. Δηλαδή, ο συγγραφέας δεν μας γράφει τι βλέπει και τι αισθάνεται ο βασικός χαρακτήρας (παρά μόνο ελάχιστα ίσως) αλλά πώς οι άλλοι γύρω του τον βλέπουν, τι εντύπωση τούς προκαλεί.

Κι εγώ, που το γράφω τώρα αυτό, δεν χρησιμοποιώ τη συγκεκριμένη τεχνική. Ίσως μόνο να την έχω χρησιμοποιήσει μερικές φορές, αλλά δεν θυμάμαι, δεν είμαι σίγουρος.

(Σημερινή Σημείωση: Τώρα πλέον την έχω χρησιμοποιήσει αυτή την τεχνική σε τελευταία βιβλία που έχω γράψει.)

Μπορεί, ωστόσο, να είναι αρκετά αποτελεσματική. Για παράδειγμα, τη χρησιμοποιεί ο R.E. Howard σε πολλές από τις ιστορίες του Κόναν. Πώς βλέπουν οι άλλοι τον Κόναν, τι εντύπωση τούς προκαλεί.

Μιλάω πάντα για τις ιστορίες που έγραψε ο R.E. Howard, όχι άλλοι μετά από αυτόν. Γιατί πολλά έχουν παρεξηγηθεί σχετικά με τις ιστορίες του Κόναν. Οι αρχικές ιστορίες – αυτές του R.E. Howard – ήταν πολύ ατμοσφαιρικές. Ο Κόναν δεν ήταν απλώς ένας υπερδυνατός μαχητής που διαλύει τους πάντες στο πέρασμά του. Ναι, ήταν τρομερά δυνατός και τρομερά ανθεκτικός, αλλά μόνο γι’αυτό μπορούσε να επιβιώσει στις θανατηφόρες καταστάσεις όπου έμπλεκε. Κανένας λιγότερο σκληροτράχηλος άνθρωπος δεν θα επιζούσε. Και ο Κόναν συνήθως ίσα που καταφέρνει να γλιτώσει με νύχια και με δόντια.

Ορισμένες φορές, όταν βλέπω ανθρώπους να κατακρίνουν τις ιστορίες με τον Κόναν, νομίζω ότι κανείς δεν τις έχει διαβάσει πρώτα.