Όπως είχα πει σ’ένα προηγούμενο post, στις διακοπές κάνω διακοπή, δηλαδή δεν μπαίνω στο διαδίκτυο για δέκα, δεκαπέντε μέρες. Θέλω αποτοξίνωση, θέλω κάτι διαφορετικό. Το έκανα αυτό από παλιά, και θυμάμαι τότε ότι, όταν επέστρεφα πάλι στο διαδίκτυο, έβρισκα τόσα πολλά πράγματα να με περιμένουν που δεν προλάβαινα να τα κοιτάξω.

Σήμερα, δεν συμβαίνει το ίδιο. Βασικά, συμβαίνει το αντίθετο. Δεν βρίσκω αρκετά πράγματα που να θεωρώ ότι μ’ενδιαφέρουν. Και τώρα παρακολουθώ τουλάχιστον τα τριπλάσια websites απ’ό,τι παρακολουθούσα τότε. Παρακολουθώ δεκάδες RSS feed, προσπαθώντας μέσα σ’όλα αυτά να εντοπίσει – μάταια, ορισμένες φορές – κάτι που αληθινά να αισθανθώ ότι με ενδιαφέρει. Παλιά – εν έτει 2009, ας πούμε – παρακολουθούσα τέσσερα, πέντε websites.

Παραδέχομαι ότι ίσως να φταίω, ώς έναν βαθμό, ο ίδιος. Έχω δει πολλά πλέον, έχω μεγαλώσει· δεν εντυπωσιάζομαι τόσο εύκολα. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι μόνο αυτό. Δεν νομίζω ότι αυτό αποτελεί καν το 25% της νοσηρής κατάστασης.

Το διαδίκτυο είναι πεσμένο. Πολύ απλά, κανένας δεν ανεβάζει πια το υλικό που ανέβαινε τότε. Ούτε υπάρχει ο ίδιος ενθουσιασμός για τίποτα. Ούτε κατά διάνοια.

Ναι, κυκλοφορεί τώρα περισσότερος κόσμος στο διαδίκτυο, αναμφίβολα. Όμως ο περισσότερος κόσμος δεν συνεπάγεται περισσότερα ενδιαφέροντα πράγματα. Και, όπως φαίνεται, αυτά τα δύο είναι, ώς ένα σημείο, αντιστρόφως ανάλογα ίσως. Επικρατεί μια γενικευμένη αποτελμάτωση.

Τώρα, μπορεί ν’αφήσω το διαδίκτυο για καμιά δεκαριά μέρες ενώ δεν είμαι σε διακοπές (και λέγοντας να το αφήσω εννοώ να μην κοιτάξω τα δεκάδες feed που παρακολουθώ, όχι να μη συνδεθώ καθόλου) και μετά να βρω μόνο ένα οριακά ενδιαφέρον πράγμα... δύο... τρία. Άντε, το πολύ, τέσσερα. Και δεν είχα κοιτάξει τίποτα για δέκα μέρες. Παλιά, δέκα μέρες ήταν ένας αιώνας στο διαδίκτυο. Δεν ήξερες τι να πρωτοδείς. Αισθανόσουν ότι είχες χάσει θησαυρούς.

Δεν ισχύει πια. Ακόμα μια βαρετή βόλτα...

Όταν το πιο ενδιαφέρον που βρίσκεις είναι μαλακίες για τον κορονοϊό, τότε ξέρεις ότι εδώ κάτι δεν πάει καθόλου καλά. (Ευτυχώς που έχουμε κορονοπανούκλα για να συζητάμε κάτι οριακά ενδιαφέρον... Κατάντια.)

Και δεν είμαι ο μόνος που έχω παρατηρήσει ότι το διαδίκτυο είναι πεσμένο. Από τότε που έγινε internet of things, έγινε και internet of blings – και, ναι, το ξέρω ότι αυτή η τελευταία δεν είναι πραγματική λέξη.

Χρειάζεται απεγνωσμένα μια Διαδικτυακή Αναγέννηση. Θα γίνει ποτέ;